เคยสงสัยไหม?
ชีวิตคนเราต้องการอะไรกันแน่
ทำไมบางคนมีเงินมากมาย...ก็ยังไม่มีความสุ­ข

คลิปนี้ ไม่ใช่คำตอบ
แต่มันอาจเป็นจุดเริ่มต้นให้คุณทำบางสิ่ง.­..
เพื่อค้นหาคำตอบนั้นด้วยตัวเอง

Φυλακές υψίστης ανασφάλειας;

 

της Σοφίας Βιδάλη – Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Εγκληματολογίας

 


Το σχέδιο νόμου που ρυθμίζει για πολλοστή φορά τα του Ποινικού και Σωφρονιστικού 

Δικαίου συμπληρώνει και ολοκληρώνει μια διαδικασία αυταρχικοποίησης του 

ποινικοκατασταλτικού συστήματος, η οποία αποδιαρθρώνει πλήρως τη φιλελεύθερη εκδοχή του.
Αξιοποιώντας τη θέσπιση καταστημάτων κράτησης τύπου Γ, το νομοσχέδιο μετατρέπει τις 

φυλακές για βαρυποινίτες σε φυλακές υψίστης ασφάλειας. Εκεί θα τοποθετούνται τρομοκράτες, 

προδότες της χώρας και επιβουλευόμενοι το πολίτευμα, όπως και  ληστές, ανθρωποκτόνοι  και 

εκβιαστές  που εντάσσονται σε εγκληματική οργάνωση κατάδικοι ή υπόδικοι, που έχουν 

ποινή κατ’ ελάχιστο 10 χρόνια κάθειρξη. Εκεί θα τοποθετούνται επίσης και οι απείθαρχοι 

κρατούμενοι που έρχονται εκεί από άλλους τύπους καταστημάτων Α 

(π.χ. κρατούμενοι για χρέη ή υπόδικοι) ή Β (μικροεγκληματίες και βαρυποινίτες).

Το ζήτημα όμως δεν είναι (μόνον) η κατηγοριοποίηση των κρατουμένων, αλλά οι συνθήκες 

εγκλεισμού τους. Οι κρατούμενοι αυτοί θα έχουν μηδενική ή περιορισμένη δυνατότητα 

επικοινωνίας με τον έξω κόσμο και τους δικούς τους (εκτός από τους δικηγόρους τους), 

δεν θα παίρνουν άδειες, δεν θα τους χορηγείται η υπό όρους απόλυση (εκτός και αν έχουν 

εκτίσει 20 χρόνια πραγματικής ποινής), δεν θα τους χορηγείται ημιελεύθερη διαβίωση, 

ενώ δεν θα έχουν δικαίωμα να εργάζονται στη φυλακή (άρα και η φυλακή δεν θα είναι 

υποχρεωμένη να παρέχει θέσεις εργασίας σε αυτούς), αλλά θα μπορούν, από όσο καταλαβαίνω, 

να εργάζονται για λογαριασμό τους ή για λογαριασμό ιδιώτη (;). Ο ελάχιστος χρόνος που θα 

πρέπει κάποιος να διανύει σε αυτά τα καταστήματα είναι 14 χρόνια με τις ανανεώσεις, ενώ 

στην πραγματικότητα δεν υπάρχει όριο.

Μέχρι εδώ το σχέδιο νόμου επιτελεί τρείς μεγάλες μεταρρυθμίσεις που αποδιαρθρώνουν 

το κράτος δικαίου και αλλοιώνουν τον εγγυητικό για τα δικαιώματα των κρατουμένων 

και βελτιωτικό χαρακτήρα του σωφρονιστικού συστήματος προς μια αυταρχικότερη τροπή. 

Διαμορφώνει, επομένως, ένα σωφρονιστικό σύστημα που δεν αντιστοιχεί σε δημοκρατικό κράτος, 

κι αυτά διότι:

1. Ταυτίζει το κοινό έγκλημα στο σύνολό του (αφού δεν γίνεται δεκτό ότι η τρομοκρατία είναι 

πολιτικό έγκλημα) με την απειλή της ασφάλειας της χώρας.

2. Ταυτίζει, πραγματικά και συμβολικά, από άποψη βαρύτητας και κινδύνων, την ασφάλεια 

της χώρας με την ασφάλεια της φυλακής.

3. Η ένταξη υποδίκων στις φυλακές τύπου Γ θέτει σε σοβαρή δοκιμασία τις εγγυήσεις που το ίδιο 

το τεκμήριο της αθωότητας υποβάλλει, αφού ο υπόδικος θα υπάγεται –κατά παραβίαση, όχι κατά 

παρέκκλιση– κάθε αρχής που ως τώρα προέβλεπε να μην υποβάλλεται ο πολίτης σε προκαταβολή ποινής 

εάν δεν έχει οριστικά κριθεί ένοχος και εάν το δικαστήριο δεν έχει αποφασίσει πόσο ένοχος είναι.

4. Συνάρτηση αυτής της εξέλιξης είναι και η αποδιάρθρωση του σκοπού της ποινής και η αποδιάρθρωση 

της φυλακής ως συστήματος.

7. Με το σχέδιο νόμου νομιμοποιούνται μέσα και θεσμοί που θα συμβάλουν στη δημιουργία ενός νέου 

τύπου κρατουμένου που δεν θα επικοινωνεί, δεν θα δέχεται επισκέψεις δεν θα περιμένει άδεια, 

δεν θα ζει. Θέλει η Πολιτεία έναν ζωντανό-νεκρό;

Β. Οι αλλοιώσεις σε σχέση με το βελτιωτικό-δημοκρατικό πρότυπο, όμως, εκτείνονται και 

στη διοίκηση της φυλακής.

Διευθυντές που θα είναι συνταξιούχοι δικαστικοί λειτουργοί και αξιωματικοί της ΕΛΑΣ, 

χωρίς όριο ηλικίας, θα διοικούν τις μονάδες τύπου Γ.  

Γ. Πέρα από το να στηλιτεύσουμε το νομοσχέδιο επί της αρχής, και επί των επιμέρους ρυθμίσεων που 

εισάγει, υπάρχουν επίσης πολύ πρακτικοί λόγοι που επιβάλλουν την απόσυρσή του.

1. Το νομοσχέδιο αποτελεί άλλη μια απόδειξη ότι δεν υπάρχει πρόθεση να γίνουν ουσιαστικές 

τομές στο σωφρονιστικό σύστημα. Με την αυστηροποίηση που εισάγει, αποκρύπτονται τα 

πραγματικά προβλήματα και  επιχειρείται προσχηματικά η παρέμβαση στο πεδίο.

2. Τέλος, σε σχέση με την τρομοκρατία και το οργανωμένο έγκλημα: μπορεί κάποιος 

να υποστηρίξει σοβαρά, ότι με την αυστηροποίηση των ποινών και επιβολή 

διαφοροποιημένου καθεστώτος μεταχείρισης, με στέρηση ελευθεριών 

των εγκλείστων πέραν του πυρήνα που η ποινή στέρησης 

της ελευθερίας επιβάλλει, αντιμετωπίζεται η τρομοκρατία και το οργανωμένο έγκλημα 

του κοινού ποινικού δικαίου; Αν ήταν έτσι, τότε δεν θα υπήρχε κανένα από αυτά τα 

φαινόμενα: η Μαφία θα ανήκε στην ιστορία και η τρομοκρατία θα είχε εξαλειφθεί. 

Οι τελευταίες ειδήσεις από το αστυνομικό δελτίο σχετικά με τους δύο τόνους 

ηρωΐνης θα έπρεπε να ωθούν σε πιο σοβαρές προσεγγίσεις τέτοιων φαινομένων. 

Αλλά και όλη η ιστορία του Μεταπολέμου στην Ευρώπη έχει δείξει ότι 

η τρομοκρατία έχει κοινωνικά αίτια, για τα οποία κανείς δεν ασχολείται σε μια χώρα όπως  

η Ελλάδα, όπου ο όρος μέτρα ταυτίζεται αποκλειστικά με την καταστολή. Αυτά, ωστόσο, 

απασχολούν τον ΟΗΕ και άλλους φορείς, που εδώ και καιρό διακηρύσσουν ότι ο πόλεμος στο 

έγκλημα και ο πόλεμος στην τρομοκρατία έχουν αποτύχει. Η Ελλάδα πώς αντιδρά – αν όχι με την 

εισαγωγή αποτυχημένων και απάνθρωπων θεσμών, που μόνον προβλήματα δημιούργησαν 

όπου εφαρμόστηκαν;

 

Πηγή 


 

Ο Τάκης...

Όταν ήμουν στην Έκτη Δημοτικού έγινε κάτι μαγικό....γνώρισα τον Τάκη! Ο Τάκης ήταν ένα παιδί με ειδικές ανάγκες, κάποια χρόνια μεγαλύτερος μου. Ήταν η μασκότ της περιοχής με την κακή, κάκιστη έννοια.... Τα παιδιά τον κορόιδευαν...Οι μεγάλοι τον κορόιδευαν, όλοι τον κορόιδευαν και τον περιγελούσαν κι έκαναν πλάκα με τον Τάκη.
Με τον τρόπο που μιλούσε ή προσπαθούσε να μιλήσει, με τις άναρθρες κραυγές του, με τις άτσαλες κινήσεις και τους μανιερισμούς του, με το γέλιο του και το ορθάνοιχτο στόμα του. Κι εκείνος γελούσε ακόμη περισσότερο προκαλώντας ακόμη περισσότερο τις κοροϊδίες και τα πειράγματα.

Ήταν η πρώτη ημέρα στην Έκτη τάξη και θυμάμαι την μαμά του Τάκη, να τον κρατά από το χέρι ολόκληρο άντρα και να μιλά με το δάσκαλο.
Έκλαιγε, έκλαιγε γοερά και θυμάμαι μια φράση που άκουσα στα κλεφτά "Θα γονατίσω εδώ μπροστά σας, να σας φιλήσω τα πόδια. Σας ικετεύω, σας παρακαλώ, σας παρακαλώ"....Δεν το ήξερα τότε, μα έβλεπα μια Ικέτιδα...
Αμέσως μετά ο Τάκης μπήκε στην τάξη με το δάσκαλο κι έγινε χαμός. Γέλια, φωνές, λες κι ήρθε το τσίρκο...Ο δάσκαλος δεν μας μάλωσε, δεν είπε τίποτε...έβαλε τον Τάκη να καθίσει στο πρώτο θρανίο και μας ανακοίνωσε πως κάθε λίγες ημέρες ένα νέο παιδί από όλους εμάς θα καθόταν δίπλα στον Τάκη και θα είχε την ευθύνη του, έτσι ώστε ο Τάκης να μην χάνει τα μαθήματα, να βρίσκει τα μολύβια και να μαζεύει τα πράγματα του, να έχει βοήθεια στο διάβασμα....
Φρίξαμε! Θα καθόμασταν μαζί με τον Τάκη; Μα ο Τάκης έχει σάλια. "Θα του μάθετε να τα σκουπίζει."
Μα ο Τάκης μας πειράζει, μας χτυπάει, μας ενοχλεί. "Θα σταματήσετε να τον πειράζετε, να τον χτυπάτε, να τον ενοχλείτε."
Μα ο Τάκης δεν ξέρει να διαβάζει καν..."Θα τον βοηθήσετε εσείς, να μάθει να διαβάζει..." 

Κι έτσι εκείνη η τάξη στην Έκτη Δημοτικού εκείνη την αξέχαστη χρονιά...ανέλαβε τον Τάκη. Κάθισα κι εγώ μαζί του σαν ήρθε η σειρά μου και τον θυμάμαι τόσο χαρούμενο και γελαστό, τόσο γενναιόδωρο για τη βοήθεια, τόσο αγωνιστή και τόσο ευτυχισμένο...για πρώτη φορά!
Θυμάμαι να προσπαθώ να τον κάνω να πει το όνομα μου κι όταν τα κατάφερε τι απίθανο ήταν εκείνο το χειροκρότημα και το άναρθρο δυνατό του γέλιο με το λαμπερό πρόσωπο θα μου μείνει αξέχαστο!

Στο τέλος της χρονιάς ο Τάκης είχε μάθει να διαβάζει, μάζευε τα πράγματα του και πάντα ερχόταν προετοιμασμένος για την επόμενη ημέρα και το πιο σημαντικό είχε φίλους. Έπαιζε μαζί με τα αγόρια ποδόσφαιρο και με τα κορίτσια κυνηγητό κι αν και ήταν άτσαλος και αργός πάντα ήταν μαζί μας στα ομαδικά παιχνίδια. Έκανε για πρώτη φορά παρέλαση, περήφανος κι όλοι τον χειροκροτούσαν παρόλο που έχανε το βήμα του, επιτέλους αποδεκτός μπροστά σε όλους εκείνους που τον είχαν σαν παιχνίδι.
Στο τέλος της χρονιάς ο Τάκης ήταν ο προστατευόμενος μας, κανείς δεν τον πείραζε, κανείς δεν τον ενοχλούσε, δεν ανεχόμασταν λέξη για εκείνον...Ο Τάκης είχε γίνει από ιδιαίτερος ξεχωριστός...Σπάνιος κι ήταν δικός μας και νιώθαμε κι εμείς ξεχωριστοί μαζί του.



Την τελευταία ημέρα  στο σχολείο, θυμάμαι την μαμά του Τάκη. Κρατούσε στα χέρια της τα χέρια του δασκάλου, είχε το πρόσωπο της κολλημένο σε εκείνα τα ντροπαλά του χέρια, τα φιλούσε κι έκλαιγε κι έκλαιγε με λυγμούς, ψιθυρίζοντας "ευχαριστώ, ευχαριστώ...".

Ήταν η τελευταία του χρονιά στο σχολείο...η Έκτη Δημοτικού. Δεν πήγε ποτέ στο γυμνάσιο ο Τάκης...Η μαμά μου ακόμη τον θυμάται και κλαίει κι ακόμη θυμόμαστε εκείνον το δάσκαλο, τον καταπληκτικό εκείνο άνθρωπο που μας έκανε το μεγαλύτερο δώρο που μπορούσε να κάνει ένας δάσκαλος...Μας έκανε υπεύθυνους ανθρώπους. Μας έκανε ανθρώπους!!!
Εκείνον τον απίθανο μπουρλοτιέρη που έβαλε φωτιά στα όνειρα μας...Δραγανίδης ήταν το όνομα του. Δεν έχω γράψει ποτέ μου ονόματα μα θα κάνω μιαν εξαίρεση για αυτόν τον ξεχωριστό παιδαγωγό. Ο κύριος Δραγανίδης...νέος, ξανθός, μουσάτος, ψηλός, αδύνατος κι όμορφος, σαν το Χριστό τον ίδιο. Όπου κι αν είσαι δάσκαλε, καλή σου ώρα και σε ευχαριστώ!

 

Πριν λίγα χρόνια γεννήθηκαν τα παιδιά μας κι ήμασταν ευτυχισμένοι πολύ....μα για ένα αγαπημένο μας ζευγάρι η ευτυχία είχε πίκρα και πόνο όταν διαπιστώθηκε πως ο πανέμορφος γιος τους μεγαλώνοντας ανέπτυσσε κάποιες ιδιαιτερότητες στην νοητική και κινητική του ανάπτυξη...
Ο δρόμος είναι ατελείωτος για το γονιό...μα όλα τα μπορεί για το παιδί του. Μαθαίνει πως ο δρόμος έχει αγώνα και προχωρά προσπερνώντας εμπόδια...ιδιαίτερα στη χώρα μας κι εκεί που όλα μπαίνουν σε ένα ρυθμό και ο γονιός χαλαρώνει λίγο,  έρχεται η ώρα το παιδί να μπει στην Δημόσια Εκπαίδευση...και ο γονιός να γίνει, η μαμά του Τάκη!

Έτσι με φρίκη διαπιστώσαμε εν έτη 2.000 και πολύ κάτι...γονείς να μαζεύουν υπογραφές για να φύγει από τα νήπια το ιδιαίτερο παιδί που ρίχνει το επίπεδο Χάρβαρντ των παιδιών τους...Ένα παιδί γελαστό κι ήσυχο, χωρίς ίχνος επιθετικότητας, που το μόνο του έγκλημα ήταν πως ήταν αργό και καθυστερούσε το ρυθμό στην τάξη. Και ξαφνιαστήκαμε ακόμη περισσότερο, γιατί αυτοί οι γονείς που έβαλαν τις υπογραφές τους...δεν μας ήταν άγνωστοι.
Ζήσαμε τους φίλους μας να αντιστέκονται, να παλεύουν με ένα θηρίο...Το σύστημα και το σύστημα να νικά...ξανά και ξανά!
Ζήσαμε δασκάλους μικρούς, μικρότερους των περιστάσεων, να μην θέλουν να παλέψουν για ένα παιδί που έχει ανάγκη, πολλή μεγαλύτερη από τα υπόλοιπα νήπια του επιπέδου Χάρβαρντ, που ήξεραν κιόλας να κόβουν, να κολλούν και να λένε βου - α, βα! πολύ πιο γρήγορα από εκείνον...τον μικρό ξεχωριστό γιο των φίλων μας...

Και τα κατάφεραν! Τον έδιωξαν...
Κι οι γονείς συντετριμμένοι σαν τη μαμά του Τάκη έψαχναν να βρουν κάποιον...κάποιον γενναίο, κάποιον με όραμα...κάποιον άνθρωπο...Και βρήκαν. 
Βρήκαν πολλούς!Γιατί υπάρχουν...

Θυμάμαι τη φίλη μου, τη μαμά, με πόση αξιοπρέπεια να στέκεται μπρος μου με τα μάτια θολά λέγοντας μου " Κάθε αρχή της χρονιάς ο ίδιος αγώνας...Κάθε αρχή της χρονιάς τρέμω..."
Τρέμει γιατί στην χώρα αυτή δεν υπάρχει σχέδιο ή πρόγραμμα για τους ιδιαίτερους ανθρώπους.
Ελπίζεις να πέσεις σε καλό δάσκαλο, σε καλό διευθυντή, σε καλό άνθρωπο...
Το αγόρι μας τα κατάφερε κι έμαθε να γράφει και να διαβάζει και να μιλάει και να λύνει μαθηματικές ασκήσεις, γιατί έχει για μαμά, "την μαμά του Τάκη"...και για δασκάλους ανθρώπους μα Α κεφαλαίο....



All diferent - all equal! by Petronella

Όμως... όλα αυτά τα έγραψα για άλλο λόγο...γιατί έρχεται η ώρα του θερισμού και μπορεί να γεννήσεις ένα φυσιολογικό υγιέστατο πανέμορφο στα μάτια σου παιδί μα να είσαι προσεκτικός και ταπεινός...γιατί η ζωή έχει γυρίσματα πολλά.

Τα παιδιά βρίσκουν τον τρόπο να περιθωριοποιήσουν, να κοροϊδέψουν, να ταπεινώσουν...και σήμερα μπορεί να είναι διαφορετικός ο Τάκης, μα αύριο ποιος ξέρει ίσως να είναι διαφορετικό το δικό μας παιδί....
Για πολλούς και ασήμαντους λόγους...Δεν χρειάζεται να είναι κάτι σοβαρό, μην νομίζουμε πως μόνο τα σοβαρά μας κάνουν ιδιαίτερους...Στα μάτια των παιδιών, το δικό μας παιδί,  μπορεί να είναι διαφορετικό ή ιδιαίτερο γιατί έχει μακριά μαλλιά, γιατί μιλά πολύ αργά ή πολύ γρήγορα, γιατί τσεβδίζει, γιατί κλαίει πολύ ή γιατί είναι φωνακλάδικο, γιατί είναι φαφούτικο, γιατί είναι γκρινιάρικο, γιατί παριστάνει το μάγκα, γιατί είναι κοντύτερο ή ψηλότερο από τα παιδιά της ηλικίας του, γιατί είναι παχουλό, ή πολύ αδύνατο, γιατί δεν μπορεί να τρέξει γρήγορα, γιατί δεν μπορεί να βάλει καλάθι στο μπάσκετ, γιατί το θεωρούν άσχημο, γιατί δεν μπορεί να διαβάσει το ίδιο καλά ή γρήγορα με τα υπόλοιπα παιδιά, γιατί δυσκολεύεται στα μαθήματα, γιατί είναι πιο σκούρο το δέρμα του ή πιο ανοιχτό...ποιος ξέρει; 
Τα παιδιά βρίσκουν λόγους για να γίνουν σκληρά με τη διαφορετικότητα και τότε...θα έρθει η σειρά μας να νιώσουμε το περιθώριο μέσω του παιδιού μας....Θα νιώσουμε τον πόνο και την απόγνωση και τότε θα γίνουμε "η μαμά του Τάκη"! κι ίσως αυτό να είναι παροδικό μιας και το παιδί μας μπορεί να αλλάξει, να ψηλώσει, να αδυνατίσει, να κόψει τα μαλλιά του και να μην είναι πια διαφορετικό...όμως ο Τάκης θα είναι για πάντα Τάκης κι η μαμά του θα έχει για πάντα να αντιμετωπίζει γονείς σαν εμάς  που θεωρούμε τα παιδιά μας  ανώτερα και σημαντικότερα και μπορεί να ξεχάσουμε πως είμαστε άνθρωποι και να γίνουμε...κάτι άλλο. Τότε θα έχει έρθει για εμάς η ώρα του θερισμού...

Όχι, η ζωή δεν εκδικείται, η ζωή εκπαιδεύει και για κάποιους, ήρθε...η ώρα της εκπαίδευσης. Η ζωή θα βρει τρόπο να μας εκπαιδεύσει...κι ας μην χρειαστεί αυτό να γίνει με πόνο. Οπότε ας κάνουμε χρήσιμη μια σκληρή εμπειρία, ας εκπαιδευτούμε  κι ας εκπαιδεύσουμε κι εμείς τα παιδιά μας στο να αποδέχονται την διαφορετικότητα. Μόνον έτσι θα μάθουν να  αναγνωρίζουν την περιθωριοποίηση για να την αποφεύγουν είτε ως θύτες, είτε ως θύματα, είτε ως απλοί παρατηρητές.

 

Έχε το νου σου λοιπόν, γιατί όλα στη ζωή αλλάζουν...Να το θυμάσαι κάθε φορά που δεν θέλεις έναν Τάκη να σταθεί δίπλα στο τέλειο πλάσμα σου... Να θυμάσαι πως ίσως έρθει η στιγμή να δοκιμαστείς και να δοκιμαστείς σκληρά, πολύ σκληρότερα από όσο αξίζει σε άνθρωπο και σε γονιό και... τι θα γίνει  τότε; Τι θα γίνει αν το πλάσμα σου σταματήσει να είναι "τέλειο"; Τι θα γίνει αν η ζωή θελήσει εσύ αύριο να είσαι  η "μαμά του Τάκη"; Ικέτιδα στα πόδια ενός ξένου;

Με τεράστιο σεβασμό  στις μαμάδες του κάθε Τάκη και πάνω από όλα σε εσένα...φίλη, γενναία μαμά του γενναίου σου παιδιού....

Καλό μήνα αγαπημένοι...Αισθάνομαι πελώρια συγκίνηση σήμερα με αυτό το θέμα που ανακίνησε μνήμες και συναισθήματα πολλά...Είμαστε όλοι γονείς του Τάκη...
                                                                                 Κατερίνα

Πηγή 

 

2019 onisimos.gr All rights reserved Developed by B.I.S
xxnxxindian.com
sex n xxx
porn x videos
desi porn videos
hardcore porn
pornhub
sexnxxx.net
filme porno
Films porno x
lupoporno
Tube8 Belgique
tube porno gay
filmatipornogay.eu
filme porno HD
filmati xxx
Груб секс
इंडियन सेक्स
वीडियो सेक्स
xn xx
only fans leaked videos