A talk given by Fr. Peter Alban Heers in November 2014

Διαβάστε το βιβλίο "Η Ορθοδοξία και η Θρησκεία του Μέλλοντος" του Ιερομονάχου Σεραφείμ Ρόουζ εδώ

και τα ενημερωτικά φυλλάδια για τον Οικουμενισμό και τον Παπισμό από την Ιερά Μονή Παρακλήτου εδώ και εδώ 


Η Παναγία και ο ληστής.

.Στα χρόνια τα παλιά, στα δύσκολα τα μέρη ετούτα και άγονα ,υπήρχε ένας ληστής. Τον φώναζαν Δράκο.Πολλές οι ιστορίες που έχουν ειπωθεί για αυτόν στα τόσα χρόνια. Λέγανε ήταν τρομερός στην όψη ,με μαύρα μακριά μαλλιά και γένια και με μια δυνατή φωνή που έσκιαζε και σκύλο.

Χρόνια ολάκερα αυτός και οι άντρες του ήταν ο φόβος και ο τρόμος στην περιοχή μας. Πράγμα παράξενο όμως , το έχουν και το λένε ακόμα, δεν έβλαψε ποτέ φτωχό κι ανήμπορο. Τους πλούσιους ταλαιπωρούσε μόνο. 

Είχαν να λένε όσοι τον ήξεραν, ότι η καρδιά του είχε δυο όψεις. Εκεί που ήτανε θεριό ανήμερο και σκόρπαγε φόβο και τρόμο σε όποιον βρισκότανε εμπρός του ,εκεί στα ξαφνικά μπορούσε να κλάψει στην θέα ενός παγιδευμένου και ανήμπορου ζώου που είχε πιαστεί σε κάποια παγίδα και έσκιζε τις σάρκες του στην προσπάθεια του να ελευθερωθεί. Δεν του άρεσε να βλέπει πονεμένες ψυχές .Δεν το μπορούσε.


Μυστήριο μεγάλο η ψυχή του κάθε ανθρώπου. Μόνο ο θεός ξέρει πραγματικά από τι υλικό είναι φτιαγμένη!!

Κάποια μέρα λοιπόν, όπως μας λέει η ιστορία μας , ο Δράκος με τα παλικάρια του μπήκαν κρυφά στο σπίτι του Μαμαλη του Μεγάλου Τσιφλικά και άρπαξαν από το σεντούκι του χρυσά και χρήματα. Όλοι ήταν στα χωράφια και κανείς δεν κατάλαβε τίποτα. Ποιος να περίμενε εξάλλου μέρα μεσημέρι ότι θα πάθαιναν τέτοιο κακό. Φεύγοντας όμως τους κατάλαβαν τα σκυλιά και άρχισαν να φωνάζουν, τα σκυλιά τα άκουσαν κάτι υπηρέτριες και σε λίγο ένα ολόκληρο απόσπασμα από τους ανθρώπους του Μαμαλη ξεχύθηκε στο κατόπι τους. Βέβαια ο Δράκος με τα παλικάρια του είχαν το προβάδισμα και θα γλίτωναν σίγουρα αν...

Καθώς τρέχανε με τα άλογα είδαν στο αλώνι του Μαμαλη λίγο παρακάτω μια γριούλα κουλουριασμένη και μερικά παιδιά του χωριού να την κοροϊδεύουν και να της πετούν πέτρες.
Τραβάτε εσείς. Λέει στους άντρες του. Και έρχομαι και εγώ σε λίγο.

Τι κάνεις καπετάνιε ; Τρελάθηκες ; Αποκρίνονται αυτοί. Έλα να φύγουμε γρήγορα. Θα σε πιάσουνε. Τραβάτε ορέ ,σας είπα. Έρχομαι. Φύγανε κι αυτοί. Άλλο που δεν θέλανε, τόσοι που τους κυνηγούσαν και ο Δράκος έτρεξε αμέσως στο αλώνι και στην γριούλα.

Τι κάνετε εδώ ρε χαϊβάνια ; Τι σας έκανε ρε μούλικα η γιαγιά και την χτυπάτε ; Κατουρήθηκαν από το φόβο τους τα παιδιά και λάκισαν κατά το χωριό φωνάζοντας.

Ο Δράκος.

Αυτός δεν έδωσε σημασία. Κατέβηκε από το άλογο και έπιασε αμέσως την γριούλα να την συνεφέρει. Της σκούπιζε το πρόσωπο από τα αίματα και της χάιδευε τα μαλλιά με αγάπη και πόνο. Σχορατα γιαγιακα. Σχορατα. Δεν φταίνε αυτά. Οι πατεράδες τους τα έκαναν έτσι.. Μικρά είναι. Σχορατα.

Γύρισε η γριούλα και τον κοίταξε στα μάτια. Να ‘χεις την ευχή μου παιδί μου. Να’ χεις την ευχή μου. Την κοίταξε κι αυτός στα μάτια και η ψυχή του σπαρτάρισε με μιας. Χάθηκε μέσα στα μάτια της.

Όλη η αγάπη και ο πόνος του κόσμου ήτανε μέσα σε αυτά τα δυο μάτια που κοίταγε μπροστά του. Και έμεινε εκεί σαν χαμένος κρατώντας την γριούλα να την κοιτά στα μάτια …..ενώ από τα δικά του μάτια άρχισαν να κυλούν ποτάμια τα δάκρυα.

Ο Δράκος, ο φόβος και ο τρόμος του τόπου όλου ,έκλαιγε σαν μωρό παιδί. Ούτε ο ίδιος δεν μπορούσε να καταλάβει τι του είχε συμβεί. Έκλαιγε και έκλαιγε και έκλαιγε.

Έτσι τον βρήκαν οι άνθρωποι του Μαμαλη. Να κρατά την γριούλα αγκαλιά και να κλαίει.
Εκείνη την εποχή το δίκιο δινότανε γρήγορα. Και μάλιστα για τον Δράκο ένας λόγος παραπάνω. Πολύ γρήγορα. Σκοινί, θηλιά, κάποιο δέντρο και πάει ο Δράκος.

Το τελευταίο πράγμα που θυμότανε ,ήταν η γριούλα που τον κοίταγε από κάποια απόσταση. Το τελευταίο πράγμα που θυμότανε ήταν τα μάτια της. Και με έναν αναστεναγμό έκλεισε τα δικά του καθώς τεντώθηκε το σκοινί.

Και μετά τα ξανάνοιξε!!

Μα…. Που βρισκότανε ; Δεν ήταν κρεμασμένος σε ένα δέντρο. Ήτανε σε έναν μεγάλο κατάλευκο διάδρομο και δεξιά αριστερά τα ομορφότερα λουλούδια και δέντρα που είχε δει ποτέ του. Δεν πόναγε καθόλου και αισθανότανε πάρα πολύ ελαφρύς. Σαν πούπουλο. Τι είναι όλα αυτά ; Σκέφτηκε. Τι συμβαίνει;

Και….ποιοι είναι αυτοί που έρχονται προς τα μένα ; Μια γυναικεία φιγούρα πλημμυρισμένη στο φως πλησίαζε μπροστά απ’ όλους και πίσω της, δεξιά της και αριστερά της ,χιλιάδες πανέμορφοι άγγελοι να πετούν και να την συνοδεύουν ψέλνοντας. Η γυναίκα τον πλησίασε γρήγορα και του άπλωσε το χέρι χαμογελώντας. Έλα του είπε.

Καλώς ήρθες στο σπίτι του παιδιού μου. Στο σπίτι σου.!!

Παναγιά μου!!!!!!! Του βγήκε η φωνή από μέσα του. Και γονάτισε εμπρός της σκύβοντας το κεφάλι.

Αν μπορούσε να κλάψει εκεί που βρισκότανε σίγουρα θα ξέσπαγε σε κλάματα.
Μα εκεί δεν κλαίνε!!!!!!

Αυτή τον ακούμπησε απαλά .Έλα, του είπε πάλι. Μα Παναγιά μου, εγώ; Τι θέλω εγώ ανάμεσα σας ; Εγώ είμαι κακούργος, είμαι ληστής, έχω βλάψει κόσμο. Εμένα πρέπει να με τιμωρήσετε, όχι να με καλοδεχτείτε.

Του είπε τότε η Παναγιά.
Ξεχνάς ότι ο πρώτος που μπήκε στο Βασίλειο του γιου μου ήταν ληστής ; Αυτό το Βασίλειο φτιάχτηκε παιδί μου για τους ληστές, τους κλέφτες και όλους τους παράνομους και αμαρτωλούς……που μετανοούνε.

Μα εγώ δεν πρόλαβα να μετανιώσω. Είπε πάλι ο Δράκος πάντα με σκυμμένο το κεφάλι.
Σταμάτησες να βοηθήσεις την ανήμπορη γερόντισσα ,ενώ μπορούσες να φύγεις και να σωθείς. Αυτό ήταν το εισιτήριο σου για το Βασίλειο του παιδιού μου.

Της καθάρισες το πρόσωπο και καθάρισες τις αμαρτίες σου.

Και τα δάκρυα που έριξες κρατώντας στην αγκαλιά σου την γριούλα ήταν η μετάνοια σου. Με όλα αυτά καθάρισες την ψυχή σου. Έλα παιδί μου. Με τιμές και δόξα πολύ, θα μπεις στον Παράδεισο!

Σήκωσε το κεφάλι ο Δράκος για πρώτη φορά να αντικρίσει την Παναγιά και…..είδε τα μάτια της γριούλας από το αλώνι να του χαμογελούν. Τα μάτια της Παναγιάς!!!!

Κι ενώ οι Άγγελοι τον σήκωναν ψηλά ψέλνοντας ύμνους με μαγευτικές μελωδίες και ουράνια ακούσματα, ξεκινώντας όλοι μαζί προς την τεράστια φωτεινή πύλη που φαινότανε στο τέλος του διαδρόμου, ο Δράκος κοιτώντας πάντα την Παναγιά στα μάτια, ήταν η μόνη ψυχή που πέρασε ποτέ στον παράδεισο κλαίγοντας. Από χαρά και ευτυχία. Η πιο αγνή ψυχή!

Λένε ακόμα ιστορίες για τον Δράκο στην γη μα και στον παράδεισο που θα ζει αιώνια. 



·        Το να ζεις σημαίνει να μην αποδίδεις ευθύνη στους άλλους.

·        Προσπαθούμε να μην ζήσουμε αποδίδοντες ευθύνη αλλού και φοβόμενοι τα ρίσκα.

·        Γεμίζουμε κενό γιατί η ζωή που κάνουμε δεν είναι εδραιωμένη στις βασικές ανάγκες του ανθρώπου αλλά σε πάθη.

·        Τα πάθη είναι υποκατάστατα της παρουσίας του Θεού.

·        Αυτό που ονομάζουμε ζωή είναι στην πραγματικότητα ψυχοναρκωτικό, μια διασκέδαση , ένα σκόρπισμα.

·        Η αποκάλυψη του Θεού είναι τρόπος ζωής σε πληρότητα. Αναστάσιμη.

·        Οι περισσότεροι Χριστιανοί δεν την ζούμε αυτή την χαρά, την πληρότητα , είμαστε όμως σε έναν αγώνα.

·        Δεν την ζούμε γιατί ζούμε Θρησκευτική και όχι Εκκλησιαστική ζωή.

·        Η Θρησκευτική ζωή εξαντλείται σε τήρηση εξωτερικών κανόνων/νόμων πειθαρχίας.

·        Αντίθετα ο Χριστός μας καλεί να υπακούσουμε σε έναν εσωτερικό νόμο.

·        Ο Θεός δημιουργός επειδή γνωρίζει την κατασκευή του ανθρώπου δίνει εντολές που θα βοηθήσουν τον άνθρωπο να φτάσει στην πληρότητα.

·        Οι άνθρωποι της Θρησκείας κολλάνε στο εξωτερικό και έχουν σκληρότητα.

·        Οι άνθρωποι της θρησκείας σε στριμώχνουν σε δυσκολεύουν, αισθάνεσαι πως σε κρίνουν.

·        Πολλές φορές θεωρούμε τον απόμακρο, τον βλοσυρό  ως πνευματικό.

·        Αντίθετα , ο άνθρωπος της Εκκλησίας είναι εξωστρεφής, είναι άνθρωπος της χαράς.

·        Αν δεν βλέπετε χαρά σε έναν άνθρωπο της Εκκλησίας, δεν έχει το Αγ. Πνεύμα.

·        «'Ολα να τα χαίρεστε, το μπάνιο, τα πουλιά, το φαγητό. Από τις μικρές αγάπες πάμε στις μεγάλες» — Άγιος Πορφύριος

·        «Πρέπει να μάθεις να χαίρεσαι για το ότι κοιμάσαι, για ένα χάδι, για ένα φρούτο» Γερ. Αιμιλιανός

·        Αν δεν ξέρει να χαρείς και ο Χριστός να σου εμφανιστεί θα τον παραμορφώσεις.

·        Ο ένας δρόμος είναι «δώσε αίμα , λάβε πνεύμα» , ο άλλος δρόμος, όπως μας λέει ο Αγ. Πορφύριος είναι ο δρόμος της Χαράς και της θετικότητας.

·        «Μια φορά σκέφθηκα πως θα πάω στην κόλαση και έκλαιγα γοερά» . Αγ. Πορφύριος.

·        Αλλά και ο δρόμος της πάλης δεν είναι έτσι όπως νομίζουμε.

·        Επειδή δεν έχουμε διάκριση διαβάζουμε κείμενα και δεν τα κατανοούμε.

·        Οι πατέρες όταν μιλάνε για αυτόν τον Αγώνα, ο πόνος αυτός έχει μία χαρά που δεν την καταλαβαίνουμε.

·        Όταν ξεκινάει η νηστεία στην αρχή πολλές φορές τσακωνόμαστε. Εμείς λέμε ότι μας πειράζει ο διάβολος. Αν θέλουμε να το δούμε βαθύτερα οφείλεται στο ότι οικειοποιούμαστε μία ζωή που δεν την έχουμε διαλέξει, που δεν την θέλουμε. Αλλιώς θα είχαμε χαρά.

·        Αν η πνευματική ζωή δεν είναι ερωτική, δεν είναι τίποτα.

·        Ο Έρωτας ο ανθρώπινος έχει κάποια στοιχεία που μοιάζουν με τον πνευματικό. Όχι σε επίπεδο οντολογικό, αλλά ψυχικών κινήσεων.

·        Είναι και ο διάβολος, αλλά κάπου πατάει. Πρέπει να υπάρχει κάτι μέσα μας για να το αναδείξει σε διαβολή.

·        Ένα 70% στον χώρο της Εκκλησίας δεν πάει εκεί για τον Χριστό. Πάει για λόγους ανθρώπινους, κατανοητούς, αλλά δεν είναι ο Χριστός στο κέντρο.

·        Πάει για να είναι καλά να διοριστεί το παιδί του (τώρα έχασε η Εκκλησία ένα κομμάτι με τις ιδιωτικοποιήσεις…)

·        Μέσα σε ένα αεροπλάνο αναπτύσσεται η καλύτερη σχέση με τον Θεό. Όταν δεν είναι ο Χριστός ο πόθος και το κέντρο της αναζήτησης κουράζεσαι.

·        Μέσα στην Εκκλησία πολλές φορές είμαστε γεμάτοι φόβο, για τα έσχατα, για τους εχθρούς, για να μην αμαρτήσουμε κτλ.

·        Θα έπρεπε να κάνουμε έναν κατάλογο : αμαρτοφοβάι, εσχατοφοβία, διαβολοφοβία. Είναι φυσικό βέβαια, αφού η Εκκλησία είναι θεραπευτήριο .

·        Στην Εκκλησία έχουμε γεμίσει από υπέροχους» και δεν χωράνε οι υπόλοιποι που είναι αποτυχημένοι.

·        Οι φοβίες αναπτύσσονται μέσα στον κόσμο.

·        Ο Φόβος της αμαρτίας. Μας χωρίζει η αμαρτία από τον Θεό, αλλά είναι και εγγενές στον άνθρωπο.

·        Στην Ελλάδα κυριάρχησε ο ηθικισμός γιατί νομίζουμε ότι σωζόμαστε από τις αρετές μας. Είναι φαρισαϊσμός αυτό.

·        Οι αρετές είναι δώρα που σου δίνει ο Θεός. Όχι επειδή τα αξίζεις.

·        Στην Εκκλησία δεν σωζόμαστε επειδή είμαστε κάποιοι, αλλά επειδή μας αγαπάει Κάποιος πάρα πολύ.

·        Η άσκηση δεν είναι για καταξίωση, αλλά κατάθεση ερωτική προς τον Θεό.

·        Η Σωτηρία είναι δώρο ευλογία.

·        Φοβόμαστε την αμαρτία , όχι επειδή μας χωρίζει από τον Θεό, αλλά επειδή σπάει την βιτρίνα μας.

·        Στην Εκκλησία πάω για να καταθέσω την πτώση μου

·        Η Αγιότητα δεν κρατάει κουδούνια ούτε πάει στα παζάρια.

·        Το χάρισμα το έχω για να το κοινωνήσω με κάποιον άλλον. Αλλιώς δεν είναι χάρισμα.

·        Να φοβάμαι την αμαρτία ως υπαρξιακή αστοχία, επειδή αποτυγχάνω να κοινωνήσω την ζωή που μου χάρισε ο Θεός.

·        Και στην μετάνοια έχουμε προσθέσει ένα νομικίστικο πνεύμα.

·        Η μετάνοια δεν μπορεί να έχει σχέση με τις ενοχές. Αν πάνε μαζί είναι παθολογικό. Η μετάνοια έχει χαρά. Χαρμολύπη.

·        Στους μεγάλους πειρασμούς αισθανόμαστε και μία χαρά που δεν μας αφήνει να απελπιστούμε.

·        Είναι σοκαριστικό να αντιληφθούμε πως μια ζωή προσπαθούμε κάτι έξω από την ζωή του ευαγγελίου. Όταν το αντιληφθείς πως μια ζωή την ζήσαμε νομικιστικά , τότε πρέπει να γίνει κάτι συγκλονιστικό.

·        Ο ανθρώπινος νους είναι φοβερός στο να φτιάχνει λογικοφανή επιχειρήματα για να δικαιολογηθεί.

·        Η επιθετικότητα των Χουλιγκάνων που μετατρέπεται μέσα στην Εκκλησία σε επιθετικότητα των φανατικών

·        Πως μετατρέπουμε το γήπεδο σε Θεό. Ο επιθετικός που πλέον γίνεται αντιαιρετικός ζηλωτής.

·        Ντύνουμε τις κακίες μας με αρετές.

·        Η Οργή ως θεραπεία της κατάθλιψης. Η εν Χριστώ Οργή.

·        Μας εκνευρίζουν (στους άλλους) τα πάθη που έχουμε και εμείς

·        Ο ταπεινός δεν έχει κάτι να αποδείξει σε κανέναν. Έχει λεβεντιά

·        Ο έπαινος και η συκοφαντία είναι η ίδια φυλακή.

·        Άλλο αρετές άλλο φυσικά χαρίσματα.

·        Ο χαμηλών τόνων άνθρωπος δεν είναι απαραίτητα ταπεινός

·        Ο νευρώδης μπορεί να είναι ενάρετος.

·        Στην Εκκλησία θέλουμε να επιβάλλουμε τα τελευταία χρόνια μία κλωνοποίηση.

·        Τα πάθη ΔΕΝ ΞΕΠΕΡΝΙΟΥΝΤΑΙ. Μεταμορφώνονται.

·        Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία ήταν μία πολύ ερωτική γυναίκα που δεν διοχέτευε τον ερωτισμό της σωστά.

·        Την οργή σου στρέψτην στον κακό εαυτό σου.

·        Ο Αθώος και ο Άγιος δεν το ξέρουν πως είναι.

·        Η Αθωότητα είναι αναγνωρίσιμη από τον άλλον, όχι από εμάς.

·        Ο Άγιος είναι ξαρμάτωτος. Δεν έχει τίποτα. Δεν τον ενδιαφέρει να έχει εξουσία και να επιδεικνύεται. Είναι σαν το άρωμα.

·        Έχουμε φτιάξει έναν πολιτισμό Depon . Οι μεταπολεμικές κοινωνίες για να μην στερήσουν τα παιδιά τους, τα κατέστρεψαν

·        Χωρίς έλλειψη δεν υπάρχει τίποτα, ούτε σοφία , ούτε πολιτισμός ούτε αγιότητα.

·        Ο Πόνος είναι ευλογία. Βασικό κομμάτι ύπαρξης της ζωής.

·        Η ζωή είναι σταυροαναστάσιμη. Ούτε ο Χριστός εξαιρείται από τον πόνο. Εμείς θέλουμε Εκκλησία χωρίς πόνο.

·        Προσκυνάμε τον Σταυρό του Χριστού, ματωμένο , σε απόρριψη.

·        Όποιος έχει πίστη δεν πονάει; Ο Χριστός κλαίει.

·        Γιατί δεν μπορούμε να έχουμε μια ενσυναίσθηση του άλλου ανθρώπου; μέσα στον πόνο του και στην κακομοιριά του;

·        Μου έλεγαν κάποιοι «έλα στην Εκκλησία και θα σου φύγουν όλα τα προβλήματα». Αυτό είναι πλάνη. Η Εκκλησία δεν είναι απουσία πόνου, αλλά η δυνατότητα να πονάς και να μην απελπίζεσαι.

·        Πρέπει να μετατρέψουμε τον πόνο σε δρόμο.

·        Ο πόνος για να έρθει θέλει κάτι να σου πει. Ο πόνος δεν έρχεται τυχαία.

·        Μια αρρώστια είναι βολικότερη από την υγεία, γιατί έχουμε φτιάξει την εικόνα ενός άρρωστου εαυτού για να κερδίζουμε την συμπάθεια των άλλων. Ο πολιτισμός μας είναι πολιτισμός δυστυχίας.

·        Έχουμε εκπαιδευτεί στο να είμαστε δυστυχισμένοι, από μικροί. Δεν αντέχουμε την χαρά. Όταν κλαις σου δίνουν σημασία.

·        Γι’αυτό πολλοί Χριστιανοί στην Εκκλησία νοιώθουμε ένοχοι που έχουμε χαρά.

·        Ο Θεός δεν κατασκευάζει συμφορές. Επιτρέπει κάποια πράγματα γιατί γνωρίζει καλύτερα .

·        Μας αρέσει περισσότερο η μιζέρια και η μουρμούρα.

·        Αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχει μέσα μας ένα αυτοκαταστροφικό στοιχείο που δεν το ελέγχουμε.

·        Δεν θέλουμε το χάρισμα, γιατί έχει ευθύνη. Θέλουμε να είμαστε μίζεροι.

·        ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.  Θέλει διάκριση από τον πνευματικό, ο οποίος δεν πρέπει να κρύψει το πρόσωπο του Χριστού με το δικό του πρόσωπο και να σεβαστεί την ελευθερία του.

·        Ο πνευματικός δεν πρέπει να νταντεύει , παίρνοντας τις ευθύνες. Πρέπει να τον ενηλικιώνει. Πρέπει να καταστρέψουμε όλα τα δεκανίκια και να στηριζόμαστε μόνο στον Χριστό.

·        Δεν μπορεί να αποφασίζει μικρολεπτομέρειες της ζωής ο πνευματικός. Θα εκφράσει μια άποψη για ένα θέμα πνευματικό .

·        Γελοιοποιούμε την υπακοή όταν ρωτάμε π.χ. τι αμάξι θα πάρουμε.

·        Πρέπει να είναι συμβουλευτική η καθοδήγηση του πνευματικού.

·        Άλλη η υπακοή στον κόσμο και άλλη στα μοναστήρια

·        Στο κλουβί στην γυάλα, Θεό δεν συναντάς. Η ζωή δεν φυλακίζεται.

·        Ο Χριστιανός δεν πρέπει να φοβάται την ζωή.

·        Πρέπει τα πάντα να τα μεταμορφώσουμε σε σχέση με τον Θεό.

·        Το πρόβλημα είναι η προαίρεση μας. Η ζωή δεν είναι κακή, εμείς την κάνουμε κόλαση με την κακή χρήση.

·        Για να ζήσεις πνευματική ζωή δεν είναι ανάγκη να φύγεις από τον κόσμο, αλλά να τον μεταμορφώσεις.

·        Οι νεοέλληνες έχουμε πρόβλημα με τον χρόνο. Τον βιώνουμε ως βάρος.

·        Λέμε «ουφ, πέρασε αυτή η μέρα». Την βιώνουμε σαν κατάρα.

·        Οι άλλοι άνθρωποι είναι δώρα και ας μας βασανίζουνε.

·        Όταν είχα πάει να δω τον Γερ. Παϊσιο με είχαν προετοιμάσει και είχα πάθει «τραμπάκουλο» . Ο Γέροντας όμως ήταν χαρά Θεού.

·        Η αγκαλιά του Γερ. Παϊσιου ήταν το θαύμα , όχι τα όσα μου είπε. Η Αγάπη λυτρώνει, όχι τα λόγια.

·        Όλοι τα λέμε πολύ ωραία. Αλλά δεν τα κάνουμε. Γιατί μας λείπει η αγάπη.

 



Ἡ μεγάλη εἴδηση ποὺ καθημερινὰ εὐαγγελίζεται στὸν κόσμο ὁ χριστιανισμός, εἶναι ὅτι ἕνα πράγμα ἀξιολογεῖται πλήρως ὡς πρὸς τὴν ἀξία του, ἂν κρίνεται ὄχι κατὰ τὰ ἐξωτερικὰ φαινόμενα, ἀλλὰ κατὰ τὴν οὐσία του. 


Νὰ ἀξιολογεῖτε τὰ πράγματα, ὄχι ἀνάλογα μὲ τὸ χρῶμα καὶ τὸ σχῆμα τους, ἀλλὰ ἀνάλογα μὲ τὸ νόημά τους. Νὰ ἀξιολογεῖτε τὸν κάθε ἄνθρωπο ὄχι κατὰ τὴν ἰδιότητα καὶ τὴν περιουσία του, κατ’ ὄψιν δηλαδή, ἀλλὰ κατὰ τὴν καρδιὰ του – ἐκεῖ, ὅπου τὰ αἰσθήματα, ὁ νοῦς καὶ ἡ βούλησή του ἑνώνονται.

Μὲ αὐτὸ τὸ μέτρο (ποὺ ἀποτελεῖ πάντοτε ἕνα νέο δίδαγμα γιὰ τὸν κόσμο), ἐκεῖνος ποὺ ἐξωτερικὰ εἶναι ὑποδουλωμένος δὲν εἶναι δοῦλος, καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ἐξωτερικὴ -σωματικὴ- ἐλευθερία, δὲν εἶναι ἐλεύθερος. Ἀνάλογα μὲ τὴν κοσμικὴ κατανόηση, δοῦλος εἶναι αὐτὸς ὁ ὁποῖος ἀπολαμβάνει ἐλάχιστα τὸν κόσμο καὶ ἐλεύθερος αὐτὸς ὁ ὁποῖος ἀπολαμβάνει πολὺ τὸν κόσμο. 

Ὅμως, κατὰ τὴ χριστιανικὴ ἀντίληψη, δοῦλος εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀπολαμβάνει ἐλάχιστα ἀπὸ τὸν ζῶντα Χριστό, ἐνῶ ἐλεύθερος εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀπολαμβάνει ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο τὸν ζῶντα Χριστό. 

Ἐπίσης, σύμφωνα μὲ τὴν κοσμικὴ κατανόηση τῶν ὅρων, δοῦλος εἶναι ὅποιος συνήθως δὲν κάνει τὸ δικό του θέλημα, ἀλλὰ κάνει τὸ θέλημα τῶν ἄλλων· ἐνῶ ἐλεύθερος εἶναι ὅποιος συνήθως κάνει τὸ δικό του θέλημα καὶ σπανιότερα τὸ θέλημα τῶν ἄλλων. 

Κατὰ τὴ χριστιανικὴ ἀντίληψη, δοῦλος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ συνήθως κάνει τὸ δικό του θέλημα καὶ λιγότερο συχνὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ· ἐνῶ ἐλεύθερος ἄνθρωπος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ κάνει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ πιὸ συχνὰ ἀπ’ ὅ,τι τὸ δικό του. 

Τὸ νὰ εἶσαι δοῦλος Κυρίου εἶναι ἡ μόνη ἐλευθερία ποὺ ἀξίζει γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ ἡ μόνη ἀληθινή· ἐνῶ τὸ νὰ εἶσαι δοῦλος τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἑαυτοῦ σου, δοῦλος τῶν παθῶν καὶ τῆς ἁμαρτίας, εἶναι ἡ μόνη μοιραία σκλαβιά. 

Ἕνας ἄνθρωπος μπορεῖ, ἀναλογιζόμενος τοὺς βασιλιάδες στὸ θρόνο τους, νὰ σκεφθεῖ: ἄραγε ὑπάρχουν ἄλλοι ἄνθρωποι πιὸ ἐλεύθεροι ἀπ’ αὐτοὺς σ’ ὅλη τὴ γῆ; Κι ὅμως, πολλοὶ βασιλιάδες ἦταν οἱ πιὸ ποταποὶ καὶ οἱ πιὸ ἀνάξιοι δοῦλοι στὴ γῆ! 

Γιὰ τοὺς ἁλυσοδέσμιους χριστιανοὺς στὰ μπουντρούμια, μπορεῖ ἕνας ἄνθρωπος νὰ σκεφθεῖ: ἄραγε ὑπάρχουν σκλάβοι πιὸ δυστυχισμένοι ἀπ’ αὐτοὺς σὲ ὅλη τὴ γῆ; Κι ὅμως, οἱ χριστιανοὶ μάρτυρες στὶς φυλακὲς ἔνιωθαν ἐλεύθεροι ἄνθρωποι καὶ ἔσφυζαν ἀπὸ πνευματικὴ χαρά! Ἔψαλλαν ψαλμοὺς καὶ ἀνέπεμπαν προσευχὲς δοξολογίας κι εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸ Θεό. 

Ἡ ἐλευθερία ποὺ εἶναι συνυφασμένη, μὲ τὴ λύπη, καὶ τὴ δυστυχία, δὲν εἶναι ἐλευθερία, ἀλλὰ δουλεία. Μόνον ἡ ἐλευθερία ἐν Χριστῷ συνυφαίνεται μὲ τὴν ἀνεκλάλητη χαρά. Ἡ ἄληκτη χαρά: αὐτὴ εἶναι ἡ σφραγίδα τῆς ἀληθινῆς ἐλευθερίας.

Κύριε Ἰησοῦ, ὁ Μόνος Ἀγαθὸς Κύριος, ποὺ χορηγεῖς τὴν ἐλευθερία ὅταν μᾶς κάνεις δέσμιους σὲ Σένα, κάνε μας δούλους Σου τὸ ταχύτερο δυνατόν, ὥστε νὰ πάψουμε νὰ εἴμαστε δοῦλοι σὲ ἀδυσώπητους καὶ ἀνελεήμονες ἀφέντες.

Γιατί σὲ σένα ἀνήκει ὅλη ἡ δόξα καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ προσκύνηση στοὺς αἰῶνες. Ἀμήν.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Επίσκοπος Αχρίδος, Δρ Θεολογίας, Δρ Φιλοσοφίας

2019 onisimos.gr All rights reserved Developed by B.I.S
xxnxxindian.com
sex n xxx
porn x videos
desi porn videos
hardcore porn
pornhub
sexnxxx.net
filme porno
Films porno x
lupoporno
Tube8 Belgique
tube porno gay
filmatipornogay.eu
filme porno HD
filmati xxx
Груб секс
इंडियन सेक्स
वीडियो सेक्स
xn xx
only fans leaked videos