πιλογ ποσπασμάτων, πόδοση κα Σχόλια*:



Δάφνη Βαρβιτσιώτη, στορικς


Τ 1849,  Ρσος συγγραφέας Φιοντρ Μ. Ντοστογιέφκυ συνελήφθη ς μέλος συνομωτικς μάδας,  ποία περγαζόταν τν νατροπ το τσαρικοκαθεσττος. φο δικάσθηκε, καταδικάσθηκε σ θάνατο.

 Διπλ Σωτηρία: Πρ το κτελεστικο ποσπάσματος,  Ντοστογιέφσκυ –πού, μέχρι τότε, ταν θεος– εδε τν λιο ν νατέλλει πίσω π τν Σταυρτο καμπαναριο μις κκλησίας καί, ξαφνικά, ασθάνθηκε τν καρδιὰ καὶ τὴν ψυχή του ν συγκλονίζονται π μι κρηξη πόλυτης πίστης κα γάπης πρς τν Τριαδικ Θεό.

Τότε, συνέβη τ νέλπιστο: τν τελευταία στιγμή, κατέφθασε μήνυμα τι Τσάρος μετέτρεψε τν θανατικ ποινή του σ ποιν κάθειρξης, σ στρατόπεδο καταναγκαστικν ργων, στν Σιβηρία. κε Ντοστογιέφσκυ παρέμεινε ως τ 1859, χοντας ς μόνη πνευματικ τροφή του τ Εαγγέλιο.

Προσωπικ Βίωμα; νδεκα χρόνια μετ τν ποφυλάκισή του (δηλαδή, τ1870),  Ντοστογιέφσκυ –βαθι ρθόδοξος πλέον– κδίδει τος «Δαιμονισμένους», τ ποο ναφέρεται σ μι συνομωσία λίγων κα«κλεκτν», γι τν πιβολ νς νέου λοκληρωτικο κοινωνικο συστήματος, το «σιγκαλιεφισμο».  πρωτοτυπία το συστήματος ατο συνίσταται σττι χειραγωγε τν νθρωπόμαζα τόσο παραπλανητικ κα ποτελεσματικά,στε ατ ν συνεργε νθουσιωδς στν δια της τν ποδούλωση.

 Τίτλος: Τν συγκεκριμένο τίτλο πέλεξε  Ντοστογιέφσκυ, πειδ –στδίστακτο, στ μισάνθρωπο κα νθρωποκτόνο, στ στυγνό, στ πειρασμικκα στ παραπλανητικ τν μεθοδειν κα το τελικο σκοπο τν «σιγκαλιεφιστν»– ναγνώρισε τς μεθόδους κα τν τελικ σκοπ τοντιδίκου: μφότεροι χρησιμοποιον τν δόλο γι ν κερδίσουν τς καρδις τννθρώπων γι ν φέρουν τν Κόλαση κα π τς γῆς.

«Σιγκαλιεφισμς» κα Παγκοσμιοποίηση: Ο συγκλονιστικς μοιότητες πο παρατηρονται μεταξὺ τοῦ «σιγκαλιεφισμο» κα τς παγκοσμιοποίησηςποδεικνύουν στν σημεριν ναγνώστη τι, μέσ το ργου του ατοΝτοστογιέφσκυ θέλησε ν ποκαλύψει τος σκοπος κα τ μακρόπνοο τῆς συνομωσίας στν ποίαν  διος εχε συμμετάσχει, κα  ποία ταν πολπραγματικ κα παρκτή.

λαζόνες κα νυπόμονοι, ο «Σύντροφοι»: Στος «Δαιμονισμένους», πάντως, πικεφαλς τς συνομωσίας εναι  Σιγκάλιεφ, πού, πελπισμένος γιτν ργ τρόπο πο προχωρον ο κοινωνίες (δηλαδή, μφισβητώντας, ρνούμενος τι  Θες πεμβαίνει στν στορία), συγκαλε σ «μεση δράση» μι μικρ μάδα «συντρόφων»-συνομωτῶν. Ατ πο τος νώνει εναι πεποίθηση τι, ντες «κλεκτο» κα νώτεροι, δικαιονται ν κυριαρχήσουν πτς λοιπς νθρωπότητας, ποδουλώνοντας την.

Πεθαίνει τ «Παληό»: χοντας πλήρως πορρίψει, ς «παλης προλήψεις», τ σύνολο τς δυτικς σκέψης –καί, μαζύ της, τν δημοκρατία κα τν πίστη τι νθρωπος, ς κτίσμα το Τριαδικο Θεοχει θεοειδ ψυχ κα λευθέρα βούληση– ο συνομτες κούουν μ προσοχ τν πορεία τν συλλογισμν τοΣιγκάλιεφ:

«φιέρωσα πολ χρόνο μελετώντας τ πρόβλημα τοῦ πς πρέπει νργανωθε  κοινωνία πο θ ντικαταστήσει τν σημεριν κα κατέληξα στσυμπέρασμα τι λοι ο δημιουργο κοινωνικν συστημάτων, π ρχαιοτάτων χρόνων ς τ τρέχον τος 187…, ταν νειροπαρμένοι, φαντασιοκόποι, βλκες,νθρωποι ο ποοι δν γνώριζαν πολύτως τίποτε περ τν φυσικν πιστημν, οτε περ ατο τοῦ παράξενου ζώου πο λέγεται νθρωπος. Ὁ Πλάτων, Ρουσώ Φουριέ, εναι λαφρο σν λουμίνιο. Ο θεωρίες τους μπορε ν εναι καλς γι τ σπουργίτια, χι μως κα γι τν νθρώπινη κοινωνία».

Γεννιέται τ «Νέο»: «λλά, πειδ εναι παραίτητο ν ξέρουμε ριστικ τν αριαν κοινωνικ μορφή, τώρα προπάντων πο τόχουμε πάρει πόφαση νπεράσουμε π τν θεωρία στν δράση, προτείνω τ δικό μου σύστημα σχετικς μ τν ργάνωση το κόσμου... (μως) μπλεξα μ τ διά μου τ δεδομένα κα τσυμπέρασμά μου ρχεται σ ντίθεση μ τ λλα σκέλη το συλλογισμο μου. Ξεκινώντας π τν πόλυτη λευθερία, κατέληξα στν πόλυτο δεσποτισμό. Προσθέτω, μως, τι δν εναι δυνατ ν πάρξει καμμι λλη λύση τοκοινωνικο προβλήματος, ξω π ατν πο προτείνω γώ…».

νθρωποκτόνα,  Καλύτερη Λύση:  Σιγκάλιεφ συνεχίζει λέγοντας τι, παρ’ λο πς  διος πιστεύει πς  «καλύτερη λύση» θ ταν ν «τινάξει στνέρα» τ ννέα δέκατα τῆς νθρωπότητας, ναγκάσθηκε ν τν πορρίψει, «ςνεφάρμοστη σχεδόν»(!).

[Σ.σ.: Τ «σχεδν νεφάρμοστο» γι τος Σιγκάλιεφ το 1870, εναι πόλυταφικτ γι τος σύγχρονους Σιγκάλιεφ, λόγω τς προόδου τς πιστήμης κατς τεχνολογίας (βλ. διάφορα σχετικ βίντεο πο κυκλοφορον στ Διαδίκτυο, περ σχεδίων λάττωσης το πληθυσμο τς γῆς σ 500 κατομμύρια ψυχές!).]

 Τελικ Λύση: τσι,  Σιγκάλιεφ ποφασίζει ν πιτρέψει μν στννθρωπόμαζα ν ζήσει, λλ π τος ξς συγκεκριμένους ρους καπροϋποθέσεις:

«Ἡ τελικ λύση το προβλήματος εναι  διαχωρισμς τν νθρώπων σ δύονισα μέρη. Τ να δέκατο μονάχα τς νθρωπότητος θάχει τν λευθερία τς προσωπικότητας κα  ξουσία του πάνω στ λλα ννέα δέκατα θ εναιπεριόριστη».

ποβλάκωση κα ποταγ στν Παράδεισο το ργάτη: Θεωρώντας τν ξαναγκασμ το λαο σ μετανάστευση (!) λύση νεπαρκ, ο«σύντροφοι» το Σιγκάλιεφ ποδέχονται τν πόμενη πρότασή του ναφορικμ τ ννέα δέκατα τῆς νθρωπότητας:

«Ο δεύτεροι πρέπει ν χάσουν τν προσωπικότητά τους, ν μεταβληθον σνα εδος γέλης, καί, χοντας περιόριστα ποταχθε, ν ξαναγυρίσουν, στεραπ μι σειρ γενεν, στν πρωτόγονη πλότητα, στν παράδεισο, ν πομε, τν πρωτοπλάστων, που, μως, θ πρέπει ν δουλεύουν κιόλας».

ξαφάνιση τς Βούλησης κα Συνείδηση γέλης: Μαρτυρώντας τμακρύπνοο τν σχεδίων του,  Σιγκάλιεφ ξηγε τόσο τν οσία το«σιγκαλιεφισμο», σο κα τς θέατες μεθόδους πιβολς του:

«Τ μέτρα (…) γι τν ξαφάνιση τς λεύθερης βούλησης στ ννέα δέκατα τν νθρώπων κα γι τν μετατροπή τους σ γέλη, μ νέους τρόπους διαπαιδαγώγησης σειρς γενεν, εναι πολ ξιοπρόσεκτα, πολ λογικ καστηρίζονται στ δεδομένα τς πιστήμης».

Σοσιαλισμς κα Σιγκαλιεφισμός: νθουσιασμένος π τ γεγονς τι, «σιγκαλιεφισμς» σημαίνει τν μόνιμη ποδούλωση τς νθρωπόμαζας στοςλίγους κα «κλεκτούς», νας κ τν «συντρόφων»-συνομωτν, Βερχοβένσκυ, ναφωνε«Τί κανε  σοσιαλισμός; Γκρέμισε τς παλης δυνάμεις,λλ δν τς ντικατέστησε».

[Σ.σ.: Μ τν φράση ατή,  Ντοστογιέφσκυ δν πενοχοποιε τν σοσιαλισμό. ντιθέτως, τν προσδιορίζει ς τ ργαλεο καταστροφς λων τν πνευματικν κα θεσμικν μυντικν μηχανισμν το «παληο» κόσμου, γι τν πιβολ το κρυφο σχεδίου μόνιμης ποδούλωσης τς νθρωπότητας: το «σιγκαλιεφισμο».]

 Οσία το «Σιγκαλιεφισμο»: Μέσ το Βερχοβένσκυ πού, σ να παραληρηματικ ξέσπασμα νθουσιασμοναφωνε«γ εμαι πατεώνας, δν εμαι σοσιαλιστής!» Ντοστογιέφσκυ ποκαλύπτει τν οσία το«σιγκαλιεφισμο», λλ κα ποιότητα σων, διαχρονικά, τν προωθον.

 Νέα Θρησκεία: Γι ν ποκαλύψει δ τν σώτερο πυρνα το«σιγκαλιεφισμο»,  Ντοστογιέφσκυ βάζει τν Βερχοβένσκυ ν τν προσδιορίζει ς κάτι πολ πι σχυρ π να πλ κοινωνικ σύστημα: τν προσδιορίζει ς τν «νέα θρησκεία πο ρχεται ν ντικαταστήσει τν παληά».

[Σ.σ.: Τ ποιν λατρεύουν ο «πιστο» ατς τς «νέας θρησκείας»ποδεικνύει  τίτλος τν ποον πέλεξε  συγγραφέας γι τ συγκεκριμένοργο του.]

Προσκλητήριο Κολασμένων: ξ λλου, δι στόματος Βερχοβένσκυ, Ντοστογιέφσκυ ποκαλύπτει τι, «πιστοί» του «σιγκαλιεφισμο» εναι σοιπιλέγουν ν συνταχθον νεργ μ τ πόλυτο Κακό:

«Δικοί μας δν εναι μόνον κενοι πο σκοτώνουν κα πυρπολον, ποκτυπνε μ κλασικ τρόπο  πο δαγκώνουν. Ατο εναι μόνο μπελς γιὰ μᾶς! Ὁ δάσκαλος πού, μαζ μ τ παιδιά, κοροϊδεύει τν Θε κα τν οκογένεια, ατς εναι δικός μας.  δικηγόρος πο περασπίζεται τν μορφωμένο δολοφόνο, λέγοντας πς εναι πι νεπτυγμένος π τ θύματά του καί, ς νώτερος, δν εχε λλον τρόπο ν ποκτήσει λεφτ παρ σκοτώνοντας. Ο μαθητς ποσκοτώνουν ναν μουζίκο γι ν δον τί ασθημα θ δοκιμάσουν, εναι δικοί μας».

 νοχ πο ποδουλώνει: λλά, «πιστο» ατς τς «νέας θρησκείας» εναι κα σοι πιλέγουν ν νέχονται τ πόλυτο Κακό,  ν μν τντιμάχονται, πως π.χ.:

«Ο νορκοι πο θωώνουν συστηματικ λους τοὺς γκληματίες, ατο εναι δικοί μας. O εσαγγελέας πού, ταν μιλάει στ δικαστήριο, τρέμει μήπως δν φανε ρκετ φιλελεύθερος, εναι δικός μας, δικός μας».

πόδουλοι στ «Θέλω, δ κα Τώρα»: πίσης, «πιστοί» της εναι κασοι εναι δη ποδουλωμένοι στ «θέλω, δ κα τώρα», σ κάθε τομέα κακφανση τς ζως τους:

«π τν λλη,  τάση ποταγς χει φθάσει τος μαθητς κα στος λλουςφελες στ κρότατο σημεο· κα παντο  φιλοδοξία νεπτυγμένη στνκρότατο βαθμό, μι ρεξη ζωώδικη, πρωτοφανής».

[Σ.σ.: ν ο σύγχρονοι λληνες ναγνστες γνώριζαν τι,  πρτος νόμος το σατανισμο εναι «Τ “Θέλω” εναι  Νόμος», θ συνειδητοποιοσαν τι, μτ ν ποκύπτουν λο κα περισσότερο στ πειρασμικ «θέλω, δ κα τώρα», κατ τ σαράντα τελευταῖα χρόνια, νέτασσαν αυτος στν δεύτερη κατηγορία σκλάβων, τόσο σ τομικό, σο κα σ συλλογικ πίπεδο. πίσης, θ συνειδητοποιοσαν τι, Μνημόνιο κα Μεσοπρόθεσμο δν ποτελον παρτν γήινη πισφράγιση τς σωτερικς τους ποδούλωσης στν “ρχοντα τοκόσμου τούτου”.]

«Διαπαιδαγώγηση» ( Προσηλυτισμός): Στν συνέχεια,  Ντοστογιέφσκυ περιγράφει –πάντα δι στόματος Βερχοβένσκυ– τος θέατους τρόπους «διαπαιδαγώγησης» τς νθρωπόμαζας, δι τν ποίων  «νέα θρησκεία» μέλλει ν πολλαπλασιάσει τος «πιστούς» της, στε, χειραγωγούμενοι θέατα, ν συνεργήσουν νθουσιωδς στν μόνιμη ποδούλωσή τους.

Διαφθορά, θεΐα κα θισμοί: «Μι δυ γενις διαφθορς εναιπαραίτητες· κα νάναι μι διαφθορ νήκουστη, πουλη. Τέτοια πο ν κάνει τννθρωπο μι δειλή, καρδη, γωιστικ σαπίλα –ν τί μς χρειάζεται! Κι ππάνω λίγο “χνιστ αματάκι” γι ν συνηθίζει!». «Ὁ Θες τς Ρωσίας παραχώρησε τν θέση του στ πιοτό. O λας πίνει, ο μανάδες πίνουν, τ παιδιπίνουν, ο κκλησίες εναι δειες… ς τν φήσουμε ν πληθύνει τούτη τν γενηά! Κρμα πο δν μπορομε ν περιμένουμε, θ τόρριχναν κόμα περισσότερο στ πιοτό».

 [Σ.σ.: Σήμερα, πο  θεΐα ξιδανικεύεται ς πόδειξη «προοδευτικότητας», ο κκλησίες δειάζουν. Μάλιστα, στν λοιπ Ερώπη, πολλς μετατρέπονται σ στιατόρια  νυκτεριν κέντρα. Στ δ ονοπνευματώδη, χουν προστεθεκα ο ψυχοτρόπες οσίες,  χρήση τν ποίων χι μόνον δν πατάσσεται, λλνομιμοποιεται μ διάφορα περίτεχνα προσχήματα. σο γι τν θισμ τν πολλν στ “χνιστ αματάκι”, ρκε ν σκεφθομε ποι ταν  πίδραση τς κινηματογραφικς βιομηχανίας, π σειρς γενεν.]

Χειραγώγηση γι Κατάργηση διοκτησίας: Ο «σιγκαλιεφιστς» δηγον τν νθρωπόμαζα στν ψυχοπνευματικ κα σωματικ ξαχρείωση, κα γι τν λόγο τι…

«Μόλις ναφανε  οκογένεια κα  ρωτας, νάσου κα  πιθυμία τςδιοκτησίας. μες θ πνίξουμε τν πιθυμία: θ ξαπολύσουμε πίστευτη διαφθορά».

[Σ.σ.: Τν πιθυμία τς διοκτησίας δν πνίγουν ο σύγχρονες «πολιτικςρθς» θέσεις περ σεξουαλικς λευθεριότητας, μβλώσεων, μοφυλοφιλίας, παρενδυτισμο κ.ο.κ., πού στρέφονται κατ τς οκογένειας; Καί, μήπως τνδιο σκοπ δν ξυπηρετε  μεταμνημονιακ φορολογία ες βάρος τςδιοκτησίας κα τν πολυτέκνων;]

κπαίδευση στν ποταγή: λλά,  «σιγκαλιεφισμς» χει κακπαιδευτικ ραμα:

«…τ ν σοπεδώνει κανες τ βουν εναι μορφη σκέψη κα καθόλου γελοία! Δν χρειάζεται μόρφωση, φθάνει πι  πιστήμη! Κα χωρς πιστήμη θάχουμερκετ λικ γι χίλια χρόνια, μονάχα πο πρέπει ν δραιωθε  ποταγή. δίψα γι μόρφωση εναι, κατ βάση, δίψα ριστοκρατική».

[Σ.σ.: Μήπως τ κπαιδευτικ ραμα το «σιγκαλιεφισμο» βρκε, σταδιακά, τν πλήρη φαρμογή του στς λλεπάλληλες κπαιδευτικς μεταρρυθμίσεις, πο πραγματοποιήθηκαν κα στν λλάδα, κατ τ 35 τελευταῖα τη; Διότι, πς λλοις ν ξηγηθε  ντικατάσταση τςλληνορθόδοξης σχολικς λης π μφιλεγόμενα, νθελληνικ κασήμαντα κείμενα, μ κορύφωση τς διαβόητες δηγίες γι τν χρήση τς καφετιέρας;]

ξαφάνιση το Δυτικο Πνεύματος κα τν ρίστων: «Πρτα θποβιβασθε τ πίπεδό της πιστήμης κα τν ταλέντων. Σ ψηλ πιστημονικπίπεδο φθάνουν τ' νώτερα μυαλ κα μυαλ νώτερα δν χρειάζονται. Ονθρωποι πο χουν μεγάλες πνευματικς κανότητες, παίρνουν πάντοτε στχέρια τους τν ξουσία κα γίνονται πόλυτοι κύριοι. Ν κόψουμε τν γλσσα τοΚικέρωνα, ν βγάλουμε τ μάτια το Κοπέρνικου, ν σκοτώσουμε μ λιθοβολισμτν Σαίξπηρ –ν τί σημαίνει «σιγκαλεφισμός».

[Σ.σ.: Μήπως, δηλαδή, κα τ ν ξαφανίσουμε τν ρχαιοελληνικ καβυζαντιν-πατερικ γραμματεία, ν διαστρεβλώσουμε τν στορία, νκαταστρέψουμε τν λληνικ γλσσα, ν λατινοποιήσουμε τ λληνικλφάβητο, ν κλείνουμε σχολεα κα ν καταργομε Τ.Ε.Ι. καπανεπιστημιακς σχολές, εναι «σιγκαλεφισμός»;]

Πυρνες Τρομοκρατίας: Ο σχεδιασμο γι τν πικράτηση τς «νέας θρησκείας» περιλαμβάνουν κα τν δράση τν «γνωστν γνώστων» κα τς τρομοκρατίας:

«…Στν ρχή, θ προκαλέσουμε τν ναρχία…Τ ξέρεις πς εμαστε κιόλαςρκετ δυνατοί;». (…) «κου, θ δημιουργήσουμε ταραχές…».

σοπέδωση, Σκλαβι κα ξαθλίωση: κτς π τν ξαθλίωση τςνθρωπόμαζας,  «σιγκαλιεφισμς» θέλει κα τν διάλυση το κοινωνικοστο της κα τν μετάλλαξή της σ μορφη, λληλοϋπονομευόμενη, ταξική, συλλογικότητα:

«(…) κάθε μέλος τς κοινωνίας, παρακολουθε τν διπλανό του κα τ«κάρφωμα» εναι καθκον. Ὁ καθένας νήκει σ λους κα λοι στν καθένα. λοι εναι σκλάβοι κα σοι στν σκλαβιά. Ἡ συκοφαντία κα  δολοφονία θχρησιμοποιονται σ ξαιρετικς μονάχα περιπτώσεις. Πάνω π' λα θάναι σότητα». «Ο σκλάβοι πρέπει ν εναι σοι: χωρς δεσποτισμ δν πάρχει οτελευθερία, οτε σότητα. λλά, σ' να κοπάδι πρέπει ν βασιλεύει  σότητα –ντί σημαίνει “σιγκαλεφισμός”. Μόνον τ' παραίτητα εναι παραίτητα –ατ θεναι πι τ σύνθημα τς γήινης σφαίρας!».

[Σ.σ.: Εναι νδιαφέρον τι, στν μεταμνημονιακ λλάδα, λλ κα στν λοιπ Ερώπη καί, νωρίτερα, στς Η.Π.Α. (που  καταστολ νισχύεται κα δημοκρατία πνέει τ λοίσθια, κα που ο νεόπτωχοι, ο νεργοι κα ο στεγοι αξάνονται μ γεωμετρικ πρόοδο) πραγματοποιονται λοι ο ραματισμοτο «σιγκαλιεφισμο».]

Καννιβαλισμς κα ξαχρείωση: Γι τν πιβολ το «σιγκαλιεφισμο»…

«Χρειάζονται μως κα ναταραχς –θ φροντίσουμε γι' ατς μες πο θκυβερνμε» … «Ο σκλάβοι πρέπει νάχουν κυβερντες. Πλήρης ποταγή,λοκληρωτικς φανισμς τς προσωπικότητας. μως, μι φορ κάθε τριάντα χρόνια,  Σιγκάλιεφ θ δίνει τ σύνθημα τν ταραχν κι' λοι θ' ρχίσουνξαφνα ν τρνε  νας τν λλον· ς να σημεο μως, τσι, μ τν σκοπμονάχα ν μν πλήξουν. H πλήξη εναι ασθηση ριστοκρατική. Στν σιγκαλεφισμ δν θ πάρχουν πιθυμίες. Τς πιθυμίες κα τ βάσανα θτάχουμε μες, κι' ο σκλάβοι θάχουν τν σιγκαλεφισμό».

[Σ.σ.: σοι κυριαρχονται π τ κατώτερα νστικτά τους δν χουνπιθυμίες, διότι χουν μόνον ρμέμφυτα, πως τ ζα. Κα δν χουν οτε βάσανα, διότι μόλις κανοποιήσουν τ ρμέμφυτά τους, ρεμον, πως τ ζα.]

 Χρησιμότητα το Τρόμου: πιπλέον, γνωρίζοντας τι,  τρόμος –ποπαραλύει βούληση κα λογικ– δηγε τν μζα “ν συνεργασθε μ τν δυνάστη της”,  Βερχοβένσκυ κτυλίσσει, μ γαλλίαση, μιν κόμη μεθοδεία το «σιγκαλιεφισμο»:

«…Θ προπαγανδίσουμε τν καταστροφή…  δέα ατ εναι τόσο ξεπλανευτική… θ καλέσουμε τν φωτι σ βοήθειά μας. Θ δημιουργήσουμε θρύλους…». «Θ προκαλέσουμε ναν σεισμ πο θ κλονίσει τ πάντα π τς βάσεις τους…».

[Σ.σ.: κτς π τ «σκ κα δέος», πο προκάλεσε σ λους μας κατάρρευση τν Δίδυμων Πύργων, μς βομβαρδίζουν μ διάφορα λλαράματα φανισμο –πραγματικ  ψεύτικα, θεϊκς, φυσικς νθρωπογενος-τεχνητς προέλευσης–, πως π.χ.: συντέλεια το κόσμου,λεκτρομαγνητικς λιακς κρήξεις, φαινόμενο το θερμοκηπίου, κραία φυσικ φαινόμενα, κομτες σ πορεία σύγκρουσης μ τν γπισιτιστικς κρίσεις, πυρηνικο λεθροι δημεύσεις περιουσιν, χρεοκοπίες οκονομιν,λευση ξωγήινων κ.ο.κ.]

Πυρνες Κρούσης κα ναρχία: «Ο “μάδες” τν τρωκτικν θ μς χρησιμέψουν πολ σ' ατό. Μόλις θ εναι ν πέσει καμμι ντουφεκιά, θ σοῦ βρίσκω σ' ατς τς μάδες, νθρώπους καλοπροαίρετους, πο θ μ' εχαριστον κιόλας πο τος κανα τν τιμ ν τος διαλέξω. Θ' ρχίσει λοιπν  ναρχία στν κόσμο. Θ γίνει μι ναστάτωση πο δν ξαναπαρουσιάσθηκε ποτ στν κόσμο… Ἡ Ρωσία θ βυθισθε στ σκοτάδια,  γ θ κλαίει τος παληος θεούς της».

[Σ.σ.: σες π τς σύγχρονες ναρχικς κα τρομοκρατικς μάδες δν μισθοδοτονται π παράκεντρα ξουσίας, θεωρον αυτς λεύθερο-ατόνομες. Στν πραγματικότητα, μως, ποτελον τ νθρωποπροϊνξειδικευμένων κα φανν πιστημονικν μεθόδων «διαπαιδαγώγησης», οποες τος ξωθον ν καταστρέφουν τν κοινωνία τους κ τν νδον, πρςφελος τν σύγχρονων «σιγκαλιεφιστν».]

μφάνιση Μεσσία-Σωτρα: μως, τ θέμα δν τελειώνει δ, διότι, ς «νέα θρησκεία»,  «σιγκαλιεφισμς» προβλέπει κα τν μφάνιση νς Μεσσία-Σωτρα. Γι’ ατό,  Βερχοβένσκυ ξηγε στν ποψήφιο γι τν ρόλο:

«Κα τότε… θ προβάλουμε ποιν νομίζεις;…… Τν τσάρεβιτς βάν. Δηλαδσένα. Θ πομε πς “κρύβεσαι”. Καταλαβαίνεις τν δύναμη πο κλείνει μέσα της ατ  λέξη; “Kρύβεται!”. πάρχει, λλ κανένας δν τν χει δε… Φέρνει μι καινούργια λήθεια κα “κρύβεται”… Τί θρλο μπορομε ν σκαρώσουμε μ' ατό. Κυρίως μως θ ξεπηδήσει μι καινούργια δύναμη πο τν χρειαζόμαστε, πο τν λαχταρομε. Τί κανε  σοσιαλισμός; Γκρέμισε τς παλης δυνάμεις,λλ δν τς ντικατέστησε. τσι μως χουμε μι δύναμη, μι δύναμηφάνταστη μάλιστα! Φθάνει νας μοχλς γι ν κουνηθε  γ. Κα θ κουνηθον τ πάντα!». «...Πρέπει ν εσαι όρατος. πάρχει, λλ δν τν χει δε κανείς, “κρύβεται”. Θ μπορες στόσο ν παρουσιαστες σ ναν στος κατ χιλιάδες. “Tόν εδανε! Τν εδανε!” Θ λένε παντο…».

 [Σ.σ.: Παραδόξως, σχετικ σενάριο δοκιμάσθηκε δη πιτυχς στν μουσουλμανικ κόσμο, μ τν Μπν Λάντεν στν ρόλο το «σωτρα πο φέρνει μι καινούργια λήθεια, λλ “κρύβεται”». νῶ στ Διαδίκτυο εναιναρτημένος  λόγος πο κφώνησε στν Ο.Η.Ε., πέρυσι,  πρόεδρος το ράν,χμαντινετζάντ, περ το μμ Μαχντί, ς ναμενόμενου νέου σωτρα τςνθρωπότητας. Τν δια στιγμή, ο πανταχο βραοι ναμένουν σονούπω τν δικό τους Μεσσία.

Στς δυτικς κοινωνίες, ρόλο Μεσσία-Σωτρα χουν ναλάβει, πρς τπαρόν, ο περίφημοι «ξωγήινοι μ τν νώτερη εφυΐα», στος ποίους πιστεύουν –κα τος ποίους ναμένουν– δεκάδες κατομμύρια νθρώπων ντν πλανήτη· νῶ λλοι περιμένουν, φυσικά, τν ντίχριστο.]

Πλασματικ Πραγματικότητα κα Χειραγώγηση: Γνωρίζοντας τνπελευθερωτικ δύναμη τς λήθειας,  «σιγκαλιεφισμς» βυθίζει συστηματικ τν νθρωπόμαζα στν ψευδαίσθηση:

«Τ μόνο πο χει σημασία εναι  θρλος… Θ βγάλουμε καν-δυ δίκαιεςποφάσεις πο  φήμη τους θ σκορπισθε παντο. Μ τς μάδες κα τς πενταμελες πιτροπές, δν χουμε νάγκη π φημερίδες. ν, στς δέκα χιλιάδες ατήσεις, κανοποιήσουμε τν μι μόνο, θάρθουν στ πλευρό μας λοι. Σ'λα τ μέρη,  κάθε μουζίκος θ ξέρει πς πάρχει κάποιο μέρος που ,τι ζητήσεις σοῦ τ δίνουν».

[Σ.σ.: Σήμερα,  μόνη πραγματικότητα πο προβάλλεται εναι πλασματική: ο πολιτικοί, ταν δν ψεύδονται συστόλως, καταφεύγουν σοριστολογίες ντάξιες τν στρολογικν, κα σ εφημισμος καμφισημεες ντάξιους τν δελφικν χρησμν.

Ο κυβερνήσεις βαπτίζουν «νεξάρτητους» κα «μ κυβερνητικούς», φορες πο ο διες δρύουν, στελεχώνουν κα χρηματοδοτον νέλεγκτα. Οφημερίδες (πο κατηγορονται γι πιλεκτικ κδοχ τς πραγματικότητας)ντικαθίστανται π τν τηλεόραση (μ σα καταμαρτυρονται περ εκονικς πραγματικότητας) καί, φυσικά, π τ Διαδίκτυο (μ τν μφισβητούμενηξιοπιστία του).

Δι’ ατν, διατυμπανίζονται θριαμβικ πύρρειες νκες, ν ποσιωπονται σημαντικ γεγονότα· νοχοποιονται θῶοι κα θωώνονται νοχοι·ξιδανικεύονται ντίστροφες ξίες κα γελοιοποιονται ο ληθινές·γνοονται πραγματικο κίνδυνοι κα προβάλλονται φανταστικο κ.ο.κ..πίσης, δι’ ατν, ο λάχιστες ποφάσεις λληνικν κα ερωπαϊκν δικαστηρίων, πο δικαιώνουν δικούμενους πολτες, διασαλπίζονται θριαμβικά, καθ’ ἣν στιγμήν,  συντριπτικ πλειονότητα τν πολιτν,δηγούμενη στν πλήρη ξαθλίωση, δυνατε ν προσφύγει σ’ ατά.]

Νέα ποχή, λιγαρχία κα λοκληρωτισμός: Τέλος, τρέμοντας καδρώνοντας π τν νίερη δονή, πο το προκαλε τ λοκληρωτικ ραμα το «σιγκαλιεφισμο»,  Βερχοβένσκυ καταλήγει θριαμβευτικά:

«Κα  γ λόκληρη θ χαιρετήσει τν “καινούργιο νόμο”, τν “νέα δικαιοσύνη”». «Θ φουσκώσει  θάλασσα, θ γκρεμισθε  παράγκα κα στεραμες θ βρομε τρόπο ν κτίσουμε να πέτρινο οκοδόμημα –τ πρτο. μες θτ χτίσουμε, μες κα μόνο».

Τ Πέτρινο Οκοδόμημα: Σήμερα πλέον, ο ρχιτέκτονες τς παγκοσμιοποίησης –ατο κα μόνον– χουν νεγείρει τ «πέτρινο οκοδόμημά» τους, στ σύνολο το πλανήτη. Κα εναι τ πρτο, π τν ννοια τι, εναι πρώτη φορ στν Παγκόσμια στορία, πο τ 1% τς νθρωπότητας –ατ καμόνον– ποδουλώνει τ 99%.

Καὶ εἶναι «πέτρινο» αὐτὸ τὸ οκοδόμημα, διότι οἰκοδομεῖται ἀπὸ πέτρινες καρδιές, μὲ πέτρινες καρδιές καὶ μέσα σὲ πέτρινες καρδιές.

 Σωτηρία: μως, μέσα στν ζόφο κα τν πελπισία το ναπόφευκτου, τ προσωπικ βίωμα τς διπλς σωτηρίας το Ντοστογιέφσκυ μς πενθυμίζειτι,  Τριαδικς Θες –πο πλασε τν νθρωπο π λευθερία κα γάπη, δωρίζοντάς του λευθέρα βούληση– πεμβαίνει τόσο στν ζω το νθρώπου,σο κα στν στορία. ρκε μες ν Το τ πιτρέψουμε.

ν Το τ πιτρέψουμε, μ ναν βίο γνήσια χριστιανικό, μ καρδία νήφουσα κα γωνιζόμενοι τν “γνα τν καλόν”, θ εδοκήσει ν συμβάλλει κακενος, μ τν δική Του λυτρωτικ παρέμβαση, γι τν σωτηρία το κόσμου, τν ποον κενος χει δημιουργήσει κα ξακολουθε πάντοτε ν τν γαπ.

Τότε, κανένα «πέτρινο οκοδόμημα» δν θ μπορέσει πιὰ ν σταθε.



_________________________

  (*Τὰ ἀποσπάσματα ἐλήφθησαν ἀπὸ τὸ 7ο κεφάλαιο, “Οἱ Συντροφοι”, καὶ ἀπὸ τὸ 8ο κεφάλαιο, “Τσάρεβιτς Ἰβάν”, καὶ παρατίθενται μὲ θεματική σειρά. Ὅλα τὰ ἔντονα στοιχεῖα εἶναι δικά μας.

Πηγή 

Νατσιός Δημήτριος: Τα Θρησκευτικά στο Δημοτικό

Η ομιλία του κ. Νατσιού Δημητρίου με θέμα " Τα θρησκευτικά βιβλία στο Δημοτικό, μέσα από το προτεινόμενο Πρόγραμμα Σπουδών για το Μάθημα των Θρησκευτικών" στην διημερίδα για το μάθημα των Θρησκευτικών που πραγματοποιήθηκε το διήμερο 11-12 Μαρτίου 2013 στη Θεσσαλονίκη

 

 

20-12-2010 Xρήστος ΤΣΟΛΑΚΗΣ -Δημήτρης ΝΑΤΣΙΟΣ (μέρος 1ο)


20-12-2010 Xρήστος ΤΣΟΛΑΚΗΣ -Δημήτρης ΝΑΤΣΙΟΣ (μέρος 2ο)

 

Ομ. Καθ. Νεοελληνικής Γλώσσης του Α.Π.Θ. -- Δάσκαλος -Θεολόγος

"Τα νέα Σχολικά βιβλία".

ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ:
-Α.Τ.Ε.Ι. Παράρτημα Πιερίας
-Διέθυνση Β/θμιας Εκπαίδευσης Πιερίας
-Διέθυνση Α/θμιας Εκπαίδευσης Πιερίας

Στις 20 Δεκεμβρίου 2010 στα πλαίσια των ομιλιών της Σχολής Γονέων μίλησαν για τα νέα σχολικά βιβλία ο κ.Τσολάκης Χρήστος, ομότιμος καθηγητής της Νεοελληνικής.Γλώσσας του Α.Π.Θ. κι ο κ. Νατσιός Δημήτριος ,δάσκαλος και θεολόγος. Το λόγο πήρε πρώτα ο κ.Νατσιός που έκανε μία περιδιάβαση στα κακώς κείμενα των βιβλίων της γλώσσας δημοτικού και γυμνασίου. Αρχίζοντας από τους προγόνους μας και συγκεκριμένα από την περί παίδων αγωγή του Πλουτάρχου αναφέρθηκε στο αθάνατο και θείο αγαθό της παιδείας. Ο τρόπος αγωγής είναι αυτός που καθορίζει τη μετέπειτα ζωή των παιδιών έστω κι αν έχουν κοινούς γονείς και σχολεία. Κατά τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο τα αγαθά της αγωγής αποτυπώνονται από την τρυφερή ηλικία των παιδιών. Και στον περίφημο λόγο του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα το 1838 ο Γέρος του Μοριά τονίζει τον κόπο για τη μάθηση-όχι τεμπελιά και πολυτέλεια-για τους εαυτούς τους και το καλό της κοινότητας. Γιατί όταν ευτυχεί η πατρίδα ευτυχούν κι οι πολίτες.

Ορθοδοξία και Νεοειδωλολάτρες


 

 

Ομιλία του πρωτοπρ. π. Γεωργίου Μεταλληνού, Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, στον Ι. Μητρ. Ναό Παμμεγίστων Ταξιαρχών Σερρών.

Website: http://www.tv4e.gr
Official Facebook Page:
http://www.facebook.com/tv4egr
Official Google+ Page:
http://Gplus.to/tv4e
Official Twitter:
http://twitter.com/tv4e

Η ένδεια είναι ευεργεσία του Θεού – Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

α'. Ότι δια την υπερβολικήν αγάπην όπου έχει ο Θεός εις τους ανθρώπους έβαλεν αυτούς εις πολλά, και διάφορα περιστατικά.

β'. Και ότι η ένδεια είναι η ευεργεσία του Αγίου Θεού.

γ'. Και ότι εκείνος οπού φεύγει την ένδειαν, αποβάλλει τον χριστιανισμόν, και δεν θέλει να είναι χριστιανός.

δ'. Και ότι ανάγκη είναι να έχουν οι χριστιανοί θλίψεις και βάσανα.



Α’. Ο Θεός ο φιλάνθρωπος εσυγχώρησε να περικυκλώσουν τον άνθρωπον, άφ' ου εξέπεσεν από την χάριν του, φόβοι πολ­λοί, και διάφορα περιστατικά, και θλίψεις, και βάσανα. Και τον άφησε να ενοχλήται, και να ταράττεται από όλα τα μέρη, και να πολεμήται από τον ίδιον τον εαυτόν του. Η δε αιτία όπου το έκαμεν αυτό, είναι θαυμαστή, και γεμάτη από αγάπην, και αγαθότητα. Ότι καθώς ένας υπέρπλουτος άνθρωπος όπου να έχη υιόν αγαπητόν, και δια την πολλήν αγάπην όπου έχει εις αυτόν, δεν θέλει να ευρίσκη, ή να πέρνη άλλοθεν ο υιός του, μήτε φαγητά, μήτε πιοτά, μήτε φορέματα, μήτε υποδήματα, μήτε καμμίαν άλλην απόλαυσιν, και άνεσιν, αλλά θέλει να λαμβάνη όλα αυτά από τον πατέρα του μόνον, δια να ευρίσκεται πάντοτε κοντά του, και να ανα­παύεται εις τα γόνατά του.

Και αν ίσως καμμίαν φοράν συμβή να φύγη από τον πατέρα του ο υιός, και θελήση να πάρη από άλλον όλα του τα χρειαζόμενα, κάνει τρόπον ο πατήρ του, ή να μη τα ευρίσκη τελείως ο υιός του, ή αν τα ευρίσκη να τα λαμβάνη με κόπον, και πόνον, και θλίψιν. Μάλιστα παραγγέλλει ο πατήρ όλους όσοι είναι εις την εξουσίαν του, εάν ίδουν τον υιόν του όπου να περιπατή εδώ και εκεί μακριά από τον πατέρα του, να τον διώχνουν, και να τον λυπούν εις κάθε πράγμα, δια να γυρίση εξ ανάγκης, και μη θέλωντας εις τον πατέρα του, και να αναπαύετε εις αυτόν όπου τον ηγάπησε πολλά, μη ευρίσκωντας την ανάπαυσίν του εις άλλο μέρος.

Τοιουτωτρόπως έκαμε και ο Θεός εις τον άνθρωπον, δια να μην ευρίσκη ανάπαυ­σιν εις την παρούσαν ζωήν, και εις τα πράγματα του κόσμου, (ότι όλα αυτά είναι ματαιότης) και να αναγκάζεται να γυρίζη πάλιν προς τον αγαθόν Θεόν, και κύριον, και δεσπότην, και πατέρα, και προνοητήν, και κηδεμόνα, και λυτρωτήν, και σωτήρα του, και να ευρίσκε­ται κοντά του. Ώστε και αυτός ο άνθρωπος να ευρίσκη ανάπαυσιν, και ο Θεός, και πατήρ του να απολαμβάνηπάντοτε τον υιόν του, και να χαί­ρεται εις ούτον.

Ότι ο άνθρωπος πριν της παρα­βάσεως ήτον εις κάθε ευτυχίαν, και είχε μεγάλην ανάπαυσιν, και εχαίρετο μέσα εις τον παράδεισον, χωρίς καμμίαν θλίψιν, και λύπην, και μήτε ίξευρε παντελώς τι πράγμα είναι η λύπη. Όμως από τηναπροσεξίαν όπου είχε δια την μεγάλην ευτυχίαν του, ήλθεν εις επιθυμίαν να απολαύση εκείνα όπου ήσαν ανώτερα από λόγου του, και υπέρ την δύναμίν του, και ηθέλησε να γένη Θεός κατά την συμβουλήν του διαβόλου.

Δια τούτο παρευθύς, όπου ηθέλησε να επιχειρισθή τα αδύνατα, έχασεν εκείνην την μεγάλην ευτυχίαν, και ανάπαυσιν όπου είχε, και έγινεν ενδεής εις πολλά, και όσην πλουσιότητα είχε πρώτον, εις άλλην τόσην ένδειαν, και πτωχείαν εκατήντησεν ύστερον, και έλαβε την παίδευσιν της υπερηφανίας, από την οποίαν επαρακινήθη, και αυθαδίασε να επιχειρισθή εκείνο το μεγάλον, και τολμηρόν επιχείρημα. Ότι τρόπον τινά ωσάν να εχόρτασεν από την ευτυχίαν εκείνην όπου του εχάρισεν ο Θεός, και την εκαταφρόνησε πλέον, και ηθέλησε το ανώτερον.

Αφ' ου δε έγινεν ενδεής, δοκιμάζει κόπους πολ­λούς, και πόνους και μόχθους δια την χρείαν, και ένδειάν του, και μην έχωντας τα χρειαζόμενα, καθώς θέλει, λυπείται, και θλίβεται, και αδημονεί, και θέλωντας να μην ευρίσκεται εις ένδειαν, κάμνει μεγάλους αγώνας, δια να ζη πλουσιοπάροχα, και άπ' αυτήν την αιτίαν πα­ρακινούμενος, γίνεται κλέπτης, ή κρυφός, ή φα­νερός, και αδιάντροπος, πέρνωντας τα ξένα πράγματα, και πλεονέκτης, και άδικος, και άρπαξ, και ζηλεύει, και προδίδει, και κατηγορεί, και μάχεται, και φυλάττει έχθραν, και πολεμεί, και επιβουλεύεται, και κάνει εκοίκησιν, και φιλονεικά, και ψεύδεται, και κάνει όρκους, και φο­νεύει, και καταφρονεί και αυτόν τον Θεόν όπου του εδιώρισεν εις την παρούσαν ζωήν δια προσωρινήν κόλασιν, την ένδειαν, την οποίαν επροξένησεν εις το ανθρώπινον γένος η παράβασις του Αδάμ.

Και τοιουτωτρόπως κάμνωντας γί­νεται εχθρός του Θεού, και εναντιώνεται εις την προσταγήν του, όπου εδιώρισε να είναι ενδεής, και αυτός γίνεται πλούσιος, και ευτυχισμένος. Και δια τα πλούτη του γίνεται κενόδοξος, και υπερήφανος.Έπειτα τι ακολουθεί; το Κύριος υπερηφάνοις αντιτάσσεται, και καταντά το τέλος του εις την ομοίαν καταδίκην όπου ήλθε και ο διάβολος ο αποστάτης, του Θεού.

Β’. Πρέπει λοιπόν να ιξεύρωμεν, ότι την ένδειαν την έδωκεν ο Θεός δικαίως εις ημάς δια τιμωρίαν προσωρινήν, και δια τούτο πρέπει να την υπομένωμεν με ευχαριστίαν, δια να σύρωμεν εις τον εαυτόν μας με τούτο την ευσπλαγχνίαν, και το έλεος, και την πρόνοιαν του Θεού. Ότι εκείνον όπου αγαπά ο Κύριος τον παιδεύει, δια να ταπεινωθή με την παίδευσιν εκείνην της έν­δειας, και να μακρύνη από την υπερηφάνιαν.

Και μαστιγοί πάντα υιόν, ον παραδέχεται, με δια­φόρους αρρώστιας, και θλίψεις, δια να τον συμμαζώξη κοντά του, και να τον έχη μαζή του. Και δια τους αγώνας, και πόνους όπου υπομέ­νει με ευχαριστίαν, να τον στεφανώση με τον στέφανον της υπομονής, και να τον κάμη υιόν του θετόν. Διότι η παράβασις του Αδάμ δεν ακολούθησεν από άλλο τίποτε, παρά με το να είχεν όλα τα αγαθά με πλουσιότητα, και χωρίς κόπον. Δια τούτο κάθε ένας όπου σπουδάζει να αποφύγη την ένδειαν (την οποίαν δεν είναι δυ­νατόν να την αποφύγη τινάς ποτέ) φαίνεται πως εναντιώνεται εις τον Θεόν, και τρόπον τινά α­γωνίζεται να χαλάση την απόφασιν του Θεού όπου επρόσταξε να τρώγωμεν το ψωμί μας με τον ιδρώτα του προσώπου μας, έως όπου να αποθάνωμεν.

Επειδή λοιπόν εις την παρούσαν ζωήν εδόθη εις όλους τους ανθρώπους η ένδεια, ωσάν μία πρόσκαιρος κόλασις φυσική, εκείνος όπου αγωνίζεται να την αποφύγη θέλει καταντήσει εις την αιώνιον κόλασιν (1) ότι δεν είναι δυνατόν να αποφυγή τινάς με άλλον τρόπον την ένδειαν της παρούσης ζωής, έξω μόνον με αρ­παγάς, και αδικίας, και πλεονεξίας. Και η ευτυ­χία, και τα πλούτη, φυσικά προξενούν την υπερηφάνειαν, όπου είναι η αρχή της αμαρτίας, και δια να πέση κάτω να κρημνισθή η υπερηφάνια, πέρνει τον υπερήφανον εις την εξουσίαν της η αισχρουργία, ήγουν τον κυριεύουν τα σαρκικά πάθη, τα οποία προέρχονται από ανοησίαν και διαφθοράν ορθού λογισμού.

Γ’. Όθεν κάθε χριστιανός όπου πάσχει να αποφυγή την ένδειαν, είναι φανερόν πως δεν θέ­λει να είναι αληθινός χριστιανός. Ότι ο αλη­θινός χριστιανός είναι αδύνατον να είναι χωρίς, ένδειαν. Διατί ο Υιός και ο Λόγος του Θεού, και Θεός όπου έγινεν Άνθρωπος όμοιος με ημάς, δια να αναπλάση την ανθρωπίνην φύσιν, δεν εχάλασεν απλώς και ως έτυχε ταις απόφασές του, ήγουν την φθοράν, και τον θάνατον όπου έδωκε δια τιμωρίαν του Αδάμ, όπου παρέβη την εντολήν του· ότι και το, εν ιδρώτι του προ­σώπου σου φαγή τον άρτον σου· και το, γη, ει, και εις γην απελεύση, μένουν δια πάντα εις τους ανθρώπους. Άλλα κάνωντας εκείνους όπου πιστεύουν εις την ένσαρκον οικονομίαν του, κοι­νωνούς μετόχους της εδικής του δυνάμεως, ως Θεού δυνάμεως, και της εδικής του σοφίας, ως Θεού σοφίας, τοιουτωτρόπως εχάλασε ταις απόφασες όπου είπαμεν δια μέσου πολλών παθημά­των και θλίψεων, έως και δια του σταυρού ά­τιμου θανάτου, γενόμενος εις ημάς τύπος και παράδειγμα αυτός πρώτος ο Κύριος ημών Ιη­σούς Χριστός.

Ομοίως και οι Απόστολοι, και όλοι οι αληθινοί χριστιανοί λαμβάνοντες με την χάριν του Χριστού μεγάλην δύναμιν, υπομένουν μετά χαράς τας θλίψεις, και τους πειρασμούς, και καρποφορούν με πολλήν υπομονήν. Δια τούτο και οι Μάρτυρες δεν επαρακαλούσαν τον Χριστόν, να τους γλυτώση από τα παιδευτήρια, και τα βάσανα του μαρτυρίου, ούτε οι Ασκηταί εζητούσαν να τους ελευθερώση από τους πόνους, και μόχθους της ασκήσεως, αλλά επαρακαλούσαν να τους δώση υπομονήν πολλήν, και με υπομονήν μεγάλην αγωνίσθησαν τον αγώνα του μαρ­τυρίου, και της ασκήσεως, δια να λάβουν εις την μέλλουσαν ζωήν τον μισθόν κατά τον κόπον τους, δια τούτο και ο Θεός λέγεται Θεός τηςυπομονής και της μακροθυμίας.

Δ’. Λοιπόν εις κάθε θεοσεβή είναι αναγκαία κάθε θλίψις, και στενοχώρια, και λύπη. Ότι προ του να δοκιμάση τινάς  τους πειρασμούς δεν ημπορεί να τους καταλάβη, και να τους γνωρίση, καθώς πρέπει, αλλά όταν τους δοκιμάση, και τους γνωρίση, και ελευθερωθή από αυτούς, τότε ευχαριστεί εκείνον όπου τον ελευ­θέρωσε. Διατί εκείνος όπου είναι απείραστος, και δεν εδοκίμασε πειρασμούς, είναι αμελής εις το να ευχαριστή τον Θεόν, από τον οποίον φυλάττεται, και μένει απείραστος. Αμή οπόταν πέση εις πειρασμούς, και ελευθερωθή, τότε του ευχα­ριστεί πολλά. Ει δε και ευρεθή τινάς όπου να ευχαριστή τον Θεόν πάντοτε, χωρίς να δοκιμάση πειρασμούς, όμως δεν τον ευχαριστεί τόσον πολλά, και με τόσην προθυμίαν, με όσην τον ευχαριστεί εκείνος όπου ελευθερωθή από θλίψεις, και πειρασμούς.

Ώστε όπου αναγκαίον, και χρειαζόμενον είναι, να πέση κάθε χριστιανός εις πει­ρασμούς και θλίψες, και στενοχωρίαις, και λύπαις, δια να γνωρίση την δύναμιν του Θεού, και να τον ευχαριστή εξ όλης του της ψυχής, και εξ όλης του της διανοίας, και εξ όλης του της δυνάμεως. Και μάλιστα εκείνος όπου έχει άνεσιν, και δεν έχει πειρασμόν, είναι υποκείμε­νος εις δύω μεγάλα κακά. Το ένα όπου δεν ευ­χαριστεί τον Θεόν εξ όλης του ψυχής και καρ­δίας, και το άλλο όπου καταγίνεται ο νους του εις φροντίδας ματαίας, και ανωφελείς. Αν ίσως ο Αδάμ ευχαριστούσε τον Θεόν εις καιρόν, ό­που ευρίσκετο εις μεγαλωτάτην ανάπαυσιν, και ανεκλάλητον χαράν, βέβαια δεν ήθελε πλανηθή, μήτε ήθελε δεχθή ποτέ εκείνην την πονηράν συμβουλήν του διαβόλου, μήτε ήθελε επιθυμήση να γένη Θεός.

Δια τούτο και ημείς καθώς χρειαζόμεθα την αναπνοήν του αέρος, τοιουτωτρόπως χρειαζόμεθα και την ευχαριστίαν του Θεού, εάν θέλωμεν να μη πέσωμεν εις πειρασμούς, και θλί­ψεις, και λύπας. Όθεν ας ευχαριστούμεν, αδελ­φοί μου, εις όλα τον Θεόν, και ας υπομένωμεν αγογγύστως κάθε πειρασμόν, και θλίψιν, εν Χρι­στώ Ιησού τω Κυρίω ημών, ω η δόξα εις τους αιώνας.

Αμήν


_____________

(1) Το αυτό λέγει και» ο μέγας Αθανάσιος εις τον περί παρθενίας λόγον. Ο έχων ανάπαυσιν εν τω κόσμω τούτω, την αιώνιον ανάπαυσιν μη ελπιζέτω λαβείν˙ η βασιλεία γαρ των ουρανών ουκ εστι των αναπαυομένων ενθάδε, άλλ' εκείνων εστί των εν θλίψη πολλή, και στενοχωρία διαξάντων τον βίον τούτον.


(ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ "ΤΑ ΕΥΡΙΣΚΟΜΕΝΑ", ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΑΣ. ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ)



Πηγή







2019 onisimos.gr All rights reserved Developed by B.I.S