ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ
ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
(Μάρκ. ι´ 32-45)
ἀπὸ τὸ βιβλίο «Καιρὸς μετανοίας»,
β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012, μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 199-202
Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ 


Πάντα
λοι ζητον ν δοξαστον χωρς ν ποφέρουν».

Ο σκέψεις σας γι Μένα εναι κοσµικές, χι πνευµατικές. Δν ζηττε τν δόξα το Θεο, µ τν δική σας. Δν χετε συνειδητοποιήσει κόµα ποις εµαι κα ποι εναι βασιλεία Μου».

«Τ νειρά μας γι δόξα εναι μάταια, ν τ πάθος μς βρε προετοίμαστους κι ρνηθομε τν Χριστό».

«Πρτος δν εναι κενος πο τ µάτια τν νθρώπων τν βλέπουν νεβασμένο ψηλά, λλ ατς πο ο καρδις τν νθρώπων νιώθουν τι εναι καλός».

Πηγή



Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

Κύριος εἶπε στούς μαθητές Του: «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι» (Ματθ. ιστ’ 24). Τί σημαίνει «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου»; Καί γιατί αὐτός «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου», δηλαδή ὁ ἰδιαίτερος σταυρός τοῦ καθενός μας, ὀνομάζεται συνάμα καί «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ»;
«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι οἱ θλίψεις καί τά βάσανα τῆς γήινης ζωῆς, πού γιά τόν καθένα μας εἶναι δικά του. «Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καί ἄλλα εὐλαβῆ κατορθώματα, μέ τά ὁποῖα ταπεινώνεται ἡ σάρκα καί ὑποτάσσεται στό πνεῦμα. Τά κατορθώματα αὐτά πρέπει νά εἶναι ἀνάλογα μέ τίς δυνάμεις τοῦ καθενός καί στόν κάθε ἄνθρωπο εἶναι δικά του.
«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι τά ἁμαρτωλά ἀσθενήματα, ἤ πάθη, πού –στόν κάθε ἄνθρωπο– εἶναι δικά του! Μέ ἄλλα ἀπ᾽ αὐτά τά πάθη γεννιόμαστε καί μ᾽ ἄλλα μολυνόμαστε στήν πορεία τοῦ γήινου βίου μας.
«Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ» εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Μάταιος καί ἄκαρπος εἶναι «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» –ὅσο βαρύς καί ἄν εἶναι– ἐάν δέν μεταμορφωθεῖ σέ «Σταυρό τοῦ Χριστοῦ» μέ τό ν᾽ ἀκολουθοῦμε τόν Χριστό.
«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου», γιά τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ γίνεται «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ», γιατί ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ εἶναι στερρά πεπεισμένος, ὅτι πάνω ἀπ᾽ αὐτόν (τόν μαθητή) ἀγρυπνάει ἀκοίμητος ὁ Χριστός. Πιστεύει ὅτι ὁ Χριστός ἐπιτρέπει νά τοῦ ἔρθουν θλίψεις σάν μιά ἀναγκαία καί ἀναπόφευκτη προϋπόθεση τῆς Χριστιανικῆς πίστεως. Καμιά θλίψη δέν θά τόν πλησίαζε, ἄν δέν τό εἶχε ἐπιτρέψει ὁ Χριστός, καί ὅτι μέ τίς θλίψεις πού τοῦ συμβαίνουν, ὁ Χριστιανός γίνεται οἰκεῖος τοῦ Χριστοῦ καί καθίσταται κοινωνός τῆς μοίρας Του στή γῆ καί – γιά τόν λόγο αὐτό – καί στόν οὐρανό.
«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» γίνεται γιά τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ», γιατί ὁ ἀληθινός μαθητής Του σέβεται καί θεωρεῖ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ σάν τόν μόνο σκοπό τῆς ζωῆς του. Αὐτές οἱ πανίερες ἐντολές γίνονται γι᾽ αὐτόν σταυρός, πάνω στόν ὁποῖο συνεχῶς σταυρώνει τόν παλαιό του ἄνθρωπο «σύν τοῖς παθήμασι καί ταῖς ἐπιθυμίαις» του (Γαλ. ε’ 24).
Ἀπ᾽ αὐτά εἶναι φανερό γιατί, γιά νά λάβουμε τόν σταυρό μας, εἶναι ἀνάγκη ν᾽ ἀπαρνηθοῦμε προηγουμένως τόν ἑαυτό μας μέχρι καί ν᾽ ἀπολέσουμε ἀκόμα καί τή ζωή μας. Τόσο βαθιά καί τόσο πολύ ἔχει συνηθίσει στήν ἁμαρτία καί οἰκειώθηκε σ᾽ αὐτήν ἡ πεσμένη στήν ἁμαρτία φύση μας, πού ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ δέν παύει νά ἀποκαλεῖ αὐτή τή φύση ψυχή τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου.
Γιά νά δεχτοῦμε τόν σταυρό στούς ὤμους μας, πρέπει πρῶτα νά πάψουμε νά ἱκανοποιοῦμε τό σῶμα στίς ἰδιότροπές του ἐπιθυμίες παρέχοντάς του μονάχα ὅ,τι εἶναι ἀναγκαῖο γιά τήν ὕπαρξή του. Πρέπει νά ἀναγνωρίσουμε ὅτι ἡ ἀλήθειά μας εἶναι ἕνα σκληρότατο ψέμα μπροστά στόν Θεό καί ἡ λογική μας εἶναι μιά τέλεια ἀνοησία. Τέλος: ἀφοῦ παραδοθοῦμε στόν Θεό μ᾽ ὅλη τή δύναμη τῆς πίστης μας καί ριχτοῦμε στή μελέτη τοῦ Εὐαγγελίου, πρέπει νά ἀπαρνηθοῦμε τό δικό μας θέλημα.
Ὅποιος πραγμάτωσε μιά τέτοια ἀπάρνηση τοῦ ἑαυτοῦ του εἶναι ἱκανός νά λάβει τόν σταυρό του. Αὐτός μέ ὑπακοή καί ὑποταγή στόν Θεό καί ἐπικαλούμενος τή βοήθειά Του γιά νά ἐνισχυθεῖ ἔναντι τῆς ἀδυναμίας του, ἀτενίζει δίχως φόβο καί ἀμηχανία τή θλίψι πού προσεγγίζει. Ὅποιος ἀπαρνήθηκε τόν ἑαυτό του προετοιμάζεται μεγαλόψυχα καί γενναῖα νά τήν ὑπομείνει, ἐλπίζει ὅτι μέσω αὐτῆς τῆς θλίψεως θά γίνει κοινωνός καί συμμέτοχος τῶν παθῶν τοῦ Χριστοῦ καί φτάνει τή μυστική ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ, ὄχι μόνο μέ τό νοῦ καί τήν καρδιά του, ἀλλά καί μέ τήν ἴδια τήν πράξη, τήν ἴδια τή ζωή του.
Ὁ σταυρός εἶναι καί παραμένει βαρύς καί καταθλιπτικός, ἐνόσω παραμένει ὁ σταυρός μας. Ὅταν ὅμως μεταμορφωθεῖ σέ Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, τότε γίνεται ἀσυνήθιστα ἐλαφρός. «Ὁ ζυγός μου», εἶπε ὁ Κύριος, «χρηστός καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν» (Ματθ. ια’ 30).
Ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ λαμβάνει τόν σταυρό στούς ὤμους του, ὅταν παραδέχεται πώς εἶναι ἄξιος τῶν θλίψεων πού ἡ Πρόνοια τοῦ Θεοῦ τοῦ καταπέμπει. Ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ τότε φέρει καί ὑπομένει τόν σταυρό του σωστά, ὅταν ἀναγνωρίζει ὅτι οἱ θλίψεις πού τοῦ στάλθηκαν εἶναι ἀκριβῶς -αὐτές καί ὄχι ἄλλες- εἶναι ἀναγκαῖες γιά τήν ἐν Χριστῷ μόρφωσή του καί τή σωτηρία του. Τότε φέρουμε καρτερικά τόν σταυρό μας, ὅταν ἀληθινά ἀντιλαμβανόμαστε καί ἀνα γνωρίζουμε τό ἁμάρτημά μας. Σ᾽ αὐτή τή συναίσθηση τοῦ ἁμαρτήματός μας δέν ὑπάρχει καμιά αὐταπάτη. Ὡστόσο, ὅποιος παραδέχεται τόν ἑαυτό του ἁμαρτωλό καί ταυτόχρονα γογγύζει καί μοιρολογάει ἀπό τό ὕψος τοῦ σταυροῦ του, ἀποδεικνύει μ᾽ αὐτό ὅτι μέ τό νά παραδέχεται τήν ἁμαρτία του ἐπιφανειακά, κολακεύει μονάχα τόν ἑαυτόν του καί τόν ξεγελᾶ.
Τό νά ὑπομένουμε καρτερικά τόν σταυρό μας ἀποτελεῖ ἀληθινή μετάνοια. Ἐσύ, ἀδελφέ, πού εἶσαι σταυρωμένος στόν σταυρό, ἐξομολογήσου στόν Κύριο μέσα στή δικαιοσύνη καί τή χρηστότητα τῶν κριμάτων Του. Μέ τήν αὐτοκατάκριση δικαίωσε τήν κρίση τοῦ Θεοῦ καί θά λάβεις ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν σου.
Ἐσύ, πού εἶσαι σταυρωμένος στόν σταυρό, γνώρισε τόν Χριστό – καί θά σοῦ ἀνοιχτεῖ ἡ πύλη τοῦ Παραδείσου. Ἀπό τόν σταυρό σου δοξολόγησε τόν Κύριο, ἀποκρούοντας ἀπό τόν ἑαυτό σου κάθε λογισμό μεμψιμοιρίας καί γογγυσμοῦ, ἀπορρίπτοντάς τον σάν ἔγκλημα καί σάν βλασφημία ἐναντίον τοῦ Θεοῦ. Ἀπό τήν κορυφή τοῦ σταυροῦ σου εὐχαρίστησε τόν Κύριο γιά τήν ἀνεκτίμητη δωρεά – γιά τόν σταυρό σου. Εὐχαρίστησε γιά τό πολύτιμο προνόμιό σου, τό προνόμιο νά μιμεῖσαι τόν Χριστό μέ τά βάσανα καί τό μαρτύριό σου.
Ἀπό τό σταυρό, ὅπου εἶσαι σταυρωμένος, θεολόγησε, γιατί ὁ σταυρός εἶναι τό ἀληθινό καί μόνο σχολεῖο, φυλακτήριο καί ἁγία τράπεζα τῆς ἀληθινῆς Θεολογίας.
Ἔξω ἀπό τόν σταυρό, δίχως τόν σταυρό, δέν ὑπάρχει ζῶσα γνώση Χριστοῦ. Μή ἀναζητᾶς τή Χριστιανική τελείωση στίς ἀνθρώπινες ἀρετές. Ἐκεῖ δέν ὑπάρχει αὐτή ἡ τελείωση. Αὐτή εἶναι κρυμμένη στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ. Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου μετατρέπεται σέ Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, ὅταν ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ φέρει τόν σταυρό του μέ ἐνεργό τή συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς του, ἡ ὁποία ἔχει ἀνάγκη κολασμοῦ.
Φέρνει κανείς τό σταυρό του, ὅταν σηκώνει τόν σταυρό του μέ εὐχαριστία πρός τόν Χριστό καί μέ δοξολόγησή Του. Σάν ἀποτέλεσμα αὐ ῆς τῆς δοξολογίας καί εὐχαριστίας μέσα στόν βασανισμένο ἄνθρωπο ἐμφανίζεται ἡ πνευματική παρηγοριά. Ἡ εὐχαριστία καί ἡ δοξολογία αὐτή γίνονται πλουσιώτατη πηγή ἀσύλληπτης καί αἰώνιας χαρᾶς, πού ξεπηδάει μέ χάρη ἀπό τήν καρδιά, ξεχύνεται στήν ψυχή καί στό ἴδιο τό σῶμα.
Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ, μονάχα στήν ἐξωτερική του ὄψη, γιά τούς σαρκικούς ὀφθαλμούς, εἶναι πεδίο καί χῶρος σκληρός καί δύσκολος. Γιά τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ, πού Τόν ἀκολουθεῖ, ὁ σταυρός εἶναι πεδίο καί χῶρος ὑψίστης πνευματικῆς ἡδονῆς καί ἀπολαύσεως. Τόσο μεγάλη εἶναι αὐτή ἡ ἡδονή καί ἀπόλαυση, ὥστε ἡ θλίψη πνίγεται καί σβήνει ὁλότελα ἀπό τήν ἀπόλαυση. Καί ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ, πού τόν ἀκολουθεῖ, αἰσθάνεται μονάχα ἡδονή τήν ὥρα πού βρίσκεται ἀνά μεσα στά πιό σκληρά βάσανα. Ἔλεγε ἡ νεαρή Μαύρα στόν νεαρό σύζυγό της Τιμόθεο, ὁ ὁποῖος ὑπέμενε φοβερά βασανιστήρια καί πόνους καί τήν καλοῦσε νά δεχτεῖ καί ἐκείνη τό μαρτύριο: «Φοβοῦμαι, ἀδελφέ μου, μήπως τρομάξω, ὅταν θά δῶ τά φοβερά βασανιστήρια καί τόν ἐξοργισμένο ἡγεμόνα, μήπως ἀποκάμω σέ καρτερία καί ὑποκύψω ἐξαιτίας τῆς νεανικῆς μου ἡλικίας». Ὁ μάρτυρας Τιμόθεος τῆς ἀπάντησε τότε: «Ἔλπιζε στόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό καί τά βασανιστήρια θά εἶναι γιά σένα λάδι, πού ξεχύνεται ἀπάνω στό σῶμα σου καί πνεῦμα δρόσου στά κόκκαλά σου, πού θά ἀνακουφίζει ὅλες σου τίς ἀσθένειες».
Ὁ Σταυρός εἶναι ἡ ἰσχύς καί ἡ δόξα ὅλων τῶν ἀπ᾽ αἰῶνος Ἁγίων. Ὁ Σταυρός εἶναι ἰατήρας τῶν παθῶν, ἐξολοθρευτής τῶν δαιμόνων. Θανάσιμος εἶναι ὁ σταυρός γιά ἐκείνους, πού τόν σταυρό τους δέν τόν μεταμόρφωσαν σέ Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, πού ἀπό τόν σταυρό τους γογγύζουν κατά τῆς Πρόνοιας τοῦ Θεοῦ. Σταυρός εἶναι γιά ἐκείνους πού τόν μέμφονται καί τόν βλασφημοῦν καί παραδίδονται στήν ἀπελπισία καί τήν ἀπόγνωση.
Οἱ ἁμαρτωλοί,  πού δέν ἐξομολογοῦνται καί δέν μετανοοῦν, πεθαίνουν πάνω στόν σταυρό τους μέ θάνατο αἰώνιο. Μέ τό νά μήν ὑπομένουν καρτερικά ἀποστεροῦνται τήν ἀληθινή ζωή, τή ζωή μέσα στόν Θεό. Τούς ἀποκαθηλώνουν ἀπό τόν σταυρό τους, γιά νά κατέβουν σάν ψυχές στόν αἰώνιο τάφο.
Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ ἀνυψώνει ἀπό τή γῆ τόν μαθητή τοῦ Χριστοῦ πού ‘ναι σταυρωμένος ἀπάνω του. Ὁ μαθητής τοῦ Χριστοῦ, πού ‘ναι σταυρωμένος πάνω στό σταυρό του, φρονεῖ τά ἄνω, μέ τόν νοῦ καί τήν καρδιά του ζεῖ στόν οὐρανό καί καθορᾶ τά μυστήρια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν. «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν», εἶπε ὁ Κύριος, «ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι».

ΑΓΓΙΓΜΑΤΑ ΨΥΧΗΣ

Του αρχιμανδρίτη Ανανία Κουστένη

Το Κήρυγμα της Κυριακής

Η έμπρακτη αγάπη στον άνθρωπο είναι αγάπη στον Χριστό μας

Διαβάστε το άρθρο εδώ
πιλογ ποσπασμάτων, πόδοση κα Σχόλια*:



Δάφνη Βαρβιτσιώτη, στορικς


Τ 1849,  Ρσος συγγραφέας Φιοντρ Μ. Ντοστογιέφκυ συνελήφθη ς μέλος συνομωτικς μάδας,  ποία περγαζόταν τν νατροπ το τσαρικοκαθεσττος. φο δικάσθηκε, καταδικάσθηκε σ θάνατο.

 Διπλ Σωτηρία: Πρ το κτελεστικο ποσπάσματος,  Ντοστογιέφσκυ –πού, μέχρι τότε, ταν θεος– εδε τν λιο ν νατέλλει πίσω π τν Σταυρτο καμπαναριο μις κκλησίας καί, ξαφνικά, ασθάνθηκε τν καρδιὰ καὶ τὴν ψυχή του ν συγκλονίζονται π μι κρηξη πόλυτης πίστης κα γάπης πρς τν Τριαδικ Θεό.

Τότε, συνέβη τ νέλπιστο: τν τελευταία στιγμή, κατέφθασε μήνυμα τι Τσάρος μετέτρεψε τν θανατικ ποινή του σ ποιν κάθειρξης, σ στρατόπεδο καταναγκαστικν ργων, στν Σιβηρία. κε Ντοστογιέφσκυ παρέμεινε ως τ 1859, χοντας ς μόνη πνευματικ τροφή του τ Εαγγέλιο.

Προσωπικ Βίωμα; νδεκα χρόνια μετ τν ποφυλάκισή του (δηλαδή, τ1870),  Ντοστογιέφσκυ –βαθι ρθόδοξος πλέον– κδίδει τος «Δαιμονισμένους», τ ποο ναφέρεται σ μι συνομωσία λίγων κα«κλεκτν», γι τν πιβολ νς νέου λοκληρωτικο κοινωνικο συστήματος, το «σιγκαλιεφισμο».  πρωτοτυπία το συστήματος ατο συνίσταται σττι χειραγωγε τν νθρωπόμαζα τόσο παραπλανητικ κα ποτελεσματικά,στε ατ ν συνεργε νθουσιωδς στν δια της τν ποδούλωση.

 Τίτλος: Τν συγκεκριμένο τίτλο πέλεξε  Ντοστογιέφσκυ, πειδ –στδίστακτο, στ μισάνθρωπο κα νθρωποκτόνο, στ στυγνό, στ πειρασμικκα στ παραπλανητικ τν μεθοδειν κα το τελικο σκοπο τν «σιγκαλιεφιστν»– ναγνώρισε τς μεθόδους κα τν τελικ σκοπ τοντιδίκου: μφότεροι χρησιμοποιον τν δόλο γι ν κερδίσουν τς καρδις τννθρώπων γι ν φέρουν τν Κόλαση κα π τς γῆς.

«Σιγκαλιεφισμς» κα Παγκοσμιοποίηση: Ο συγκλονιστικς μοιότητες πο παρατηρονται μεταξὺ τοῦ «σιγκαλιεφισμο» κα τς παγκοσμιοποίησηςποδεικνύουν στν σημεριν ναγνώστη τι, μέσ το ργου του ατοΝτοστογιέφσκυ θέλησε ν ποκαλύψει τος σκοπος κα τ μακρόπνοο τῆς συνομωσίας στν ποίαν  διος εχε συμμετάσχει, κα  ποία ταν πολπραγματικ κα παρκτή.

λαζόνες κα νυπόμονοι, ο «Σύντροφοι»: Στος «Δαιμονισμένους», πάντως, πικεφαλς τς συνομωσίας εναι  Σιγκάλιεφ, πού, πελπισμένος γιτν ργ τρόπο πο προχωρον ο κοινωνίες (δηλαδή, μφισβητώντας, ρνούμενος τι  Θες πεμβαίνει στν στορία), συγκαλε σ «μεση δράση» μι μικρ μάδα «συντρόφων»-συνομωτῶν. Ατ πο τος νώνει εναι πεποίθηση τι, ντες «κλεκτο» κα νώτεροι, δικαιονται ν κυριαρχήσουν πτς λοιπς νθρωπότητας, ποδουλώνοντας την.

Πεθαίνει τ «Παληό»: χοντας πλήρως πορρίψει, ς «παλης προλήψεις», τ σύνολο τς δυτικς σκέψης –καί, μαζύ της, τν δημοκρατία κα τν πίστη τι νθρωπος, ς κτίσμα το Τριαδικο Θεοχει θεοειδ ψυχ κα λευθέρα βούληση– ο συνομτες κούουν μ προσοχ τν πορεία τν συλλογισμν τοΣιγκάλιεφ:

«φιέρωσα πολ χρόνο μελετώντας τ πρόβλημα τοῦ πς πρέπει νργανωθε  κοινωνία πο θ ντικαταστήσει τν σημεριν κα κατέληξα στσυμπέρασμα τι λοι ο δημιουργο κοινωνικν συστημάτων, π ρχαιοτάτων χρόνων ς τ τρέχον τος 187…, ταν νειροπαρμένοι, φαντασιοκόποι, βλκες,νθρωποι ο ποοι δν γνώριζαν πολύτως τίποτε περ τν φυσικν πιστημν, οτε περ ατο τοῦ παράξενου ζώου πο λέγεται νθρωπος. Ὁ Πλάτων, Ρουσώ Φουριέ, εναι λαφρο σν λουμίνιο. Ο θεωρίες τους μπορε ν εναι καλς γι τ σπουργίτια, χι μως κα γι τν νθρώπινη κοινωνία».

Γεννιέται τ «Νέο»: «λλά, πειδ εναι παραίτητο ν ξέρουμε ριστικ τν αριαν κοινωνικ μορφή, τώρα προπάντων πο τόχουμε πάρει πόφαση νπεράσουμε π τν θεωρία στν δράση, προτείνω τ δικό μου σύστημα σχετικς μ τν ργάνωση το κόσμου... (μως) μπλεξα μ τ διά μου τ δεδομένα κα τσυμπέρασμά μου ρχεται σ ντίθεση μ τ λλα σκέλη το συλλογισμο μου. Ξεκινώντας π τν πόλυτη λευθερία, κατέληξα στν πόλυτο δεσποτισμό. Προσθέτω, μως, τι δν εναι δυνατ ν πάρξει καμμι λλη λύση τοκοινωνικο προβλήματος, ξω π ατν πο προτείνω γώ…».

νθρωποκτόνα,  Καλύτερη Λύση:  Σιγκάλιεφ συνεχίζει λέγοντας τι, παρ’ λο πς  διος πιστεύει πς  «καλύτερη λύση» θ ταν ν «τινάξει στνέρα» τ ννέα δέκατα τῆς νθρωπότητας, ναγκάσθηκε ν τν πορρίψει, «ςνεφάρμοστη σχεδόν»(!).

[Σ.σ.: Τ «σχεδν νεφάρμοστο» γι τος Σιγκάλιεφ το 1870, εναι πόλυταφικτ γι τος σύγχρονους Σιγκάλιεφ, λόγω τς προόδου τς πιστήμης κατς τεχνολογίας (βλ. διάφορα σχετικ βίντεο πο κυκλοφορον στ Διαδίκτυο, περ σχεδίων λάττωσης το πληθυσμο τς γῆς σ 500 κατομμύρια ψυχές!).]

 Τελικ Λύση: τσι,  Σιγκάλιεφ ποφασίζει ν πιτρέψει μν στννθρωπόμαζα ν ζήσει, λλ π τος ξς συγκεκριμένους ρους καπροϋποθέσεις:

«Ἡ τελικ λύση το προβλήματος εναι  διαχωρισμς τν νθρώπων σ δύονισα μέρη. Τ να δέκατο μονάχα τς νθρωπότητος θάχει τν λευθερία τς προσωπικότητας κα  ξουσία του πάνω στ λλα ννέα δέκατα θ εναιπεριόριστη».

ποβλάκωση κα ποταγ στν Παράδεισο το ργάτη: Θεωρώντας τν ξαναγκασμ το λαο σ μετανάστευση (!) λύση νεπαρκ, ο«σύντροφοι» το Σιγκάλιεφ ποδέχονται τν πόμενη πρότασή του ναφορικμ τ ννέα δέκατα τῆς νθρωπότητας:

«Ο δεύτεροι πρέπει ν χάσουν τν προσωπικότητά τους, ν μεταβληθον σνα εδος γέλης, καί, χοντας περιόριστα ποταχθε, ν ξαναγυρίσουν, στεραπ μι σειρ γενεν, στν πρωτόγονη πλότητα, στν παράδεισο, ν πομε, τν πρωτοπλάστων, που, μως, θ πρέπει ν δουλεύουν κιόλας».

ξαφάνιση τς Βούλησης κα Συνείδηση γέλης: Μαρτυρώντας τμακρύπνοο τν σχεδίων του,  Σιγκάλιεφ ξηγε τόσο τν οσία το«σιγκαλιεφισμο», σο κα τς θέατες μεθόδους πιβολς του:

«Τ μέτρα (…) γι τν ξαφάνιση τς λεύθερης βούλησης στ ννέα δέκατα τν νθρώπων κα γι τν μετατροπή τους σ γέλη, μ νέους τρόπους διαπαιδαγώγησης σειρς γενεν, εναι πολ ξιοπρόσεκτα, πολ λογικ καστηρίζονται στ δεδομένα τς πιστήμης».

Σοσιαλισμς κα Σιγκαλιεφισμός: νθουσιασμένος π τ γεγονς τι, «σιγκαλιεφισμς» σημαίνει τν μόνιμη ποδούλωση τς νθρωπόμαζας στοςλίγους κα «κλεκτούς», νας κ τν «συντρόφων»-συνομωτν, Βερχοβένσκυ, ναφωνε«Τί κανε  σοσιαλισμός; Γκρέμισε τς παλης δυνάμεις,λλ δν τς ντικατέστησε».

[Σ.σ.: Μ τν φράση ατή,  Ντοστογιέφσκυ δν πενοχοποιε τν σοσιαλισμό. ντιθέτως, τν προσδιορίζει ς τ ργαλεο καταστροφς λων τν πνευματικν κα θεσμικν μυντικν μηχανισμν το «παληο» κόσμου, γι τν πιβολ το κρυφο σχεδίου μόνιμης ποδούλωσης τς νθρωπότητας: το «σιγκαλιεφισμο».]

 Οσία το «Σιγκαλιεφισμο»: Μέσ το Βερχοβένσκυ πού, σ να παραληρηματικ ξέσπασμα νθουσιασμοναφωνε«γ εμαι πατεώνας, δν εμαι σοσιαλιστής!» Ντοστογιέφσκυ ποκαλύπτει τν οσία το«σιγκαλιεφισμο», λλ κα ποιότητα σων, διαχρονικά, τν προωθον.

 Νέα Θρησκεία: Γι ν ποκαλύψει δ τν σώτερο πυρνα το«σιγκαλιεφισμο»,  Ντοστογιέφσκυ βάζει τν Βερχοβένσκυ ν τν προσδιορίζει ς κάτι πολ πι σχυρ π να πλ κοινωνικ σύστημα: τν προσδιορίζει ς τν «νέα θρησκεία πο ρχεται ν ντικαταστήσει τν παληά».

[Σ.σ.: Τ ποιν λατρεύουν ο «πιστο» ατς τς «νέας θρησκείας»ποδεικνύει  τίτλος τν ποον πέλεξε  συγγραφέας γι τ συγκεκριμένοργο του.]

Προσκλητήριο Κολασμένων: ξ λλου, δι στόματος Βερχοβένσκυ, Ντοστογιέφσκυ ποκαλύπτει τι, «πιστοί» του «σιγκαλιεφισμο» εναι σοιπιλέγουν ν συνταχθον νεργ μ τ πόλυτο Κακό:

«Δικοί μας δν εναι μόνον κενοι πο σκοτώνουν κα πυρπολον, ποκτυπνε μ κλασικ τρόπο  πο δαγκώνουν. Ατο εναι μόνο μπελς γιὰ μᾶς! Ὁ δάσκαλος πού, μαζ μ τ παιδιά, κοροϊδεύει τν Θε κα τν οκογένεια, ατς εναι δικός μας.  δικηγόρος πο περασπίζεται τν μορφωμένο δολοφόνο, λέγοντας πς εναι πι νεπτυγμένος π τ θύματά του καί, ς νώτερος, δν εχε λλον τρόπο ν ποκτήσει λεφτ παρ σκοτώνοντας. Ο μαθητς ποσκοτώνουν ναν μουζίκο γι ν δον τί ασθημα θ δοκιμάσουν, εναι δικοί μας».

 νοχ πο ποδουλώνει: λλά, «πιστο» ατς τς «νέας θρησκείας» εναι κα σοι πιλέγουν ν νέχονται τ πόλυτο Κακό,  ν μν τντιμάχονται, πως π.χ.:

«Ο νορκοι πο θωώνουν συστηματικ λους τοὺς γκληματίες, ατο εναι δικοί μας. O εσαγγελέας πού, ταν μιλάει στ δικαστήριο, τρέμει μήπως δν φανε ρκετ φιλελεύθερος, εναι δικός μας, δικός μας».

πόδουλοι στ «Θέλω, δ κα Τώρα»: πίσης, «πιστοί» της εναι κασοι εναι δη ποδουλωμένοι στ «θέλω, δ κα τώρα», σ κάθε τομέα κακφανση τς ζως τους:

«π τν λλη,  τάση ποταγς χει φθάσει τος μαθητς κα στος λλουςφελες στ κρότατο σημεο· κα παντο  φιλοδοξία νεπτυγμένη στνκρότατο βαθμό, μι ρεξη ζωώδικη, πρωτοφανής».

[Σ.σ.: ν ο σύγχρονοι λληνες ναγνστες γνώριζαν τι,  πρτος νόμος το σατανισμο εναι «Τ “Θέλω” εναι  Νόμος», θ συνειδητοποιοσαν τι, μτ ν ποκύπτουν λο κα περισσότερο στ πειρασμικ «θέλω, δ κα τώρα», κατ τ σαράντα τελευταῖα χρόνια, νέτασσαν αυτος στν δεύτερη κατηγορία σκλάβων, τόσο σ τομικό, σο κα σ συλλογικ πίπεδο. πίσης, θ συνειδητοποιοσαν τι, Μνημόνιο κα Μεσοπρόθεσμο δν ποτελον παρτν γήινη πισφράγιση τς σωτερικς τους ποδούλωσης στν “ρχοντα τοκόσμου τούτου”.]

«Διαπαιδαγώγηση» ( Προσηλυτισμός): Στν συνέχεια,  Ντοστογιέφσκυ περιγράφει –πάντα δι στόματος Βερχοβένσκυ– τος θέατους τρόπους «διαπαιδαγώγησης» τς νθρωπόμαζας, δι τν ποίων  «νέα θρησκεία» μέλλει ν πολλαπλασιάσει τος «πιστούς» της, στε, χειραγωγούμενοι θέατα, ν συνεργήσουν νθουσιωδς στν μόνιμη ποδούλωσή τους.

Διαφθορά, θεΐα κα θισμοί: «Μι δυ γενις διαφθορς εναιπαραίτητες· κα νάναι μι διαφθορ νήκουστη, πουλη. Τέτοια πο ν κάνει τννθρωπο μι δειλή, καρδη, γωιστικ σαπίλα –ν τί μς χρειάζεται! Κι ππάνω λίγο “χνιστ αματάκι” γι ν συνηθίζει!». «Ὁ Θες τς Ρωσίας παραχώρησε τν θέση του στ πιοτό. O λας πίνει, ο μανάδες πίνουν, τ παιδιπίνουν, ο κκλησίες εναι δειες… ς τν φήσουμε ν πληθύνει τούτη τν γενηά! Κρμα πο δν μπορομε ν περιμένουμε, θ τόρριχναν κόμα περισσότερο στ πιοτό».

 [Σ.σ.: Σήμερα, πο  θεΐα ξιδανικεύεται ς πόδειξη «προοδευτικότητας», ο κκλησίες δειάζουν. Μάλιστα, στν λοιπ Ερώπη, πολλς μετατρέπονται σ στιατόρια  νυκτεριν κέντρα. Στ δ ονοπνευματώδη, χουν προστεθεκα ο ψυχοτρόπες οσίες,  χρήση τν ποίων χι μόνον δν πατάσσεται, λλνομιμοποιεται μ διάφορα περίτεχνα προσχήματα. σο γι τν θισμ τν πολλν στ “χνιστ αματάκι”, ρκε ν σκεφθομε ποι ταν  πίδραση τς κινηματογραφικς βιομηχανίας, π σειρς γενεν.]

Χειραγώγηση γι Κατάργηση διοκτησίας: Ο «σιγκαλιεφιστς» δηγον τν νθρωπόμαζα στν ψυχοπνευματικ κα σωματικ ξαχρείωση, κα γι τν λόγο τι…

«Μόλις ναφανε  οκογένεια κα  ρωτας, νάσου κα  πιθυμία τςδιοκτησίας. μες θ πνίξουμε τν πιθυμία: θ ξαπολύσουμε πίστευτη διαφθορά».

[Σ.σ.: Τν πιθυμία τς διοκτησίας δν πνίγουν ο σύγχρονες «πολιτικςρθς» θέσεις περ σεξουαλικς λευθεριότητας, μβλώσεων, μοφυλοφιλίας, παρενδυτισμο κ.ο.κ., πού στρέφονται κατ τς οκογένειας; Καί, μήπως τνδιο σκοπ δν ξυπηρετε  μεταμνημονιακ φορολογία ες βάρος τςδιοκτησίας κα τν πολυτέκνων;]

κπαίδευση στν ποταγή: λλά,  «σιγκαλιεφισμς» χει κακπαιδευτικ ραμα:

«…τ ν σοπεδώνει κανες τ βουν εναι μορφη σκέψη κα καθόλου γελοία! Δν χρειάζεται μόρφωση, φθάνει πι  πιστήμη! Κα χωρς πιστήμη θάχουμερκετ λικ γι χίλια χρόνια, μονάχα πο πρέπει ν δραιωθε  ποταγή. δίψα γι μόρφωση εναι, κατ βάση, δίψα ριστοκρατική».

[Σ.σ.: Μήπως τ κπαιδευτικ ραμα το «σιγκαλιεφισμο» βρκε, σταδιακά, τν πλήρη φαρμογή του στς λλεπάλληλες κπαιδευτικς μεταρρυθμίσεις, πο πραγματοποιήθηκαν κα στν λλάδα, κατ τ 35 τελευταῖα τη; Διότι, πς λλοις ν ξηγηθε  ντικατάσταση τςλληνορθόδοξης σχολικς λης π μφιλεγόμενα, νθελληνικ κασήμαντα κείμενα, μ κορύφωση τς διαβόητες δηγίες γι τν χρήση τς καφετιέρας;]

ξαφάνιση το Δυτικο Πνεύματος κα τν ρίστων: «Πρτα θποβιβασθε τ πίπεδό της πιστήμης κα τν ταλέντων. Σ ψηλ πιστημονικπίπεδο φθάνουν τ' νώτερα μυαλ κα μυαλ νώτερα δν χρειάζονται. Ονθρωποι πο χουν μεγάλες πνευματικς κανότητες, παίρνουν πάντοτε στχέρια τους τν ξουσία κα γίνονται πόλυτοι κύριοι. Ν κόψουμε τν γλσσα τοΚικέρωνα, ν βγάλουμε τ μάτια το Κοπέρνικου, ν σκοτώσουμε μ λιθοβολισμτν Σαίξπηρ –ν τί σημαίνει «σιγκαλεφισμός».

[Σ.σ.: Μήπως, δηλαδή, κα τ ν ξαφανίσουμε τν ρχαιοελληνικ καβυζαντιν-πατερικ γραμματεία, ν διαστρεβλώσουμε τν στορία, νκαταστρέψουμε τν λληνικ γλσσα, ν λατινοποιήσουμε τ λληνικλφάβητο, ν κλείνουμε σχολεα κα ν καταργομε Τ.Ε.Ι. καπανεπιστημιακς σχολές, εναι «σιγκαλεφισμός»;]

Πυρνες Τρομοκρατίας: Ο σχεδιασμο γι τν πικράτηση τς «νέας θρησκείας» περιλαμβάνουν κα τν δράση τν «γνωστν γνώστων» κα τς τρομοκρατίας:

«…Στν ρχή, θ προκαλέσουμε τν ναρχία…Τ ξέρεις πς εμαστε κιόλαςρκετ δυνατοί;». (…) «κου, θ δημιουργήσουμε ταραχές…».

σοπέδωση, Σκλαβι κα ξαθλίωση: κτς π τν ξαθλίωση τςνθρωπόμαζας,  «σιγκαλιεφισμς» θέλει κα τν διάλυση το κοινωνικοστο της κα τν μετάλλαξή της σ μορφη, λληλοϋπονομευόμενη, ταξική, συλλογικότητα:

«(…) κάθε μέλος τς κοινωνίας, παρακολουθε τν διπλανό του κα τ«κάρφωμα» εναι καθκον. Ὁ καθένας νήκει σ λους κα λοι στν καθένα. λοι εναι σκλάβοι κα σοι στν σκλαβιά. Ἡ συκοφαντία κα  δολοφονία θχρησιμοποιονται σ ξαιρετικς μονάχα περιπτώσεις. Πάνω π' λα θάναι σότητα». «Ο σκλάβοι πρέπει ν εναι σοι: χωρς δεσποτισμ δν πάρχει οτελευθερία, οτε σότητα. λλά, σ' να κοπάδι πρέπει ν βασιλεύει  σότητα –ντί σημαίνει “σιγκαλεφισμός”. Μόνον τ' παραίτητα εναι παραίτητα –ατ θεναι πι τ σύνθημα τς γήινης σφαίρας!».

[Σ.σ.: Εναι νδιαφέρον τι, στν μεταμνημονιακ λλάδα, λλ κα στν λοιπ Ερώπη καί, νωρίτερα, στς Η.Π.Α. (που  καταστολ νισχύεται κα δημοκρατία πνέει τ λοίσθια, κα που ο νεόπτωχοι, ο νεργοι κα ο στεγοι αξάνονται μ γεωμετρικ πρόοδο) πραγματοποιονται λοι ο ραματισμοτο «σιγκαλιεφισμο».]

Καννιβαλισμς κα ξαχρείωση: Γι τν πιβολ το «σιγκαλιεφισμο»…

«Χρειάζονται μως κα ναταραχς –θ φροντίσουμε γι' ατς μες πο θκυβερνμε» … «Ο σκλάβοι πρέπει νάχουν κυβερντες. Πλήρης ποταγή,λοκληρωτικς φανισμς τς προσωπικότητας. μως, μι φορ κάθε τριάντα χρόνια,  Σιγκάλιεφ θ δίνει τ σύνθημα τν ταραχν κι' λοι θ' ρχίσουνξαφνα ν τρνε  νας τν λλον· ς να σημεο μως, τσι, μ τν σκοπμονάχα ν μν πλήξουν. H πλήξη εναι ασθηση ριστοκρατική. Στν σιγκαλεφισμ δν θ πάρχουν πιθυμίες. Τς πιθυμίες κα τ βάσανα θτάχουμε μες, κι' ο σκλάβοι θάχουν τν σιγκαλεφισμό».

[Σ.σ.: σοι κυριαρχονται π τ κατώτερα νστικτά τους δν χουνπιθυμίες, διότι χουν μόνον ρμέμφυτα, πως τ ζα. Κα δν χουν οτε βάσανα, διότι μόλις κανοποιήσουν τ ρμέμφυτά τους, ρεμον, πως τ ζα.]

 Χρησιμότητα το Τρόμου: πιπλέον, γνωρίζοντας τι,  τρόμος –ποπαραλύει βούληση κα λογικ– δηγε τν μζα “ν συνεργασθε μ τν δυνάστη της”,  Βερχοβένσκυ κτυλίσσει, μ γαλλίαση, μιν κόμη μεθοδεία το «σιγκαλιεφισμο»:

«…Θ προπαγανδίσουμε τν καταστροφή…  δέα ατ εναι τόσο ξεπλανευτική… θ καλέσουμε τν φωτι σ βοήθειά μας. Θ δημιουργήσουμε θρύλους…». «Θ προκαλέσουμε ναν σεισμ πο θ κλονίσει τ πάντα π τς βάσεις τους…».

[Σ.σ.: κτς π τ «σκ κα δέος», πο προκάλεσε σ λους μας κατάρρευση τν Δίδυμων Πύργων, μς βομβαρδίζουν μ διάφορα λλαράματα φανισμο –πραγματικ  ψεύτικα, θεϊκς, φυσικς νθρωπογενος-τεχνητς προέλευσης–, πως π.χ.: συντέλεια το κόσμου,λεκτρομαγνητικς λιακς κρήξεις, φαινόμενο το θερμοκηπίου, κραία φυσικ φαινόμενα, κομτες σ πορεία σύγκρουσης μ τν γπισιτιστικς κρίσεις, πυρηνικο λεθροι δημεύσεις περιουσιν, χρεοκοπίες οκονομιν,λευση ξωγήινων κ.ο.κ.]

Πυρνες Κρούσης κα ναρχία: «Ο “μάδες” τν τρωκτικν θ μς χρησιμέψουν πολ σ' ατό. Μόλις θ εναι ν πέσει καμμι ντουφεκιά, θ σοῦ βρίσκω σ' ατς τς μάδες, νθρώπους καλοπροαίρετους, πο θ μ' εχαριστον κιόλας πο τος κανα τν τιμ ν τος διαλέξω. Θ' ρχίσει λοιπν  ναρχία στν κόσμο. Θ γίνει μι ναστάτωση πο δν ξαναπαρουσιάσθηκε ποτ στν κόσμο… Ἡ Ρωσία θ βυθισθε στ σκοτάδια,  γ θ κλαίει τος παληος θεούς της».

[Σ.σ.: σες π τς σύγχρονες ναρχικς κα τρομοκρατικς μάδες δν μισθοδοτονται π παράκεντρα ξουσίας, θεωρον αυτς λεύθερο-ατόνομες. Στν πραγματικότητα, μως, ποτελον τ νθρωποπροϊνξειδικευμένων κα φανν πιστημονικν μεθόδων «διαπαιδαγώγησης», οποες τος ξωθον ν καταστρέφουν τν κοινωνία τους κ τν νδον, πρςφελος τν σύγχρονων «σιγκαλιεφιστν».]

μφάνιση Μεσσία-Σωτρα: μως, τ θέμα δν τελειώνει δ, διότι, ς «νέα θρησκεία»,  «σιγκαλιεφισμς» προβλέπει κα τν μφάνιση νς Μεσσία-Σωτρα. Γι’ ατό,  Βερχοβένσκυ ξηγε στν ποψήφιο γι τν ρόλο:

«Κα τότε… θ προβάλουμε ποιν νομίζεις;…… Τν τσάρεβιτς βάν. Δηλαδσένα. Θ πομε πς “κρύβεσαι”. Καταλαβαίνεις τν δύναμη πο κλείνει μέσα της ατ  λέξη; “Kρύβεται!”. πάρχει, λλ κανένας δν τν χει δε… Φέρνει μι καινούργια λήθεια κα “κρύβεται”… Τί θρλο μπορομε ν σκαρώσουμε μ' ατό. Κυρίως μως θ ξεπηδήσει μι καινούργια δύναμη πο τν χρειαζόμαστε, πο τν λαχταρομε. Τί κανε  σοσιαλισμός; Γκρέμισε τς παλης δυνάμεις,λλ δν τς ντικατέστησε. τσι μως χουμε μι δύναμη, μι δύναμηφάνταστη μάλιστα! Φθάνει νας μοχλς γι ν κουνηθε  γ. Κα θ κουνηθον τ πάντα!». «...Πρέπει ν εσαι όρατος. πάρχει, λλ δν τν χει δε κανείς, “κρύβεται”. Θ μπορες στόσο ν παρουσιαστες σ ναν στος κατ χιλιάδες. “Tόν εδανε! Τν εδανε!” Θ λένε παντο…».

 [Σ.σ.: Παραδόξως, σχετικ σενάριο δοκιμάσθηκε δη πιτυχς στν μουσουλμανικ κόσμο, μ τν Μπν Λάντεν στν ρόλο το «σωτρα πο φέρνει μι καινούργια λήθεια, λλ “κρύβεται”». νῶ στ Διαδίκτυο εναιναρτημένος  λόγος πο κφώνησε στν Ο.Η.Ε., πέρυσι,  πρόεδρος το ράν,χμαντινετζάντ, περ το μμ Μαχντί, ς ναμενόμενου νέου σωτρα τςνθρωπότητας. Τν δια στιγμή, ο πανταχο βραοι ναμένουν σονούπω τν δικό τους Μεσσία.

Στς δυτικς κοινωνίες, ρόλο Μεσσία-Σωτρα χουν ναλάβει, πρς τπαρόν, ο περίφημοι «ξωγήινοι μ τν νώτερη εφυΐα», στος ποίους πιστεύουν –κα τος ποίους ναμένουν– δεκάδες κατομμύρια νθρώπων ντν πλανήτη· νῶ λλοι περιμένουν, φυσικά, τν ντίχριστο.]

Πλασματικ Πραγματικότητα κα Χειραγώγηση: Γνωρίζοντας τνπελευθερωτικ δύναμη τς λήθειας,  «σιγκαλιεφισμς» βυθίζει συστηματικ τν νθρωπόμαζα στν ψευδαίσθηση:

«Τ μόνο πο χει σημασία εναι  θρλος… Θ βγάλουμε καν-δυ δίκαιεςποφάσεις πο  φήμη τους θ σκορπισθε παντο. Μ τς μάδες κα τς πενταμελες πιτροπές, δν χουμε νάγκη π φημερίδες. ν, στς δέκα χιλιάδες ατήσεις, κανοποιήσουμε τν μι μόνο, θάρθουν στ πλευρό μας λοι. Σ'λα τ μέρη,  κάθε μουζίκος θ ξέρει πς πάρχει κάποιο μέρος που ,τι ζητήσεις σοῦ τ δίνουν».

[Σ.σ.: Σήμερα,  μόνη πραγματικότητα πο προβάλλεται εναι πλασματική: ο πολιτικοί, ταν δν ψεύδονται συστόλως, καταφεύγουν σοριστολογίες ντάξιες τν στρολογικν, κα σ εφημισμος καμφισημεες ντάξιους τν δελφικν χρησμν.

Ο κυβερνήσεις βαπτίζουν «νεξάρτητους» κα «μ κυβερνητικούς», φορες πο ο διες δρύουν, στελεχώνουν κα χρηματοδοτον νέλεγκτα. Οφημερίδες (πο κατηγορονται γι πιλεκτικ κδοχ τς πραγματικότητας)ντικαθίστανται π τν τηλεόραση (μ σα καταμαρτυρονται περ εκονικς πραγματικότητας) καί, φυσικά, π τ Διαδίκτυο (μ τν μφισβητούμενηξιοπιστία του).

Δι’ ατν, διατυμπανίζονται θριαμβικ πύρρειες νκες, ν ποσιωπονται σημαντικ γεγονότα· νοχοποιονται θῶοι κα θωώνονται νοχοι·ξιδανικεύονται ντίστροφες ξίες κα γελοιοποιονται ο ληθινές·γνοονται πραγματικο κίνδυνοι κα προβάλλονται φανταστικο κ.ο.κ..πίσης, δι’ ατν, ο λάχιστες ποφάσεις λληνικν κα ερωπαϊκν δικαστηρίων, πο δικαιώνουν δικούμενους πολτες, διασαλπίζονται θριαμβικά, καθ’ ἣν στιγμήν,  συντριπτικ πλειονότητα τν πολιτν,δηγούμενη στν πλήρη ξαθλίωση, δυνατε ν προσφύγει σ’ ατά.]

Νέα ποχή, λιγαρχία κα λοκληρωτισμός: Τέλος, τρέμοντας καδρώνοντας π τν νίερη δονή, πο το προκαλε τ λοκληρωτικ ραμα το «σιγκαλιεφισμο»,  Βερχοβένσκυ καταλήγει θριαμβευτικά:

«Κα  γ λόκληρη θ χαιρετήσει τν “καινούργιο νόμο”, τν “νέα δικαιοσύνη”». «Θ φουσκώσει  θάλασσα, θ γκρεμισθε  παράγκα κα στεραμες θ βρομε τρόπο ν κτίσουμε να πέτρινο οκοδόμημα –τ πρτο. μες θτ χτίσουμε, μες κα μόνο».

Τ Πέτρινο Οκοδόμημα: Σήμερα πλέον, ο ρχιτέκτονες τς παγκοσμιοποίησης –ατο κα μόνον– χουν νεγείρει τ «πέτρινο οκοδόμημά» τους, στ σύνολο το πλανήτη. Κα εναι τ πρτο, π τν ννοια τι, εναι πρώτη φορ στν Παγκόσμια στορία, πο τ 1% τς νθρωπότητας –ατ καμόνον– ποδουλώνει τ 99%.

Καὶ εἶναι «πέτρινο» αὐτὸ τὸ οκοδόμημα, διότι οἰκοδομεῖται ἀπὸ πέτρινες καρδιές, μὲ πέτρινες καρδιές καὶ μέσα σὲ πέτρινες καρδιές.

 Σωτηρία: μως, μέσα στν ζόφο κα τν πελπισία το ναπόφευκτου, τ προσωπικ βίωμα τς διπλς σωτηρίας το Ντοστογιέφσκυ μς πενθυμίζειτι,  Τριαδικς Θες –πο πλασε τν νθρωπο π λευθερία κα γάπη, δωρίζοντάς του λευθέρα βούληση– πεμβαίνει τόσο στν ζω το νθρώπου,σο κα στν στορία. ρκε μες ν Το τ πιτρέψουμε.

ν Το τ πιτρέψουμε, μ ναν βίο γνήσια χριστιανικό, μ καρδία νήφουσα κα γωνιζόμενοι τν “γνα τν καλόν”, θ εδοκήσει ν συμβάλλει κακενος, μ τν δική Του λυτρωτικ παρέμβαση, γι τν σωτηρία το κόσμου, τν ποον κενος χει δημιουργήσει κα ξακολουθε πάντοτε ν τν γαπ.

Τότε, κανένα «πέτρινο οκοδόμημα» δν θ μπορέσει πιὰ ν σταθε.



_________________________

  (*Τὰ ἀποσπάσματα ἐλήφθησαν ἀπὸ τὸ 7ο κεφάλαιο, “Οἱ Συντροφοι”, καὶ ἀπὸ τὸ 8ο κεφάλαιο, “Τσάρεβιτς Ἰβάν”, καὶ παρατίθενται μὲ θεματική σειρά. Ὅλα τὰ ἔντονα στοιχεῖα εἶναι δικά μας.

Πηγή 
2019 onisimos.gr All rights reserved Developed by B.I.S