Υπάρχει μια παλιά ιστορία για ένα παιδί που πήγε να ζητήσει τη βοήθεια ενός σοφού....


«Ήρθα, δάσκαλε, γιατί νοιώθω τόσο ασήμαντος που δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Μου λένε ότι δεν αξίζω τίποτα, ότι δεν κάνω τίποτα σωστά, ότι είμαι αδέξιος και χαζός. Πως μπορώ να βελτιωθώ; Τι μπορώ να κάνω για να με εκτιμήσουν περισσότερο;»

Ο δάσκαλος, χωρίς να τον κοιτάξει, του είπε:

«Πόσο λυπάμαι, αγόρι μου. Δεν μπορώ να σε βοηθήσω γιατί πρώτα πρέπει να λύσω ένα δικό μου πρόβλημα. Μετά, ίσως..» και ύστερα από μια παύση συνέχισε : «Αν θέλεις να με βοηθήσεις εσύ, μπορεί να λύσω γρήγορα το πρόβλημά μου και μετά να μπορέσω να σε βοηθήσω.»

«Ε ...;μετά χαράς, δάσκαλε» είπε διστακτικά ο νεαρός, νοιώθοντας ότι τον υποτιμούσαν για άλλη μια φορά και μετέθεταν τις ανάγκες του.

«Ωραία» συνέχισε ο δάσκαλος. Έβγαλε το δαχτυλίδι που φορούσε στο αριστερό του χέρι και το έδωσε στο αγόρι, λέγοντας :»Πάρε το άλογο που είναι εκεί έξω και τρέξε στην αγορά. Πρέπει να πουλήσω αυτό το δαχτυλίδι για να πληρώσω ένα χρέος. Είναι ανάγκη να πάρεις όσο περισσότερα χρήματα μπορείς για αυτό. Και με κανέναν τρόπο μη δεχτείς λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί. Πήγαινε και έλα με το χρυσό φλουρί όσο πιο γρήγορα μπορείς.»

Ο νεαρός πήρε το δαχτυλίδι κι έφυγε. Μόλις έφτασε στην αγορά άρχισε να προσφέρει το δαχτυλίδι στους εμπόρους που το κοίταζαν με κάποιο ενδιαφέρον, ώσπου ο νεαρός έλεγε τι ζητούσε γι' αυτό.

Όταν το παιδί έλεγε «ένα χρυσό φλουρί» άλλοι γελούσαν, άλλοι του γύριζαν τις πλάτες και μόνο ένας γέροντας φάνηκε αρκετά ευγενικός για να μπει στον κόπο να του εξηγήσει ότι ένα χρυσό φλουρί ήταν πάρα πολύ για ένα δαχτυλίδι. Θέλοντας να βοηθήσει, ένας του πρόσφερε ένα ασημένιο νόμισμα κι ένα μπακιρένιο τάσι, όμως, ο νεαρός είχε οδηγίες να μη δεχτεί λιγότερα από ένα χρυσό φλουρί κι έτσι απέρριψε την προσφορά.

Αφού προσπάθησε να πουλήσει το κόσμημα σε όποιον συνάντησε στο δρόμο του στην αγορά - και σίγουρα θα ήταν πάνω από εκατό άτομα - , παραδέχτηκε την αποτυχία του, καβάλησε το άλογο και γύρισε πίσω.

Πόσο θα ήθελε ο νεαρός να είχε ένα χρυσό φλουρί για να το δώσει στο δάσκαλο και να τον γλυτώσει από το πρόβλημά του. Έτσι, θα έπαιρνε κι αυτός τη συμβουλή και τη βοήθεια του δασκάλου.

Μπήκε μέσα στην κάμαρη.

«Δάσκαλε» είπε, «λυπάμαι. Είναι αδύνατο να τα καταφέρω. Ίσως να μπορούσα να πάρω δύο ή τρία ασημένια, όμως, νομίζω ότι δεν μπορώ να γελάσω κανέναν για την πραγματική αξία του δαχτυλιδιού.»

«Αυτό που είπες είναι πολύ σημαντικό, νεαρέ μου φίλε» απάντησε χαμογελώντας ο δάσκαλος. «Πρέπει πρώτα να μάθουμε την αληθινή αξία του δαχτυλιδιού. Καβάλησε πάλι το άλογο και πήγαινε στον κοσμηματοπώλη. Ποιος άλλος θα ξέρει καλύτερα; Πες του ότι θέλεις να το πουλήσεις και ρώτησέ τον πόσα μπορεί να πιάσει.Ομως, μην του το πουλήσεις όσα κι αν σου προσφέρει. Γύρισε πίσω με το δαχτυλίδι.»

Ο νεαρός καβάλησε το άλογο κι έφυγε πάλι.

Ο κοσμηματοπώλης εξέτασε το δαχτυλίδι στο φως του κεριού, το κοίταξε με το φακό, το ζύγισε και μετά είπε στο παιδί:

«Πες στο δάσκαλο, αγόρι μου, ότι αν θέλει να το πουλήσει αμέσως, δεν μπορώ να του δώσω παραπάνω από πενήντα οχτώ χρυσά φλουριά για το δαχτυλίδι του.»
«Πενήντα οχτώ χρυσά;» φώναξε το παιδί.
«Ναι» απάντησε ο κοσμηματοπώλης. «Βέβαια,, με λίγη υπομονή θα μπορούσαμε να βγάλουμε γύρω στα εβδομήντα χρυσά φλουριά, όμως, αν είναι επείγον ...;»
Ο νεαρός έτρεξε συγκινημένος στο σπίτι του δασκάλου να του πει τα καθέκαστα.

«Κάθισε» του είπε ο δάσκαλος αφού τον άκουσε. «Είσαι κι εσύ σαν αυτό το δαχτυλίδι. 'Ενα πολύτιμο και μοναδικό κόσμημα. Και σαν τέτοιο, πρέπει να σ΄εκτιμήσει ένας αληθινός ειδικός. Γιατί στη ζωή σου γυρίζεις εδώ κι εκεί ζητώντας να εκτιμήσει ο καθένας την πραγματική σου αξία;»

Και μ' αυτά τα λόγια, έβαλε πάλι το δαχτυλίδι στο μικρό του δάχτυλο του αριστερού του χεριού...

Υγιαίνετε..!

Η διάθεσις του ανθρώπου είναι μέτρον του ελέους του Θεού

γ. Νικοδήμου το γιορείτου

ρμηνεία ες τν στίχον:

«Κα τ λεος ατο ες γενεν κα γενεν τος φοβουμένοις ατόν»

τς Θ´ δς τς Παρθένου κα Θεοτόκου Μαρίας

π τ βιβλίο «ΚΗΠΟΣ ΧΑΡΙΤΩΝ»,
κδ. Β. Ρηγοπούλου, Θεσ/νίκη 1979, σελ. 219-221

λ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ





Κα δι τοτο, λέγει Παρθένος, συνέλαβα τν Υἱὸν το Θεο κα δι τοτο ατς λαβεν ξ μο σάρκα μψυχωμένην, λογικήν, νοεράν, θελητικν κα ατεξούσιον κα νωσεν ατν ες τν δικήν του πόστασιν, δι ν κχύσ τ πλούσιον ατο λεος ες τς γενες τν νθρώπων, που μέλλουν ν φοβηθον ατν κα ν πιστεύσουν ατ. Ο φοβούμενοι τν Θεόν, τοι ο δι μετανοίας ες φόβον τρεπόμενοι, ατο λεονται π τν Θεόν, ο δ μ φοβούμενοι, τοι ο μ μετανοοντες, οκ λεονται. Διότι τ λεος το Θεο, ν κα λέγεται λεος, μως ες τος ξίους το λέους δίδοται κα χι ες τος ναξίους ατο· ἐὰν γρ κα ες τος ναξίους δίδοτο, λοι ο μετανόητοι μαρτωλομ θ σώζοντο κα οδεμς θ κολάζετο. Τοτο δ ναντιοται ες τν θείαν δικαιοσύνην κα ποδείχνει τν Θεν δικον. θεν επεν Χρυσορρήμων, ρμηνεύων τλέησόν με, κύριε, τι σθενής εμι” το ϛ´ ψαλμο: «Πάντες λέους δεόμεθα, λλ ο πάντες ξιοί σμεν λεεσθαι· ε γρ κα λεός στιν, μως τν ξιον πιζητε· μν ον ξιόν τι το λεηθναι ποιήσας, ρε· λέησόν με· δ κβαλν αυτν το ταύτης τυχεν τς συγγνώμης, μάτην ρε τό· λέησόν με. Ε γρ φ παντας μελλεν λεος ρχεσθαι, οδες ν κολάσθη· λλ κα οτος χει τιν κρίσιν, κα τν ξιον πιζητε κα τν πιτήδειον, στε ατο πολασαι»[…] Οτω δ κα ες τν Μωυσν επεν Θεός: «λεήσω ν ν λε, κα οκτειρήσω ν ν οκτείρω» (ξ. λγ´19). Κα πάλιν: «γώ εμι Κύριος Θεός σου κα ποιν λεος ες χιλιάδας τος γαπσί με κα τος φυλάσσουσι τ προστάγματά μου» (ξ. κ´6). Κα Δαβδ τοτο σχεδν τ διον λέγει: «τι κατ τ ψος το ορανο π τς γς κραταίωσε Κύριος τ λεος ατο (οχ π πάντας) λλ π τος φοβουμένους ατόν» (Ψαλμ. ΡΒ´ 11) […]

. ρμόζει δ κα ρητν τοτο κα ες σένα Χριστιανέ, διότι, ἐὰν κα σ γαπς ν σ λεήσ Θες κα ν σο χαρίσ τν φεσιν τν μαρτιν σου, πρέπει ν φοβσαι τν Θεόν, χι μως ν τν φοβσαι πλς, λλ ς Θεν φοβερόν, ς Θεν δίκαιον κα ς Θεν «δυνάμενον κα ψυχν κα σμα πολέσαι ν γεένν», καθς τ προστάζει διος κα οτω δι τν φόβον ατν ν μετανος κα ν κλαίς δι τς μαρτίας που πραξας, κα ες τ ξς ν πέχς κα ν μ κάμνς πλέον ατάς, καθς λέγει δ Θεοτόκος: «Κα τ λεος ατο ες γενεν κα γενεν τος φοβουμένοις ατόν». Καθς γρ ταν θέλ τινς ν λάβ π τν μυρεψν μρον, πρέπει πρτον ν τοιμάσ τ γγεον δι ν χύσ τ μρον μέσα ες ατό, τσι κα ποιος θέλει ν λάβ λεος π τν Θεόν, πρέπει ν τοιμάσ τ γγεον τς ψυχς του, δι ν λάβ τ θεον λεος, πειδ χωρς ν χ γγεον, λεος δν τ δίδοται· γγεον δ εναι φόβος το Θεο, εναι πρς Θεν λπίς, εναι μετάνοια κα ποχ το κακο, εναι τ πένθος, κατάνυξις, τ δάκρυα. θεν μέγας Βασίλειος επεν τι διάθεσις το νθρώπου εναι μέτρον το λέους το Θεο, κα σον ατ εναι χωρητική, τόσον δίδοται κα τ θεον λεος·ρμηνεύων γρ οτως τ «γένοιτο Κύριε τ λεός σου φ μς, καθάπερ λπίσαμεν π σέ» το λβ´ Ψαλμο, λέγει· «ρς πς πιστημόνως προσηύξατο; τν δίαν διάθεσιν μέτρον ποίησε τς πιχορηγίας τν οκτιρμν το Θεο· τοσοτός, φησι, γένοιτο λεός σου φ μς, σην φθάσαντες μες π σο τν λπίδα κατεβαλόμεθα». Επε δ κα σύχιος· « αυτν μ λεήσας, πς παρ το Κριτο λεηθναι δύναται;», τοι οδαμς. ρμόζει δ ες τοτο κα κενο, που επεν μέγας ντώνιος· οτος γρ ες τν επόντα ατ· «λέησόν με ββ, κα εξαι πρ μο»· πεκρίνατο· «οτε γώ σε λε, οτε Θεός, ἐὰν μ σ σατν λεήσς». θεν, ἐὰν σ δελφ δν μετανoς, λλ τρέχεις ες τν λάσπην τς μαρτίας σον χoρoς, ξευρε τι δν μπoρες ν λάβς τ λεoς τo Θεo· διότι πooς πoτ λεε κα σπλαγχνίζεται κενoν πo πηγαίνει μόνoς τoυ κα πιάνει τ φίδια κα πιάνωντάς τα δαγκώνεται π ατ κα θανατώνεται; Bέβαια, oδείς.
.               Δι
τoτo λέγει Σειράχ: «Τίς λεήσει παoιδν φιόδηκτoν κα πάντας τoς πρoσάγoντας θηρίoις;» (Σειρ. ιβ´ 13). τσι κα Θες δν λεε, oτε σπλαγχνίζεται κενoν τν Χριστιανν πo πηγαίνει μόνoς τoυ ες τν μαρτίαν κα πράττoντας ατήν, φαρμακεύεται κα ψυχικς θανατώνεται.
.
ξευρε λoιπόν, μαρτωλέ, σύντρoφε δικέ μoυ, τι ἐὰν δν φεθς π τν μαρτίαν κα λάβς σύνεσιν τo κακo πo καμες, κα ἐὰν δν ξoμoλoγηθς ες τν Πνευματικόν σoυ, Θες πo σ πλασε, δν θέλει σ λεήσει.
.
τσι μόνoς Toυ τ βεβαιώνει δι τo σαΐου: «O γρ λαός στιν χων σύνεσιν, δι τoτo o μ oκτειρήσ πoιήσας ατoύς, oδ πλάσας ατoς o μ λεήσ» (σ. κζ´ 11). Επε δ κα ερς Aγoυστνoς: « πλάσας σε νευ σo, o δύναται σσαί σε νευ σo». Ἐὰν δ σ μαρτάνωντας κα μ μετανoντας, μηδ ξoμoλoγoύμενoς, χς λπίδα, τι θέλει σ λεήσει Θεός, ξευρε, τι λπίς σoυ ατ εναι ψευδς κα μ τ ψεδoς παρηγoρσαι.
.
θεν πληρoται ες σ τ τo σαΐoυ κενo: «θήκαμεν ψεδoς τν λπίδα μν κα τ ψεύδει σκεπασθησόμεθα» (σ. κη´ 15).

 

 

Πηγή

 

 


Αν δεν μπορείτε να διαβάσετε άρθρο κάντε κλικ εδώ.

Ο ρόλος της συμβουλευτικής ψυχολογίας σε συνθήκες κρίσης

 


Αν δεν μπορείτε να διαβάσετε άρθρο κάντε κλικ εδώ.
2019 onisimos.gr All rights reserved Developed by B.I.S