ΤΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΙΟΥ

Η πρόληψη μειώνει το κοινό έγκλημα

Της ΝΑΝΤΙΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

«Το έγκλημα πρέπει να αντιμετωπίζεται συνολικά και όχι σαν μεμονωμένη ενέργεια. Είτε το θέλουμε είτε όχι πρέπει να ασχοληθούμε με τις αιτίες που το προκαλούν. Μόνο έτσι έχουμε πιθανότητες να μειώσουμε την εγκληματικότητα» υποστηρίζει ο καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αντώνης Μαγγανάς, επιχειρώντας να δώσει απάντηση στα αυξανόμενα κρούσματα βίας των τελευταίων ημερών.


Οι κατασταλτικές μέθοδοι δεν ελαττώνουν την εγκληματικότητα, λένε οι επιστήμονες. Αντίθετα, οι ήπιες πολιτικές αποδεικνύονται πιο αποτελεσματικές.Ο ίδιος εντοπίζει τη γεννεσιουργό αιτία σειράς ανομιών, όπως τα εγκλήματα κατά της περιουσίας, στο κράτος και στο ότι πρώτο αυτό παρανομεί: «Το κράτος έχει καταστρατηγήσει συλλογικές συμβάσεις και δικαιώματα κατοχυρωμένα με νομοθετικές και διοικητικές πράξεις. Τώρα λοιπόν ο πολίτης μπορεί με τη σειρά του να παραβατήσει απέναντι σε αλλαγές οι οποίες επιβλήθηκαν de facto.

»Αυτοί που θίγονται είναι αυτοί που κατά κύριο λόγο είναι ήδη βεβαρημένοι. Μιλάμε κυρίως για μετανάστες αλλά και για ημεδαπούς που θα αντιμετωπίσουν το φάσμα της φτώχειας. Περιμένω κατ' επέκταση φοροδιαφυγές, αδυναμίες πληρωμών κ.λπ. Εκτιμώ ότι θα έχουμε τρομερά προβλήματα με αυτά τα αδικήματα γιατί θα θεωρηθούν ως απαντήσεις σε πράξεις που δεν ήταν αφ' εαυτών σύννομες» τονίζει ο καθηγητής.

Ερευνα του Παντείου Πανεπιστημίου η οποία ολοκληρώθηκε το καλοκαίρι του 2010 διαπιστώνει ότι η εγκληματικότητα μπορεί να μειωθεί με δύο τρόπους:

* Με την υιοθέτηση και εφαρμογή πιο κατασταλτικών μεθόδων και την αύξηση του αριθμού των εγκλείστων.

* Με τη βελτίωση των οικονομικών συνθηκών διαβίωσης και την αποδοχή νέων κοινωνικών και πολιτιστικών αξιών που θα στηρίζονται στην ανεκτικότητα και στο σεβασμό προς τον άλλο.

Τα δεδομένα της έρευνας, η οποία αφορά στην εξέλιξη της εγκληματικότητας στην Ελλάδα, συγκλίνουν στο ότι «ο δεύτερος, πιο ήπιος δρόμος είναι προτιμητέος εφόσον συνάδει με τις αρχές μιας ελεύθερης και δημοκρατικής κοινωνίας».

Ταυτόχρονα απαραίτητη εμφανίζεται η χάραξη μιας συνολικής προληπτικής αντεγκληματικής πολιτικής, η οποία θα αντιμετωπίζει σφαιρικά τις προβληματικές καταστάσεις με τη λήψη μέτρων για τους νέους, τους μετανάστες, τις κακοποιημένες γυναίκες, καθώς και μέτρων περιστασιακής πρόληψης όπως η καλύτερη επιτήρηση και φωτισμός δρόμων.

Το 1985 στον Καναδά πραγματοποιήθηκε μεταστροφή της νομοθεσίας προς την αυστηροποίηση. Ομως το 2003 ο καναδός νομοθέτης αναγνώρισε την αποτυχία της κατασταλτικής πολιτικής επανερχόμενος στο «προνοιακό» πρότυπο, χωρίς παράλληλα να ξεχνά το βασικό στόχο της προστασίας του κοινού. Προστασία που τελικά επετεύχθη όχι μέσω τιμωρητικών μέτρων αλλά μέσω της επανένταξης των παραβατών.

Από τα στατιστικά στοιχεία που επικαλείται η έρευνα γίνεται φανερό ότι η εγκληματικότητα στην Ελλάδα διαχωρίζεται σ' αυτή που τελείται από αλλοδαπούς και σ' εκείνη των ημεδαπών. Αν αθροιστούν μάλιστα όλα τα αδικήματα, η πρώτη κατηγορία αντιπροσωπεύει ένα ποσοστό 57,15%.

Για ορισμένα αδικήματα θεωρείται αναπόφευκτο να τελούνται σχεδόν αποκλειστικά από αλλοδαπούς, «δεδομένων των δυσκολιών που βιώνουν και της κατάστασης ανάγκης στην οποία βρίσκονται» λένε οι εγκληματολόγοι. Η πλαστογραφία, η επαιτεία και η καταπάτηση της πνευματικής ιδιοκτησίας τελούνται σχεδόν αποκλειστικά από αλλοδαπούς σε ποσοστά 95%, 87% και 84% αντίστοιχα, όπως και οι μισοί καταγεγραμμένοι βιασμοί (49%).

Η απουσία σωστής μεταναστευτικής πολιτικής έχει προκαλέσει σημαντικά προβλήματα, σημειώνουν οι ερευνητές. «Πρέπει όμως να ξεκαθαριστεί ότι οι Ελληνες πρέπει να είμαστε ευγνώμονες προς τους ανθρώπους αυτούς. Η συμβολή τους τόσο στην αγροτική, την οικοδομική και την τουριστική ανάπτυξη αλλά και τη βοήθεια στα νοικοκυριά είναι καθοριστική. Οι άνθρωποι όμως αυτοί "χρησιμοποιούνται" -στην ουσία ξεζουμίζονται σαν λεμόνια- γιατί είναι "οικονομικά συμφέροντες"» τονίζουν.

Από τη στιγμή που θα διεκδικήσουν τα όποια οικονομικά ή κοινωνικά τους δικαιώματά τους παύουν να ενδιαφέρουν τον έλληνα πολίτη και κατ' επέκταση το ελληνικό κράτος. «Ομως δεν είναι ούτε μηχανές ούτε σκλάβοι γαι να συμπεριφέρονται όπως εμείς θα το επιθυμούσαμε. Ζουν με ελάχιστους πόρους κοντά σε ανθρώπους των οποίων συχνά η αλαζονική συμπεριφορά καταντά ωμή πρόκληση γι' αυτούς. Η ανέχεια και η αδυναμία τις οποίες βιώνουν μπορούν να τους οδηγήσουν στην εγκληματικότητα σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ' ό,τι εμάς» υπογραμμίζεται στη μελέτη.

Οταν λοιπόν εμφανιστεί αυτή η αναπόφευκτη και εν πολλοίς αναμενόμενη εγκληματικότητα των αλλοδαπών, η κοινή γνώμη ζητεί από την πολιτεία να επιλύσει το πρόβλημα. Και η πολιτεία, επιφορτίζει τον κατασταλτικό μηχανισμό να δείξει την πιο σκληρή και αυστηρή μορφή του ώστε να ικανοποιηθεί η κοινή γνώμη. Μπλόκα, κλούβες, δημιουργία γκέτο είναι πολιτικές που υιοθετούνται για τη συγκυριακή αντιμετώπιση του προβλήματος.

«Πριν εκφράσουμε οποιαδήποτε μομφή προς την πολιτεία για την ανυπαρξία πραγματικής μεταναστευτικής πολιτικής ή στην αστυνομία ή τα δικαστήρια για την αυστηρή αντιμετώπιση των αλλοδαπών πρέπει να κάνουμε το δικό μας mea culpa και να ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε απ' αυτούς» σημειώνει ο Αντ. Μαγγανάς. «Θέλουμε "σκλάβους" που να μας υπακούουν μηχανικά ή συνεργάτες και βοηθούς με δικαιώματα;».

 Πηγή 

Σχολείο δεύτερης ζωής 

Αξιοποιώντας το εργαλείο της εκπαίδευσης, ένας 63χρονος καθηγητής δίνει την ευκαιρία 

σε κρατούμενες να υπερβούν τα δεινά του εγκλεισμού. 


Συνέντευξη του Κλήμη Πυρουνάκη στον Σπύρο Ζωνάκη

Περιοδικό δρόμου ΣΧΕΔΙΑ τεύχος 10 Δεκέμβριος 2013 σελίδες 22-25



Αν δεν μπορείτε να διαβάσετε άρθρο κάντε κλικ εδώ.



Ήταν κάποτε μια γριούλα που αφού γέρασε αρκετά αποφάσισε πως καλύτερα θα ήταν για την ίδια, να μπει σε κέντρο φροντίδας ηλικιωμένων ατόμων. Έτσι ετοίμασε μια μικρή βαλίτσα και με ένα ταξί πήγε. Η νοσοκόμα που γνώριζε για την άφιξη της, την πλησίασε και της είπε:

-Ελάτε παρακαλώ να σας δείξω το δωμάτιο σας πριν το ετοιμάσουμε.

-Μα δεν χρειάζεται να το δω. Ετοιμάστε το, απάντησε η γριούλα.

-Μα έχετε επιλογή ανάμεσα σε 3 είδη αν θέλετε να τα δείτε και να διαλέξετε πιο από όλα σας αρέσει πιο πολύ.

-Δεν χρειάζεται καλή μου, επανάλαβε η γριούλα. Δεν χρειάζεται να το δω, μου αρέσει ήδη.

-Μα πως? Ξαναρώτησε η νοσοκόμα. Αφού δεν το είδατε.

-Δεν χρειάζεται να το δω. Έχω ήδη αποφασίσει ότι μου αρέσει, απάντησε με ένα ζεστό χαμόγελο ζωγραφισμένο στο γλυκό αλλά γερασμένο προσωπάκι της.

Τότε η νοσοκόμα της έδειξε το ένα απ τα 3 δωμάτια και την συνόδεψε μέχρι εκεί. Η γριούλα την ευχαρίστησε και η νοσοκόμα την ρώτησε ξανά με κάποιο δισταγμό.

-Είστε σίγουρα εντάξει? Τώρα που το είδατε συνεχίζετε να πιστεύετε ότι αυτό σας αρέσει? Χωρίς να δείτε και τις άλλες δύο επιλογές?

-Μα φυσικά. Πολλά πράγματα στη ζωή κορίτσι μου, της απάντησε η γριούλα, δεν θέλουν πολύ σκέψη. Είναι θέμα απόφασης και αγάπης. Αποφάσισα ότι θα το αγαπώ χωρίς να μπω στην διαδικασία να διαλέξω ανάμεσα σε άλλα. Σάμπως μια γυναίκα άμα γεννήσει το παιδί της, όσο άσχημο και αν είναι δεν θα το αγαπάει? Άσε που δεν θα το δει ποτέ άσχημο. Είναι θέμα απόφασης και αγάπης.

Ας μην γελιόμαστε: τίποτα δεν είναι εύκολο και όλα είναι στο χέρι μας. Μα κυρίως, όλα είναι θέμα νου. Ο νους που αποφασίζει -και πρέπει να αποφασίζει- να ευτυχήσει, αντί να επιλέξει τον εύκολο δρόμο του παράπονου και της εγκατάλειψης.

Μην εγκαταλείπετε την ελπίδα, την προσπάθεια, την αισιοδοξία και την απλότητα. Διότι τελικά, αυτή η παραγκωνισμένη απλότητα, στην σκέψη και στις επιλογές, είναι η χαμένη δίδυμη αδελφή της ΕΥΤΥΧΙΑΣ.

 

Πηγή 



Πριν από 30 χρόνια, η Τζέιν Ελιοτ, μια δασκάλα στην Αϊόβα των ΗΠΑ, στην προσπάθειά της να κατανοήσει το φαινόμενο του ρατσισμού, έκανε ένα πείραμα. Δίδασκε μαθητές της τρίτης τάξης του δημοτικού σε μια αγροτική περιοχή με ελάχιστες μειονότητες.

(Η Αϊόβα είναι μια πολιτεία των ΗΠΑ με έκταση όση η μισή Ελλάδα περίπου και με πληθυσμό τρία εκατομμύρια κατοίκους.  Ο Δήμος Ράισβιλ στον οποίο έγιναν αυτά που θα διαβάσετε παρακάτω, είναι ένα αγροτικό χωρίο με βασική παραγωγή τα καλαμπόκια)

Είπε λοιπόν στους μαθητές της ότι όσοι είχαν γαλανά μάτια ήταν ανώτεροι από εκείνους με καστανά. 

Τους έπεισε με «επιχειρήματα» του τύπου ότι ο Ουάσιγκτον είχε γαλανά μάτια και άλλα παρόμοια. 

Οι «ανώτεροι» υποτίθεται ότι ήταν ευφυέστεροι και μπορούσαν να δίνουν διαταγές στους «κατώτερους». 

Οι τελευταίοι φορούσαν έναν διακριτικό γιακά για να ξεχωρίζουν.



Οι γαλανομάτηδες μετατράπηκαν σε καταπιεστές και αλαζόνες, ενώ οι καστανομάτηδες, περιέγραφαν τον εαυτό τους ως «μίζερος» και «βλάκας». Οι επιδόσεις στους καστανομάτηδες έπεσαν κατακόρυφα. 

Κάποια στιγμή η δασκάλα πληροφόρησε τα παιδιά ότι είχε κάνει λάθος αφού στην πραγματικότητα οι καστανομάτηδες ήταν «ανώτεροι» και οι γαλανομάτηδες «κατώτεροι». Οι ρόλοι άλλαξαν ακαριαία. 

Οι γαλανομάτηδες έγιναν «μίζεροι» και «βλάκες» και οι καστανομάτηδες καταπιεστές και αλαζόνες. 

Οι επιδόσεις στους γαλανομάτηδες από καλές έγιναν κακές.

Καθώς είπε η δασκάλα, «παιδιά που συνεργάζονταν θαυμάσια και συμπαθούσαν το ένα το άλλο, 

μετατράπηκαν σε μοχθηρά, βίαια και ρατσιστικά άτομα. Ηταν αηδιαστικό.

 Πηγή 

Μία τάξη φυλετικά διαχωρισμένη


Μία ημέρα μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το 1968, η Jane Elliott πήγε να διδάξει στο δημοτικό της πόλης της στην Άιοβα, όπου κατοικούσαν μόνο λευκοί. Χώρισε τους μαθητές της σε δύο ομάδες, εκείνους με γαλάζια μάτια κι εκείνους με καφέ μάτια, και αποφάσισε να τους δώσει ένα γερό μάθημα κατά των φυλετικών διακρίσεων

2019 onisimos.gr All rights reserved Developed by B.I.S