Δεν είναι απλό να ευχαριστείς το Θεό την ώρα των δοκιμασιών. Στα ευχάριστα και χαρούμενα, άνετα βγαίνει το «δόξα τω Θεώ». Στα δύσκολα και δυσάρεστα, πώς μπορείς να το λες; Όταν οι άγιοι δεν είχαν δοκιμασίες έλεγαν «με εγκατέλειψε ο Θεός». Πώς εμείς το λέμε όταν έλθουν οι δοκιμασίες και «δεν βλέπουμε άσπρη μέρα»;

Είναι αλήθεια πως η χριστιανική ζωή διαφέρει από την κοσμική, όχι κατά πως νομίζουν μερικοί, ότι η πρώτη είναι όλο άσκηση κι αγώνας και η δεύτερη διασκέδαση και γλέντι. Η αντίληψη ότι ο χριστιανός δεν έχει χαρά αλλά ικανοποίηση επειδή εφαρμόζει το θέλημα του Θεού που θέλει κόπους και στερήσεις, φαίνεται πως είναι ένα μεγάλο ψέμα. Η διαφορά του χριστιανικού από τον κοσμικό τρόπο ζωής, βρίσκεται στη θέα των δοκιμασιών και των θλίψεων, που οπωσδήποτε θα έρθουν στη ζωή.

Όσοι με υπομονή και εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού πέρασαν το δικό τους Σταυρό, βεβαιώνουν πως δεν ήταν μόνοι. Αόρατα και αθόρυβα παρέστεκε Εκείνος, που πέρασε το μεγάλο Σταυρό και γι’ αυτό γνώριζε τα βιώματά τους. Κι ακόμα, πως η δοκιμασία έχει το λόγο της, συνήθως θεραπευτικό αλλά και για να ετοιμαστεί η καρδιά να χωρέσει τη χάρη που ακολουθεί τις δοκιμασίες.

Το «δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν», που ο ιερός Χρυσόστομος το είπε και έκλεισε τα μάτια του, το είπε στις κακουχίες, στην εξορία, στον πόνο της εγκατάλειψης. Γιατί τότε ζούσε την οικειότητα με τον εσταυρωμένο Κύριό του, που, μέσα από το Σταυρό και τις ποικίλες μορφές θανάτου, νίκησε το θάνατο και «εχαρίσατο ημίν ζωήν την αιώνιον».

Όποιος αποδέχεται την όποια δοκιμασία του, ως παραχώρηση Θεού που στοχεύει στη γνώση ενός άλλου τρόπου ζωής κι ετοιμάζει την ύπαρξη να γνωρίσει την όντως ζωή, αυτός κατανοεί την ευλογία του πόνου. Αυτός μπορεί να πει με την καρδιά του « δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν», γιατί ξέρει πως ο Χριστός θέλει να τον κάνει δικό Του, όμοιο Του στο πάθος και στην Ανάστασή Του. Ξέρει πια ότι οι δοκιμασίες δεν είναι τιμωρίες, γιατί ο Θεός δεν τιμωρεί, ακόμα και αν δεν θέλουμε να είμαστε δικοί Του. Είναι η πραγματική αγάπη και ελευθερία που καλεί, μέσω των δοκιμασιών, σε προσωπική συνάντηση και ένωση.

Αλήθεια, πώς θα ενωθείς με τον Χριστό, όταν δεν πόνεσες, δεν ταπεινώθηκες, δεν έκλαψες στη μοναξιά σου; Πώς θα νιώσεις το «περίλυπος εστι η ψυχή μου έως θανάτου», που είπε στη Γεθσημανή λίγο πριν το Σταυρό, όταν ποτέ δεν λυπήθηκες έως θανάτου; Πως, ακόμα, θα καταλάβεις το «Θεέ μου, Θεέ μου, μου ίνα τι με εγκατέλιπες;» όταν πάντα νιώθεις αυτάρκης;

Κι όταν τα πιο πάνω σού γίνουν βιώματα, τότε θα σου δοθεί και η εσωτερική πληροφορία της νίκης κατά του δικού σου θανάτου, που θα σου φέρει τη χαρά και την πληρότητα. Στις δε μικρές και μεγάλες δοκιμασίες, που θα έρχονται μέχρι το τέλος της ζωής, θα μπορείς και συ να λες αυθόρμητα το λόγο του μεγάλου ιεροκήρυκα όλων των αιώνων: « δόξα τω θεώ πάντων ένεκεν».

 

 

Πηγή

 

 

 

 

 

Άνθρωπέ μου, φίλε μου και αδελφέ μου, να προσεύχεσαι. «Προσευχή» σημαίνει να μιλάς με τον Θεό. Και είναι αυτό η ανώτερη έκφραση του ανθρώπου, το να μιλάει με τον Θεό του, τον πλάστη του και δημιουργό του!

Επειδή η προσευχή είναι και μία ομολογία της πίστης μας στο Θεό, πρέπει να την αρχίζουμε με την Αγία Τριάδα. Αυτός είναι ο Θεός μας. Να την αρχίζουμε, δηλαδή, με το, «Εις το Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, Αμήν». Επίσης από την προσευχή μας δεν πρέπει να απουσιάζει η Παναγία. Γιατί, όπως ο Υιός του Θεού, ο Χριστός μας, πέρασε από την Παναγία για να έρθει ανάμεσά μας, έτσι και η προσευχή μας πρέπει να περνάει από την Παναγία, για να φθάσει στον Θεό.

Να προσεύχεσαι, αγαπητέ μου, παντού και πάντοτε. «Εν παντί καιρώ και τόπω». Και περπατώντας στο δρόμο και ξαπλωμένος στο κρεβάτι μπορείς να προσεύχεσαι. Ο Ιώβ ήταν πεταμένος στην κοπριά για την αρρώστια του, αλλά εκεί έλεγε την ωραία δοξαστική προσευχή του: «Είη το Όνομα Κυρίου, ευλογημένον από του νυν και έως του αιώνος»! Στην προσευχή σου, άνθρωπέ μου, να λες στο Θεό ο,τι θέλεις. Σαν το μικρό παιδάκι, που λέει στον μπαμπά του ότι θέλει καραμέλλες! Όλα τα προβλήματά σου και τις αγωνίες σου, όλα να τα λες στον Θεό. Μην ξεχνάς όμως να παρακαλείς τον Θεό να σου συγχωρέσει τα αμαρτήματά σου. Επίσης στην πρωινή σου και βραδυνή προσευχή, να λες και το «Πάτερ ημών», γιατί μας το είπε ο Κύριος να λέμε την προσευχή αυτή, γι᾽ αυτό και την λέμε «Κυριακή προσευχή». Αν η ψυχή σου θέλει περισσότερα, πες τους Χαιρετισμούς στην Παναγία, έστω μία Στάση την ημέρα. Έχουν μεγάλη δύναμη οι Χαιρετισμοί στην Παναγία. Αλλά μην παραλείπεις να λες στην προσευχή σου και τα ατομικά σου αιτήματα, βγαλμένα από την καρδιά σου. Και με την προσευχή σου, αγαπητέ, να αγκαλιάζεις όλο τον κόσμο παρακαλώντας τον Θεό για χήρες, για ορφανά, για αρρώστους, για χρεωμένους, για αστέγους, για τους πρόσφυγες αδελφούς και για όλο γενικά τον κόσμο.

Τέλος, σου συνιστώ να λες κάθε μέρα αυτή την σύντομη και πεντάλογη προσευχή: «ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ, ΕΛΕΗΣΕ ΜΕ». Και να λες και την άλλη σύντομη προσευχή της Εκκλησίας μας στην Παναγία: «Θεοτόκε Παρθένε, Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία, ο Κύριος μετά Σου. Ευλογημένη Συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της Κοιλίας Σου• ότι Σωτήρα έτεκες των ψυχών ημών».

 

 

Πηγή

 

 

 

 

Από τότε ήρξατο ο Ιησούς κηρύσσειν και λέγειν. «Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 4, 17)
«Από τότε άρχισε κι ο Ιησούς να κηρύττει και να λέει: Μετανοείτε, γιατί έφτασε η βασιλεία του Θεού»
 
 
   Αναζήτηση της γης ή του τρόπου ή των προσώπων της ευτυχίας είναι το ταξίδι της ζωής μας. Και η ευτυχία νοείται στον παρόντα κόσμο. Ο πολιτισμός μας άλλωστε επισημαίνει τους τρόπους με τους οποίους σήμερα, εδώ και τώρα, μπορούμε να ευτυχήσουμε. Αν έχουμε την οικονομική άνεση για να μπορούμε όχι μόνο να καλύπτουμε τις ανάγκες μας, αλλά για να καταναλώνουμε ό,τι θεωρείται πρότυπο, αν μπορούμε να ικανοποιούμε τις σαρκικές επιθυμίες μας, διότι δικαιούμαστε τον έρωτα και όχι μόνο τον δεσμευτικό, αλλά κυρίως τον σωματικό με όποιον ή όποια θέλουμε, αν έχουμε ασφάλεια στην πορεία μας, χωρίς κανείς να μας θίγει, αν δεν έχουμε στενοχώριες, είτε με την μορφή της ασθένειας και του θανάτου είτε με την μορφή της απόρριψής μας από τους άλλους, αν μπορούμε να ζήσουμε χρόνια πολλά και καλά με την βοήθεια της επιστήμης, τότε έχουμε εισέλθει στην οδό της ευτυχίας. Κλειδί είναι το ΕΓΩ. Η ευτυχία είναι υπόθεση προσωπική. Οι άλλοι με τους οποίους συναναστρεφόμαστε οφείλουν να μας συνδράμουν στην προσπάθεια αυτή, αν, όπως ισχυρίζονται, μας αγαπούνε. Κι εμείς μπορούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτούς, αν και συχνά η ίδια η παρουσία μας είναι πολλαπλώς ευεργετική γι’ αυτούς. Εμείς όμως προηγούμαστε, όχι εκείνοι. 
 Στην πορεία αυτή η ήττα και ο θάνατος κρύβονται. Γι’ αυτό και η χριστιανική παράδοση δυσκολεύει ιδιαίτερα τους ανθρώπους των καιρών μας. Η πίστη συνοδεύεται από αυτό που ονομάζουμε ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ. Κάθε τι που κάνουμε στα πλαίσια της ζωής της Εκκλησίας έχει μέσα του ένα προσδοκώμενο. Αυτό της βασιλείας των Ουρανών για την οποία αξίζουν και ο κόπος και η υπομονή. Και η Βασιλεία των Ουρανών δεν είναι αφηρημένη υπόθεση, αλλά έχει να κάνει με την κοινωνία με τον ΧΡΙΣΤΟ στην ζωή της ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.
 Νηστεύουμε για παράδειγμα διότι προσδοκούμε τον Νυμφίο των καρδιών μας

για να συνεορτάσουμε μαζί Του το Πάσχα ή τα Χριστούγεννα. Αγαπούμε και συγχωρούμε διότι Εκείνος πρώτος μας αγαπά και μας συγχωρεί και περιμένουμε και την δική Του συγχώρεση τόσο στον παρόντα χρόνο όσο και στην αιωνιότητα. Χαιρόμαστε την ζωή μας μέσα από το ήθος της Εκκλησίας, το οποίο είναι ανατρεπτικό της προτεραιότητας του ΕΓΩ χωρίς να αρνείται την μοναδικότητά του, καθώς το εντάσσει στο ΕΜΕΙΣ, στην συνάντηση με τον πλησίον, και περιμένουμε την μεταμόρφωσή μας μέσα από την υπέρβαση των παθών, όχι για να δικαιωθούμε, αλλά για να μπορέσουμε να ανοιχτούμε στον συνάνθρωπό μας χωρίς το ΕΓΩ μας να μας αποτρέπει, στην λογική του συμφέροντος. Προσδοκούμε όχι τον θάνατο, αλλά την Ανάσταση. Γι’ αυτό γνωρίζουμε ότι δεν είμαστε αναντικατάστατοι, αλλά κάνουμε το χρέος μας ελπίζοντας διά της πίστεως ότι θα βρούμε φως στο σκοτάδι, χωρίς να φοβόμαστε την ήττα, αλλά και χωρίς να συμβιβαζόμαστε μ’ αυτήν!
 Το πρώτο κήρυγμα του Χριστού μετά την βάπτισή Του στον Ιορδάνη από τον Πρόδρομο είναι συνέχεια του κηρύγματος του Βαπτιστή: «είναι κοντά, έφτασε η βασιλεία των ουρανών». Έφτασαν δηλαδή η χάρις, η αλήθεια, η νέα ζωή, με την παρουσία Του. Και δεν έχουν ως προϋποθέσεις τους το χρήμα, την δύναμη, το συμφέρον, την ικανότητα του ΕΓΩ να ξεχωρίζει, το ψέμα ή έναν υλικό κόπο υπερβολικό, που απομυζά κάθε ικμάδα ζωής, αλλά την κοινωνία με το πρόσωπο του Χριστού, την αγάπη, την πτωχεία των παθών, την ταπεινότητα, την αλήθεια κι έναν πνευματικό κόπο, ο οποίος στηρίζεται στην προσευχή και την ελεημοσύνη της καρδιάς, όπως επίσης και στην πάλη εναντίον των λογισμών, οι οποίοι μας βασανίζουν για να υπερτονίσουν το ΕΓΩ. Ο Χριστός είναι το κλειδί. Και την ίδια στιγμή η μετάνοια.
Αυτό το «μετανοείτε» είναι μία συνεχής υπόμνηση αλλαγής προτεραιοτήτων. Η Βασιλεία των Ουρανών δεν είναι για τους τέλειους, αλλά για όλους. Δεν είναι γι’ αυτούς που τα κάνουν όλα σωστά, αλλά και για εκείνους που μετανιώνουν για τον προσανατολισμό της ζωής τους, για τα λάθη και τα πάθη τους, που αφήνουν το ΕΓΩ δίπλα και εγκολπώνονται τον Χριστό και την αγάπη. Η Βασιλεία των Ουρανών είναι για όσους θέλουν να είναι ελεύθεροι. Είναι τελικά ένας δρόμος που χωρά στην πορεία του όλους μας. Αρκεί να ακούμε Χριστό και να ζούμε Χριστό!
Δεν θα μας επαινέσουν οι άνθρωποι. Οι πολλοί θα πούνε ότι ο τρόπος της Βασιλείας είναι στην καλύτερη περίπτωση μία μεταφυσική υπόσχεση. Συνήθως θα πούνε ότι οι χριστιανοί χάνουν την χαρά της ζωής. Δεν γνωρίζουν, ίσως και δεν γνωρίζουμε, ότι η κοινωνία με τον Χριστό στην ζωή της Εκκλησίας, στην βασιλεία της Θείας Ευχαριστίας, στο κάλλος της αγάπης που συγχωρεί και μοιράζεται, στην τόλμη να μην φοβόμαστε ήττα και θάνατο αλλά να προχωρούμε και προς τα εκεί με πίστη και ελπίδα κάνουν την ΠΡΟΣΜΟΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ! Ό,τι μας λείπει, ο Χριστός το αναπληρώνει , δείχνοντάς μας την αγάπη του Τριαδικού Θεού, ο Οποίος επεφάνη εν Ιορδάνη για να ανοίξει την οδό της καινής κτίσεως για όλους. Χωρούμε όλοι. Ας προσευχόμαστε για μας, αλλά και για όσους γνωρίζουμε, να οικειωθούμε τον τρόπο. Και ο Χριστός θα δώσει τις ευκαιρίες, ώστε ουδείς να αισθάνεται ως μη κεκλημένος στην χαρά και το φως της Βασιλείας των Ουρανών, στην ευτυχία του σήμερα και του αιώνιου!

 

 

 

Πηγή

 

 

 

 

π. Σπυρίδων Σκουτής 
 

Διάβάζουμε στο διαδίκτυο διάφορα άρθρα του τύπου : «Βγάλε τους τοξικούς ανθρώπους από τη ζωή σου», «Η πολλή καλοσύνη βλάπτει», «Να αγαπάς όποιους σε αγαπάνε»,και άλλες τέτοιεςηθικολογικές «αγαπούλες» που τελικά δεν προάγουν πνευματικά τον άνθρωπο αλλά τον κλείνουν χειρότερα στον ναρκισσισμό του. Ο Σταυρός δεν υπάρχει πουθενά. Η δυσκολία , η άσκηση, η πάλη , η υπομονή , ο αγώνας δεν υπάρχουν. Να περνάω καλά χωρίς να κουνήσω το δακτυλάκι μου, όλα να μου πηγαίνουνε ωραία και να έχω τις ευλογίες του Θεού.
Ξεχνάμε όμως ότι «Τα αγαθά κόποις κτώνται και πόνοις κατορθούνται». Τίποτα δεν μας χαρίζεταιακόμα και η χάρις του Θεού που είναι δωρεά στον άνθρωπο, θέλει κόπο και αγώνα για να κρατηθεί. Θεραπεία χωρίς αγώνα δεν υπάρχει. Χρυσό μετάλλιο σε αγώνισμα με φαγοπότι από τον καναπέ δεν υπάρχει. Το μετάλλιο δεν το παίρνει ο θεατής που πίνει μπύρες παρακολουθώντας το άθλημα αλλά αυτός που στερήθηκε πολλά πράγματα. 

Ας δώσουμε κάποιες απαντήσεις στα ηθικολογικά ψυχολογήματα :
«Βγάλε τους τοξικούς ανθρώπους από τη ζωή σου»
Μήπως τελικά είμαι εγώ τοξικός για κάποιους άλλους; Αυτή την πλευρά θα τη δούμε κάποια στιγμή ; Γιατί να βλέπω τιξικότητα παντού ενώ μπορεί να έχω και εγώ θέμα σε σχέση με τους άλλους . Αλλά για να το δω χρειάζεται ταπείνωση. Αν όμως δε με διακρίνει πνεύμα ταπεινώσεως, τότε θα θεωρώ πάντα ότι δεν έχω εγώ το πρόβλημα αλλά ο άλλος κι εγώ θα καμαρώνω για κάποια δήθεν αναμαρτησία.
Πριν λοιπόν κοιτάξουμε τον άλλον και ανοίξουμε την σκανδάλη της γλώσσας ας κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον διαγνωστικό πνευματικό καθρέφτη μήπως αρχίζουμε και βλέπουμε κάποια πράγματα και γίνει έστω κάποια μικρή πνευματική αρχή.


«Η πολύ καλοσύνη βλάπτει»
 Τότε κακώς οι Άγιοι αγάπησαν και θυσιάστηκαν μέχρι θανάτου. Από πότε η αρετή , η αγάπη, το αγαθό μπαίνει σε μπουκαλάκια και θερμόμετρα ; Για να μην πάθει κάτι ο εγωϊσμός μου; Η αγάπη δεν έχει τέλος , αλλιώς δεν είναι αγάπη είναι κάτι άλλο. Η καλοσύνη ως έξοδος αρετής αν της βάλεις όρια μόλις τη δολοφόνησες φρικτά. Όχι! Θα αγαπάμε μέχρι τέλους! Θα αγαπάμε μέχρι θανάτου ! Θα αγαπάμε ότι κι αν συμβεί ! Θα μοιράζουμε αγκαλιές και ας μας φτύνουν , θα αγαπάμε και ας μας βρίζουν . Δεν θα βάλουμε την ανθρωπολογική 

οντολογία σε μαθηματικές εξισώσεις. Δεν θα ακρωτηριάσουμε το ανθρώπινο είναι προς την φυσική του ροή για την πηγή της ζωής με φθηνές εγωιστικές καταστάσεις. Το άλλοθι της σημερινής εποχής είναι «Πρόσεξε μην πληγωθείς!». Θα αγαπώ και ας πληγωθώ, δεν με νοιάζει . Με νοιάζει που αγαπώ και αυτό αρκεί. Το τι θα κάνει η άλλη πλευρά είναι δικό της θέμα και όχι δικό μου.

Για να δούμε τι λέει ο Απόστολος Παύλος (Α΄ΚΟΡ Δ΄12-16): «Όταν μας βρίζουν, ευλογούμε. όταν μας καταδιώκουν, το ανεχόμαστε. Όταν μας δυσφημούν, παρακαλούμε ευγενικά. Σαν σκουπίδια του κόσμου γίναμε, όλων αποσφούγγισμα ως τώρα. Δε σας γράφω αυτά για να σας ντροπιάζω, αλλά σαν τέκνα μου αγαπητά σας νουθετώ. Γιατί και αν μύριους παιδαγωγούς έχετε στο Χριστό, όμως δεν έχετε πολλούς πατέρες. Γιατί στο Χριστό Ιησού μέσω του ευαγγελίου εγώ σας γέννησα. Σας παρακαλώ, λοιπόν, μιμητές μου γίνεστε.


«Να αγαπάς όποιους σε αγαπάνε» Εδώ έρχεται ο Κύριος και βάζει τα πράγματα στη θέση τους. «Εάν δεν αγαπήσετε όσους σας αγαπούν, ποιο μισθό θα έχετε; Δεν κάνουν το αυτό και οι τελώνες; Και εάν δείξετε στοργή στους φίλους σας μόνο, τι εξαιρετικό κάνετε; Δεν κάνουν έτσι και οι τελώνες; Να γίνετε λοιπόν τέλειοι, όπως ο Πατέρας σας ο ουράνιος είναι τέλειος» (Ματθ. 5, 38-48).
 Και τα τελευταία λόγια του Κυρίου επάνω στο Σταυρό βάζουν την ταφόπλακα στην κάθε μορφής φθηνή ηθικολογία της σημερινής εποχής «Πάτερ άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. κγ´ 34).
 Η αγάπη πάει παντού, δεν πάει μόνο στο βόλεμα γιατί τότε δεν είναι αγάπη . Είναι ο λύκος με το ένδυμα προβάτου που του αρέσουν οι αρπακτές για να βολευτεί. Η αγάπη πάει ακόμα στον εχθρό και στον διαφορετικό. Παει παντού και πάντα. Διαφορετικά μετατρέπεται σε ένα ηδονικό συναίσθημα που έχει μέσα του ένα φρικτό ναρκισσισμό και περιμένει ανταπόδοση για να τραφεί .
Η μαγκιά είναι να αγαπάς όπου δεν σε αγαπάνε, εκεί αρχίζει και μυρίζει αγιότητα.Δεν μπορεί Κύριε να ανέβηκες στον σταυρό για μένα χωρίς να φταις κι εγώ να ψάχνω ανταποδοτικές αγάπες όταν η δική Σου αγάπη δεν κοίταξε ποτέ τί θα πάρει αλλά το πώς να δοθεί και με οποιοδήποτε τίμημα.
Στην Ορθόδοξη πνευματική ζωή τον Σταυρό δεν τον κόβουμε με πριόνι αλλά τον αγκαλιάζουμε και ανεβαίνουμε επάνω. Τότε η στιγμή που ακούμε τις Πύλες του παραδείσου να ανοίγουν...
«Ο Θεός αγάπη εστί και ο μένων εν τη αγάπη εν τω θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ» (Α΄ Ιωάν. 4, 16).
Καλόν αγώνα!

 

 

 

Πηγή

 

 

 

 

2019 onisimos.gr All rights reserved Developed by B.I.S