Του π.ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΧΡΥΣΟΠΟΥΛΟΥ*
 

 Στην εχεμύθεια στηρίζεται όλο το θέμα της εξομολόγησης. Κάθε περίπτωση έχει την ιδιομορφία της και χρήζει ανάλογης αντιμετώπισης, κατ' αντιστοιχία των σωματικών ασθενειών και συνταγογραφήσεων. 

 Στην Ορθόδοξη Εκκλησία λίστες με αμαρτίες δεν νοούνται. Οσο και αν απαντήσουμε «ναι» ή «όχι» στα αμαρτήματα που εκθέτουν, δεν καταλήγει σε αληθινή εξομολόγηση, παρά απλά σε αναφορά. Μετάνοια υπάρχει; 
 Ούτε και ανάκριση επιτρέπεται να γίνεται για τους παραπάνω λόγους, ίσως έτσι μάθει αμαρτίες που δεν ήξερε ο χριστιανός και η φαντασία του ή η περιέργειά του να καλπάσει. Οι λίστες και οι ερωτήσεις ήρθαν από συγκεκριμένες χριστιανικές ομάδες που, αν και έλεγαν ότι ήταν ορθόδοξες, η μίμηση του καθολικισμού ήταν στο έπακρο, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Δεν χρειάζεται μηχανική εξιστόρηση αμαρτωλού παρελθόντος, αλλά εντοπισμός και αλλαγή, συντριβή και ταπείνωση. Ο Θεός γνωρίζει τα πεπραγμένα μας, απλά περιμένει. Οπως δεν ντρεπόμαστε ενώπιον του γιατρού, έτσι και στην εξομολόγηση. Η τήρηση των συμβουλών του πνευματικού πρέπει να ομοιάζει απόλυτα με τη λήψη των φαρμάκων για τη σωματική ακεραιότητα.

 Υστερα, πότε γίνεται η εξομολόγηση; Οι περισσότεροι των χριστιανών μας την έχουν ταυτίσει με τη θεία κοινωνία μόνο προ των μεγάλων εορτών της χριστιανοσύνης. Λάθος μεγάλο. Είναι μεν προϋπόθεση της θείας κοινωνίας, αλλά ο σωστός χριστιανός, σαν καταλάβει ότι κάτι βαραίνει την ψυχή του και μετανιώσει ειλικρινά, οφείλει να το εξομολογηθεί και να το συζητήσει με τον πνευματικό του, άσχετα αν θα κοινωνήσει άμεσα. Η προτεινόμενη συχνή θεία κοινωνία προκαλεί την ανάλογη εξομολόγηση, αρκεί βέβαια να συνέβη και κάτι.

  Επίσης, η συνήθεια της «ευχής» και μόνο είναι τελείως αντιδεοντολογική και βλαβερή. Αν για οποιονδήποτε λόγο δεν πει ο χριστιανός τίποτα, δεν σημαίνει ότι θα λάβει και τη συγχωρητική ευχή, όσο και να το απαιτεί αυτό. Αν του δοθεί, κοροϊδεύουμε εαυτόν και αλλήλους, όχι όμως τον Θεό. Οπως ο γιατρός δεν δίνει συνταγή φαρμάκων σε υγιή άνθρωπο, έτσι δεν νομιμοποιούνται οι ιερείς να το κάνουν σε χριστιανούς που κατά δήλωσή τους δεν έχουν σφάλει. Πρέπει να τους εξηγείται το άτοπο της υπόθεσης και να προτρέπονται ώστε σε ώρα ψυχικής ηρεμίας να εντοπίσουν κάτι στραβό, που, μετανιωμένοι, δεν θα ξανακάνουν. Ολα τα υπόλοιπα δείχνουν προχειρότητα και επιπολαιότητα για μια φορά ακόμη.

 Η ραστώνη και η άγνοια οδηγούν στην ουσία το ποίμνιο στην παρεξήγηση και την υποτίμηση και τούτου του μυστηρίου. Κάθε μεμονωμένη προσπάθεια ορθής τοποθέτησης των θεμάτων πέφτει στο κενό της σκληρής κριτικής και αμφισβήτησης. Χάρη στην τεμπελιά το κακό πλέον γίνεται πληγή στο λειτουργικό Σώμα της Εκκλησίας. Ομολογουμένως όπου καλλιεργήθηκε η παραπάνω κακή συνήθεια «της ευχής» και μόνο έγινε λόγω τεμπελιάς των πνευματικών και της θέλησής τους ενίοτε μη χαλάσουν οι πελατειακές σχέσεις ή για να φανούν καλοί και αρεστοί έναντι άλλων, ιδιαίτερα των συνεφημερίων τους.

 Επίσης, δεν θα λέγονται βέβαια τα ίδια και τα ίδια στην εξομολόγηση, μόνο και μόνο για να γεμίζουν τον χρόνο και οι ιερείς να χαϊδεύουν συνειδήσεις. Τέλος, άλλη μια παρανόηση είναι ότι η ευχή που ακούγεται στο ευχέλαιο (ιδίως αυτό της Μεγάλης Τετάρτης) συγχωρεί τις αμαρτίες χωρίς να έχουν ομολογηθεί. Το γονάτισμα έρχεται δυστυχώς ως συνήγορος της στρεβλής αυτής σκέψης. Οφείλουμε να διευκρινίζεται στους εκκλησιαζομένους έγκαιρα τι ισχύει. Τουλάχιστον να μη δημιουργούνται ψευδαισθήσεις ότι γίνονται το πρέπον και το σωτήριο. Το ένα μυστήριο δεν αναιρεί το άλλο. Καθένα διατηρεί τον ρόλο του και επικαλείται τον σκοπό του.
*Θεολόγος - κοινωνιολόγος,
διδάσκων Πανεπιστημίου Πειραιώς
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ 
(Φιλιπ. 4,4-9)

Ο μεγάλος Απόστολος των Εθνών Παύλος στην επιστολή του προς Φιλιππισίους, που διαβάσαμε σήμερα, μας προτρέπει να έχουμε πάντοτε χαρά. Το λέει και το τονίζει επανειλημμένα ότι πάντα πρέπει ο χριστιανός να έχει χαρά. Μαζί με αυτή τη προτροπή μας δείχνει ακόμη και τους τρόπους που ο χριστιανός κατορθώνει και μέσα από δυσκολίες και προβλήματα να διατηρεί την ευχάριστη διάθεση του. Να μην μελαγχολεί, να μην τον καταλαμβάνει ο φόβος και η αγωνία. Να μή ταράσσεται.

Πρώτα μας συστήνει να είμαστε συμφιλιωτικοί με τους άλλους ανθρώπους, να τους ανεχόμαστε και να μην αντιδικούμε μαζί τους. «το επιεικές υμών γνωσθήτω πάσιν ανθρώποις» (στίχ.4). Όσο και αν αυτή η εντολή μας φαίνεται δύσκολη είναι εύκολα κατορθωτή αν σκεφτούμε ότι όλα όσα μας ταράζουν είναι παροδικά. Γρήγορα αλλάζουν οι καταστάσεις• γιαυτό ο Απόστολος συμπληρώνει ότι «ο Κύριος εγγύς»(4). Δηλαδή με άλλα λόγια μας παροτρύνει να υπομένουμε λίγο ακόμη και δεν θα αργήσει να έλθει ο Χριστός να μας βραβεύσει, γι αυτή την υπομονή που θα κάνουμε.

Οι καθημερινές φροντίδες συχνά ταράζουν τους ανθρώπους και δημιουργούν ανησυχία για το μέλλον. Αυτή η αγωνία δηλητηριάζει την ψυχή και την γεμίζει αδικαιολόγητους φόβους. Η σωστή αντιμετώπιση της καθημερινότητας είναι να αφηνουμε τις έγνοιες μας στο Θεό, μέσω της ειρηνικής και ευχαριστηριακής προσευχής πρός Αυτόν. Μετά, χωρίς αγωνία πλέον, να κάνουμε τα καθημερινά μας έργα. «μηδέν μεριμνάτε͵ αλλ΄ εν παντί τη προσευχή και τη δεήσει μετά ευχαριστίας τα αιτήματα υμών γνωριζέσθω προς τον Θεόν (στίχ.6). Αν με αυτό τον τρόπο, δηλαδή την πλήρη εμπιστοσύνη στο Θεό, προχωρούμε στην ζωή μας, τότε έρχεται»ἡ ὑπερέχουσα πάντα νοῦν εἰρήνη τοῦ Θεοῦ» (7)τόσο πλούσια, που κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να φανταστεί. Και αυτή η Χάρη του Θεού καλύπτει την καρδιά του χριστιανού με ειρήνη και εσωτερική ασφάλεια. Η ειρήνη του Θεοῦ δεν εξαρτάται από εξωτερικούς παράγοντες, αλλά είναι δώρο του Θεού στην καρδιά αυτού που Τον εμπιστεύεται. Τότε ο άνθρωπος βιώνει άλλες υπερφυσικές καταστάσεις. Ποιές είναι αυτές, μας τις περιγράφει στη συνέχεια ο Απόστολος.

Ελευθερωμένος πλέον ο άνθρωπος από τις εσωτερικές ανησυχίες και αγωνίες αναζητά εκείνα τα πράγματα και εκείνες τις επιθυμίες, που πραγματικά ευχαριστούν την ψυχή και την γεμίζουν με χαρά. Επιθυμεί και σκέφτεται τότε ο χριστιανός»ὅσα εστίν αληθή͵ όσα σεμνά͵ όσα δίκαια͵ όσα αγνά͵ όσα προσφιλή͵ όσα εύφημα͵ ει τις αρετή και ει τις έπαινος (στίχ.8). Αυτός ο τρόπος ζωής, που περιγράφει ο Απόστολος Παύλος, ίσως και τότε και τώρα να δημιουργεί την εντύπωση ότι δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Εχουμε συνηθίσει να ζούμε με προβλήματα και με αγωνίες. Όμως ο Απόστολος Παύλος τα εφήρμοσε όλα αυτά και από την πείρα του προτρέπει κι εμάς όπως τότε τους Φιλιππησίους: «Αυτά που μάθατε, παραλάβατε κι ακούσατε από μένα, αυτά που είδατε σε μένα αυτά να κάνετε κι εσείς. Και ο Θεός που δίνει την ειρήνη θα είναι μαζί σας»(Φιλιπ. 4,9).

Την προτροπή αυτή την ακολούθησαν και όλοι οι άγιοι της Εκκλησίας μας και κατόρθωσαν μέσα από πολλούς πειρασμούς, δυσκολίες, πόνους, στενοχώριες να κρατήσουν μέσα τους την ειρήνη του Θεού. Όχι μόνον οι δυσκολίες δεν τους στέρησαν τη χαρά, αλλά αντίθετα τους έδιναν τόση αισιοδοξία και βεβαιότητα για την τελική νίκη, ώστε έλεγαν μαζί με τον Απόστολο Παύλο «χαίρω εν τοις παθήμασι μου». Έχω περισσότερη χαρά τώρα που περνάω δυσκολίες.

Με αυτό τον τρόπο διδασκόμαστε από την Αγία Γραφή το μυστικό της αληθινής και παντοτινής χαράς.

 

 

 

 

Πηγή

 

 

 

 

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.


...Σκέφτομαι όλους εκείνους που κυλιστηκαν στη λάσπη της πορνείας ,στα λερά της σαρκολατρίας , στον ρύπο της φιληδονίας…Όλους εκείνους τους αμέτρητους, που επί τόσα χρόνια αγκάλιαζαν εφάμαρτα το κορμί της Αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας …

 Όταν η Αγία στην έρημο του Ιορδάνη , με τα καυτά της δάκρυα και την ατελεύτητη στερεή μετάνοιά της , διέγραφε μια- μια από την μνήμη του σπλαχνικού Πατέρα , τις ανείπωτες και θλιβερές μαγαρισιές της ψυχής της , εκείνοι που κάποτε έστω παρέσυρε, συνέχιζαν να σκέφτονται την Μαρία ,ως την πιο μιαρή και πρόστυχη γυναίκα που είχαν συναντήσει στο διάβα τους…
 Όταν η Αγία Μαρία η Αιγυπτία συναντούσε τον Όσιο Ζωσιμά,πατώντας πάνω στα Ιορδάνεια νερά ,όταν αυτός εξομολογώντας την ανακάλυπτε το δυσθεώρατο μέγεθος της Αγιότητάς της , όταν εκείνη η τρισμακάρια γινόταν πρότυπο μετανοίας εις τους απεράντους αιώνες , υπήρχαν οι αμέτρητοι κάποτε εραστές της,που ακόμη,δίχως τον παραμικρό δισταγμό,την ελάχιστη επιφύλαξη ,την λογάριαζαν για πόρνη ! Και την καταδίκαζαν με τεκμήρια αδιάσειστα , με μαρτυρίες και αποδείξεις ακλόνητες στην αιώνια κόλαση !

Και έτσι έφυγαν κάποτε και εκείνοι οι αμέτρητοι από τούτη την πρόσκαιρη ζωή !
 Και ανέβηκαν στον Ουρανό να πάρουν την δική τους θέση .Τι έκπληξη δοκίμασαν!

 – Αυτή δεν είναι η Μαρία η πόρνη ; Αγία η Μαρία ; Κορυφαία στην χορεία Τους; Τόσα στεφάνια,τόσες τιμές !Πόσοι άγγελοι γύρω της !Λάθος κάναμε που την καταδικάσαμε ! Μα δεν ξέραμε !Που να ξέρουμε …Κύριε πέμψον Λάζαρον…

Ο γιός Σου ! Η κόρη Σου ! Στα δύσκολά τους , στους σκοτεινούς τους καιρούς τους συννεφιασμένους , καμιά σχέση δεν θες να χεις μαζί τους ….Τι γυρεύεις εσύ με δαύτους; Τι μπορεί να σας ενώνει ; Μην είναι ο Ένας , ο εύσπλαχνος και τόσο πληγωμένος Πατέρας; Πόσο τον πονάει εκείνο το ο γιός Σου …
-Μα τον είδα που έκλεψε , που λήστεψε , που σκότωσε !Κτήνος είναι ,όχι 

άνθρωπος ! Δίχως συναίσθημα ! Χωρίς επιστροφή!Καταδικάστε τον ! Καταδίκασέ τον,Πατέρα !
-Πόσα χρόνια έχεις να τον δεις ; Πόσον καιρό έχεις ν αντικρίσεις τα μάτια του ;
-Ούτε να τον δω δεν θέλω !
-Μα έχει αλλάξει ο αδελφός Σου ! Γύρισε στον εαυτό του ! Είναι άλλος άνθρωπος , καινός ! Φορά την πρώτη του χιονοφεγγαρώφοτη στολή ! Ξανά ! Δάκρυα διαμάντια κυλούν από τα μάτια του! Έλα και συ παιδί μου να τον δεις !
-Δεν αλλάζει ο άνθρωπος σου λέω ! Υποκρισίες όλα τούτα ! Τεχνάσματα ! Κάθε φορά τα ίδια! Ο γιός Σου,ο καταφαγών σου τον βίον μετά πορνών ! Δεν μπορώ να έρθω , δεν μπορώ να χαρώ , γιατί είμαι δίκαιος και πάντα ήμουνα σωστός , δεν αδίκησα , δεν έβλαψα κανέναν !Σε τίμησα Πατέρα , σε σεβάστηκα ! Εντολή δική σου δεν παραβίασα ποτέ μου !Τώρα λοιπόν με πνίγει το δίκιο ! Αυτός να πληρώσει ! Για την έκλυτη ζωή του ! Αυτό είναι το σωστό ! Δεν έρχομαι λοιπόν μέσα στο σπίτι !
-Ναι παιδί μου ! Πάντα φρόνιμος εσύ και υπάκουος , με τίμησες και με σεβάστηκες !Τον νόμο που σου έδωσα τον τήρησες ! Την καρδιά μου όμως δεν την γνώρισες ποτέ !Δεν εννόησες ποτέ σου την άμετρη αγάπη μου προς εσένα , τον αδελφό Σου , όλα μου τα τεκνία !Τι κι αν άκουσες τόσους μου λόγους , τόσα αιώνια ρήματά μου !Μίλησα για το απολωλός πρόβατο και τη χαμένη δραχμή ! Ώτα ακουόντων ζήτησα στο τέλος κάθε τέτοιας ιστορίας ! Να μ ακούσετε όμως από καρδιάς ! Να την σμιλέψουν αυτά τα λόγια μου τα αθάνατα ! Δεν σε θέλω μεγάλε γιέ μου , να σαι υπάκουος , φρόνιμος , πειθαρχημένος, ευσεβιστής , θρησκευτικός , ηθικός , τυπικός …

Σε θέλω παιδί μου αληθινά χαρούμενο , σπλαχνικό , οικτίρμονα , συγχωρετικό! –Έλα μέσα παιδί μου ! Αν δεν συγχωρέσεις , δε θα χωρέσεις και συ στην αγκαλιά μου ! .... 
( Νώντας Σκοπετέας) Απόσπασμα από εκπομπή με τίτλο :Πόσο αξίζει ένα λεπτό ; 

 

 

Πηγή

 

 

 

 

 

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κροστάνδης
Η εικόνα ίσως περιέχει: 1 άτομο
 

   Η υπερηφάνεια συνηθέστατα κάνει την εμφάνισή της στον άνθρωπο με τον εξής τρόπο: 
 Ο άνθρωπος που δέχτηκε τη μόλυνσή της, εξισώνει με τον εαυτό του τους πάντες η τουλάχιστον πολλούς ανωτέρους η μεγαλύτερούς του στην ηλικία, την εξουσία η τις ικανότητες, και δεν ανέχεται να βρίσκεται χαμηλότερά τους. 
 Αν ο υπερήφανος άνθρωπος είναι υφιστάμενος, δεν σέβεται – όπως και πρέπει – τον προιστάμενό του, δεν θέλει να του υποκλίνεται με σεβασμό, δεν σέβεται τις εντολές του και τις εκτελεί απρόθυμα, από φόβο· εξισώνει τον εαυτό του με όλους τους μορφωμένους ανθρώπους και δεν παραχωρεί την υπεροχή πάνω από τον εαυτό του σε κανένα ή, αν το κάνει αυτό, το κάνει για πολύ λίγους ανθρώπους.
   Αν είναι είτε μορφωμένος είτε αμόρφωτος, είτε γιός είτε κόρη, δεν αποδίδει τον προσήκοντα σεβασμό στους γονείς και τους ευεργέτες του, ιδιαίτερα τους απλοικούς και τους απαίδευτους, θεωρώντας τους ίσους με τον εαυτό του, ακόμα και υποδεέστερους.
 Πρέπει να προσέχεις στο έπακρο να μην συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους από οποιαδήποτε άποψη, αλλά να τοποθετείς τον εαυτό σου χαμηλότερα απ΄ όλους έστω κι αν στην πραγματικότητα είσαι σ΄ οτιδήποτε καλύτερος από πολλούς η ίσος με πάρα πολλούς. Κάθετι μέσα μας είναι από τον Θεό· δεν είναι δικό μας. «… Τούτο ουκ εξ υμών, Θεού το δώρον, ουκ εξ έργων, ίνα μη τις καυχήσηται» (Εφεσ. 2,8-9). «Πάντα δε ταύτα ενεργεί το εν και το αυτό Πνεύμα» (πρβλ. Α΄Κορ.12,4·11). 
Καί πως μπορώ να υπερηφανεύομαι για κάτι καλό που δεν είναι δικό μου και να συγκρίνω τον εαυτό μου με κείνους που από τον ίδιο τον Θεό και την εμπιστοσύνη της κοινωνίας τοποθετήθηκαν πιο ψηλά από μένα; Έστι λοιπόν, όταν κληθής υπό τινος εις γάμους, μη κατακλιθής εις την πρωτοκλισίαν, μήποτε εντιμότερός σου η κεκλημένος υπ΄ αυτού, … Ότι πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται και ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται» (Λουκ. 14, 8· 11).

 Η φιλαυτία μας και η υπερηφάνειά μας φανερώνεται ιδιαίτερα στην ανυπομονησία μας και στοευέξαπτο του χαρακτήρα μας, όταν κάποιος από μας δεν υπομένει ούτε το πιο μικρό δυσάρεστο πράγμα, που άλλοι μας προξενούν, είτε με πρόθεση είτε και χωρίς πρόθεση να το κάνουν, όταν δεν υπομένει κάποιο εμπόδιο που οι άνθρωποι η το περιβάλλον μας στήνουν στον δρόμο μας δικαιολογημένα η αδικαιολόγητα, είτε σκόπιμα είτε όχι.
  Η φιλαυτία και η υπερηφάνειά μας θα ήθελαν πάντα να γίνεται το δικό μας, θα ήθελαν να μας περιβάλλουν όλες οι τιμές και οι ανέσεις του πρόσκαιρου βίου· θα ήθελαν ακόμα μ΄ ένα μας νεύμα να υποτάσσονται και να υπακούουν σε μας σιωπηλά και γρήγορα όλοι οι άνθρωποι και ακόμα – μέχρι που φτάνει η υπερηφάνειά μας! – η φύση όλη· ενώ, αλλοίμονο! εμείς οι ίδιοι είμαστε πολύ βραδείς στην πίστη και σε κάθε καλό και αγαθό έργο, αλλά και στο να ευαρεστήσουμε τον μόνο Κύριο των πάντων! 
  Χριστιανέ μου, οφείλεις οπωσδήποτε να είσαι ταπεινός, πράος και μακρόθυμος ενθυμούμενος ότι είσαι πηλός και σποδός (στάχτη) και ένα τίποτα, ενθυμούμενος ότι είσαι ακάθαρτος και πως κάθε τι το καλό μέσα σου είναι από τον Θεό, πως από τον Θεό είναι οι δωρεές της ζωής σου, της αναπνοής σου, όλα σου τα χαρίσματα· ενθυμούμενος ακόμη ότι για το αμάρτημά σου της ανυπακοής και της ακράτειας πρέπει τώρα να εξαγοράσεις την μέλλουσα μακαριότητά σου στον 
Παράδεισο με μακροθυμία, που είναι αναγκαία στον κόσμο των ατελειών και αναρίθμητων αμαρτημάτων πεπτωκότων ανθρώπων, που ζούν μαζί μας και αποτελούν τα αμέτρητα μέλη της μιάς ανθρωπότητας, της μολυσμένης και καταβεβλημένης από τις αμαρτίες. «Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε, και ούτως αναπληρώσατε τον νόμον του Χριστού» (Γαλ. 6,2). Όποιος δεν είναι υπομονετικός και εξάπτεται εύκολα δεν γνώρισε ούτε τον εαυτό του ούτε τους ανθρώπους γενικά και δεν είναι άξιος να ονομάζεται Χριστιανός! Λέγοντας αυτό κατακρίνω τον εαυτό μου, γιατί εγώ πρώτος πάσχω από την ασθένεια της ανυπομονησίας και εύκολα εξάπτομαι.

  Ο υπερήφανος άνθρωπος, όταν άλλοι μιλάνε για τις αρετές οποιουδήποτε ανθρώπου, νοιώθει ένα πονηρό φόβο μέσα του· φοβάται μήπως ο άνθρωπος, για
τον οποίο μιλάνε, στέκει πιο ψηλά στις αρετές και τον επισκιάσει, γιατί ο υπερήφανος τοποθετεί τον εαυτό του ψηλότερα απ΄ όλους και δεν φαντάζεται να βρεθούν όμοιες η καλύτερες αρετές από τις δικές του σ΄ άλλους ανθρώπους. Συμφορά του η άμιλλα των άλλων.

 Τι είναι το πιο επιθυμητό πράγμα για τον άνθρωπο; Είναι η αποφυγή της αμαρτίας, η άφεση και συγχώρηση των αμαρτημάτων και η απόκτηση της αγιότητας. Γιατί; Διότι οι αμαρτίες, όπως για παράδειγμα η υπερήφανη και κακή συμπεριφορά προς τον πλησίον, η καχυποψία, η απληστία, η φιλαργυρία, ο φθόνος κ.ο.κ. μας χωρίζουν από τον Θεό, την Πηγή της Ζωής, μας απομακρύνουν από την επικοινωνία και την επαφή με τους ανθρώπους και μας ρίχνουν σε πνευματικό θάνατο· τουναντίον, η με πραότητα, ταπείνωση και ακακία συμπεριφορά μας προς όλους, ακόμα και προς τους εχθρούς μας, η απλότητα και η αφελότητα της καρδιάς, η ανιδιοτέλεια, η ολιγάρκεια, η γενναιοδωρία προς όλους και άλλες πράξεις αρετής μας ενώνουν με τον Θεό, την Πηγή της Ζωής, και μας καθιστούν αγαπητούς στους ανθρώπους. Γι΄ αυτό, Κύριε, δίνε μας τη δύναμη να αποφεύγουμε ολότελα την αμαρτία και να συνηθίσουμε τον εαυτό μας σε κάθε αρετή με τη Χάρη Σου. Ναί, Δέσποτα Κύριε, «όντες πονηροί» (Ματθ. 12, 34), χωρίς Εσένα δεν μπορούμε να πράττουμε κανένα καλό.

 Μερικές φορές ο εχθρός (δηλαδή ο διάβολος) μας εξαπατά με τον εξής τρόπο· όταν βλέπουμε οποιοδήποτε αμάρτημα η ελάττωμα σε κάποιο αδελφό η στην κοινωνία, τότε εμβάλλει στην καρδιά μας αδιαφορία και ψυχρότητα η μάλλον μια επαίσχυντη δειλία έτσι, που να μην πούμε ένα λόγο σταθερό και επικριτικό ενάντια στη αδικία και στο ψεύδος και να συντρίψουμε τη δύναμη του αμαρτωλού. 
Χριστέ Βασιλιά μου! Χάριζέ μου ζήλο Αποστολικό και το πυρ του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά μου έτσι, ώστε πάντα να ξεσηκώνομαι με παρρησία και τόλμη ενάντια στην αυθάδη κακία, ιδιαίτερα εκείνη που μόλυνε πολλούς, και να μη φείδομαι κανενός για τη δική τους σωτηρία και τη σωτηρία όλου του λαού Σου και για να μη σκανδαλίζονται βλέποντας το ξεχείλισμα τόσων κακών και πέσουν: «Ος δ΄αν σκανδαλίση ένα των μικρών τούτων των πιστευόντων εις εμέ, συμφέρει αυτώ ίνα κρεμασθή μύλος ονικός εις τον τράχηλον αυτού και καταποντισθή εν τω πελάγει της θαλάσσης… Ήλθε γαρ ο υιός του ανθρώπου σώσαι το απολωλός» (Ματθ. 18,6· 11).

 Οι κόλακες είναι μεγάλοι εχθροί μας· μας τυφλώνουν τα μάτια και δεν μας επιτρέπουν να βλέπουμε τις μεγάλες μας ελλείψεις· γι΄ αυτό και μας φράζουν το δρόμο προς την τελειότητα, ιδιαίτερα αν είμαστε εγωιστές και δεν βλέπουμε μακριά. Γι΄ αυτό είναι ανάγκη πάντοτε να σταματούμε τους κόλακες που μας απευθύνουν λόγια κολακευτικά η να τους αποφεύγουμε. Συμφορά σ΄όποιον περιβάλλεται από κόλακες· καλό γίνεται σ΄όποιον περιβάλλεται από απλοικούς, αφελείς στην καρδία ανθρώπους, που δεν κρύβουνε την αλήθεια, έστω κι αν αυτή είναι δυσάρεστη, για παράδειγμα όταν φανερώνουν τις αδυναμίες και τα αμαρτήματά μας, τα πάθη μας και τα σφάλματά μας.

Όταν σού έρθει στο νού κάποια σκέψη ασύνετη – να λογαριάζεις για παράδειγμα τα οποιαδήποτε καλά σου έργα –  τότε αμέσως να διορθώσεις αυτό σου το σφάλμα· είναι προτιμότερο να λογαριάσεις τις αμαρτίες σου, τις ασταμάτητες και αναρίθμητες προσβολές σου προς τον Πανάγαθο και δίκαιο Κύριό μας· θα βρείς τότε πως είναι πολλές όπως η άμμος της θάλασσας και πως οι αρετές – αν τις συγκρίνεις με κείνες τις προσβολές – ισοδυναμούν με το μηδέν, είναι σχεδόν ανύπαρκτες.

 

 

 

Πηγή

 

 

 

 

 

2019 onisimos.gr All rights reserved Developed by B.I.S